Ενας μέγας λυρικός επέστρεψε

Τα πρώτα χρόνια της προηγούμενης δεκαετίας, τα υπέροχα χρόνια της χρεοκοπίας, ο αντισυστημικός πολτός της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της εξτρεμιστικής Ακροδεξιάς που πουλούσε αντισυστημισμό στην πλατεία προετοιμάζοντας το δικό του φωτεινό μέλλον, το δικό του σύστημα, δεν ήταν μόνος. Είχε πλάι πλήθος αυτόκλητων επαναστατών που, στο όνομα του λαού, έπαιζαν διάφορους ρόλους. Ιδιαίτερα δημοφιλείς ρόλοι ήταν εκείνοι του βάρδου, που διεκδίκησαν και κέρδισαν κυρίως κάποιοι τραγουδιστές, οι οποίοι πίστεψαν ότι έτσι θα διαδέχονταν τον Μίκη Θεοδωράκη σε ρόλο στρατευμένου ανατροπέα, μπροστάρη στον αγώνα για να ανατραπεί «το παλιό» – που ήταν ο ευρωπαϊκός δρόμος, ο κοινοβουλευτισμός και η δημοκρατία. Ενας από τους επίδοξους βάρδους εκείνου του πρώιμου τραμπισμού ήταν και ο λεγόμενος «έντεχνος» τραγουδιστής, με καταγωγή από την Κύπρο, Αλκίνοος Ιωαννίδης. Κάποια στιγμή, στα 2013, όταν η κρίση χτύπησε το τραπεζικό σύστημα της ιδιαίτερης πατρίδας του, θεώρησε ότι ήταν η ώρα να ηγηθεί ενός κινήματος απείθειας, ενός κυπριακού αντιμνημονίου. Εγραψε λοιπόν ένα κείμενο με τίτλο «Ελεύθεροι κατακτημένοι», ένα είδος κομψού ολοφυρμού για κάτι που χάσαμε. Τι χάσαμε; «Γίναμε αρχοντοχωριάτες» κι αφήσαμε τα «καλύτερα παιδιά μας […] να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς».

Τότε γνωρίσαμε κι εμείς στην Ελλάδα τη λυρική πλευρά του, μάλιστα στις 26/3/2013 την είχα αποθεώσει προσωπικά σε αυτή την εφημερίδα. Το λάθος του δεν ήταν ο γλυκερός λυρισμός του, ήταν ότι έβλεπε το ζήτημα της χρεοκοπίας σαν ζήτημα ταυτότητας: «Το αληθινό μας πρόσωπο» είναι «μια τρύπα στον καθρέφτη», έγραφε. Γιατί; Για δύο λόγους. Ο πρώτος, επειδή πουλήσαμε την ψυχή μας για το χρήμα. Ο δεύτερος, διότι «αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο» κ.λπ.

Οι Κύπριοι, πιο πραγματιστές από μας, αγνόησαν εντελώς την κλάψα του βάρδου, αντιμετώπισαν το πρόβλημα ως «λογικοί λογιστές» και ξέμπλεξαν πολύ νωρίς, χωρίς τις μακρές συνέπειες της ελληνικής περίπτωσης.

Αυτό δεν αποθάρρυνε τον γκουρού του επαναστατικού λυρισμού. Περίμενε υπομονετικά τη στιγμή και ήδη τη βρήκε, στην κινητοποίηση των ηθοποιών για τα πτυχία τους, που πολύ εύκολα την υιοθέτησαν οι γνωστές δυνάμεις της δημοκρατίας του πεζοδρομίου. Η λυρική δεξαμενή του ανάβλυσε καινούργιο προϊόν. Επλεξε το εγκώμιο των επαναστατών του σανιδιού, που αγωνίζονται ώστε τα πτυχία τους να δίνουν μόρια για το Δημόσιο. Τι είναι αυτοί οι επαναστάτες; «Ανυπεράσπιστοι, φτωχοί, απαξιωμένοι και κυνηγημένοι από ένα κράτος-εχθρό κάθε σπίθας που μπορεί να φωτίσει το σκοτάδι του, κρατάνε, χρόνια τώρα, κάτι ζωντανό και πολύτιμο σε μια χώρα που βουλιάζει».

Δεν έχει σημασία τι κρατάνε. Σημασία έχει ότι έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Πώς εκφράζεται στον λυρισμό του Αλκίνοου Ιωαννίδη αυτή η μεγάλη ιδέα; Ως κάποια ιδεατή ευγενής καταγωγή. «Μας γεννά η θυσία των ωραιότερων ανθρώπων που πάτησαν τη γη. Ερχόμαστε από τους αιώνες. Κι εσείς, προσωρινοί διαχειριστές της αθλιότητας, ακαλλιέργητοι δούλοι της ασχήμιας, νομίζετε πως ορίζετε τις ζωές μας…».

Υπάρχει ένα μόνο πρόβλημα με τέτοιους βάρδους. Παρασύρονται τόσο ορμητικά από τον λυρισμό τους, που φανερώνουν υποδειγματικά την απόστασή τους από την πραγματικότητα. Ο έντεχνος τραγουδιστής επικαλείται μια επαγγελματική ταυτότητα καλλιεργημένων και ωραίων, μιας αρίας φυλής κουλτουριάρηδων που, όπου και να ταξιδέψουν, η Ελλάδα θα τους πληρώνει.

Δώσαμε, δώσαμε.