Κεφάλαιο

Aς το αποκαλέσουμε ένα από τα πολλά παράδοξα του Ελληνισμού (ή Υπαρκτού Ελληνισμού, για να δανειστούμε μια προβοκατόρικη ατάκα του Στέφανου Κασιμάτη). Προχθές το βράδυ, αντί να βρίσκεται στην Κύπρο και να περιμένει να μάθει αν εξελέγη πρόεδρος από τον πρώτο γύρο ή πρέπει να περιμένει τον δεύτερο, ο Χρήστος Στυλιανίδης βρισκόταν στο υπουργείο Πολιτικής Προστασίας και συντόνιζε την εκστρατεία απόκρουσης της Μπάρμπαρα.

Και τώρα που ορίσαμε το πλαίσιο, ας θέσουμε ένα υποθετικό ερώτημα: θα ωφελούσε περισσότερο τον Ελληνισμό η τυχόν εμπλοκή του Στυλιανίδη στις προεδρικές εκλογές της Κύπρου απ’ ό,τι η θητεία του στο συγκεκριμένο υπουργείο της κυβέρνησης Μητσοτάκη;

Για να απαντήσουμε, θα πρέπει να κάνουμε μια μικρή αναδρομή. Τον Σεπτέμβριο του 2021, όταν ανακοινώθηκε η μετακίνηση του πρώην επίτροπου ανθρωπιστικής βοήθειας στην Αθήνα, κυκλοφόρησαν δύο σενάρια. Το ένα ήταν ότι η συμμετοχή του σε μια κεντροδεξιά κυβέρνηση απομάκρυνε το ενδεχόμενο να στηριχθεί από το αριστερό ΑΚΕΛ για το ανώτατο αξίωμα της Κύπρου. Το άλλο ήταν ότι ένα επιτυχημένο πέρασμά του από την Αθήνα θα ανέβαζε το πολιτικό του κεφάλαιο ενόψει των κυπριακών εκλογών. Δεν επαληθεύτηκε κανένα από τα δύο. Οι απαιτήσεις της θέσης που ανέλαβε και το υψηλό αίσθημα πολιτικής ευθύνης που τον διακρίνει δεν άφησαν τον Στυλιανίδη να ασχοληθεί με άλλα πράγματα. Το ΑΚΕΛ υποστήριξε τον Ανδρέα Μαυρογιάννη και δικαιώθηκε: ο πρώην διαπραγματευτής αποτέλεσε την έκπληξη και μπορεί την ερχόμενη Κυριακή να νικήσει τον Νίκο Χριστοδουλίδη και να στερήσει την Τουρκία από το πρόσχημα που αναζητά για να προχωρήσει οριστικά στη διχοτόμηση.

Ισως βέβαια να είναι πια πολύ αργά. Οι Ελληνοκύπριοι έχασαν δύο φορές την ευκαιρία να σφραγίσουν μια λύση (την πρώτη στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν και τη δεύτερη στο Κραν Μοντανά) και τώρα δεν έχουν πια την πρωτοβουλία των κινήσεων. Ακόμη κι ένας πολιτικός λοιπόν με την εμπειρία, τον ρεαλισμό και τις επαφές του Στυλιανίδη μπορεί τελικά να αναγκαζόταν να παραδεχθεί την ήττα του.

Αντιθέτως, η αναμέτρησή του με τις χρόνιες παθογένειες της ελληνικής διοίκησης τον βγάζει, αν όχι νικητή, πάντως όρθιο. Δεν ήταν δεδομένο: ο υπουργός δέχθηκε τον πρώτο χρόνο σφοδρή κριτική όχι μόνο για τα πεπραγμένα του, αλλά και για την… προφορά του. Δεν ήταν εύκολο: σε αυτή τη χώρα, αν δεν προλάβεις το κακό θα σε πουν ανίκανο και αν τα πράγματα πάνε καλύτερα από το αναμενόμενο είτε λόγω τύχης είτε επειδή έλαβες προληπτικά μέτρα θα σε πουν υπερβολικό. Ο Στυλιανίδης θα πρέπει λοιπόν να είναι ικανοποιημένος και μόνο από το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ήσυχοι που βρίσκεται πάντα σε αυτή τη θέση.

Οχι επειδή κάνει θαύματα. Αλλά επειδή ξέρει τη δουλειά, είναι έντιμος, δεν έχει κομματικά βαρίδια και μιλάει χωρίς περικοκλάδες. Να ένας δυσεύρετος συνδυασμός.