Μια βραδιά στο «Παλλάς»

Πω πω νεύρα! Πολλά νεύρα και είμαστε ακόμη στην αρχή της προεκλογικής περιόδου. Αν από τώρα ξεκινούν οι βίαιες χειρονομίες, αναρωτιέμαι πότε θα ξεκινήσουν να πέφτουν οι σφαλιάρες. Θα καταλάβατε ότι αναφέρομαι στο γνωστό ιλαροτραγικό κωμικό περιστατικό μεταξύ του Γιώργου Βαρεμένου (ΣΥΡΙΖΑ) και της Αννας Καραμανλή (ΝΔ), που συνέβη την περασμένη Πέμπτη στον τηλεοπτικό αέρα. Προφανώς, η χειρονομία του κ. Βαρεμένου, που άρπαξε τη φωτογραφία από τα χέρια της κ. Καραμανλή και την πέταξε, ήταν βία. Ηπια μεν, αλλά ήταν βία εις βάρος της κ. Καραμανλή – ως προς αυτό δεν χωρεί αμφιβολία. Δεν ήταν όμως σεξισμός, όπως έσπευσε να καταγγείλει η ΝΔ. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ θα έκανε το ίδιο, ακόμη και αν ο συνομιλητής του ήταν αρσενικού γένους – αμφιβάλλετε; Αυτό που διέπραξε εις βάρος της συνομιλήτριάς του ήταν λογοκρισία δια της βίας, διότι η επίμαχη φωτογραφία ήταν μέρος του επιχειρήματός της.

Από την άλλη πλευρά, όμως, ο τρόπος της κ. Καραμανλή ήταν πολύ δεύτερος. Ηταν τόσο πρωτόγονη και μπρουτάλ η προσπάθειά της να εκμεταλλευτεί πολιτικά τον θάνατο των δύο πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας, ώστε ο παρατηρητής να αμφιβάλλει για τον σεβασμό της απέναντι στο τραγικό γεγονός. Δεν δικαιολογώ σε καμία περίπτωση την ανεπίτρεπτη συμπεριφορά του κ. Βαρεμένου. Το επιχείρημα ότι «του τη βάρεσε» δεν είναι  ελαφρυντικό, ακόμη και αν σε λένε για Βαρεμένο, αλλά και η παράσταση της κ. Καραμανλή ήταν φτηνή. Τελικά, ήταν η βία από πλευράς του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ εκείνο που έσωσε τη βουλευτίνα της ΝΔ και την ανέδειξε ως συμπαθέστερη του Βαρεμένου στο επεισόδιο. Να θυμίσω, όμως, κάτι που έχει σημασία για την κατανόηση του περιστατικού και της συμπεριφοράς των πρωταγωνιστών του: ότι και οι δύο τους είναι ή, τέλος πάντων, υπήρξαν δημοσιογράφοι.

Η επίμαχη φωτογραφία που άρπαξε ο κ. Βαρεμένος είναι αυτή που βλέπετε στη στήλη. Είναι από την βραδινή έξοδο στο «Παλλάς» του Αλέξη Τσίπρα, κατά σύμπτωση, την ημέρα που σκοτώθηκαν οι δύο πιλότοι. Δεν μπορούσε να μην πάει ο brόεδρος στη συναυλία της Τσανακλίδου, γιατί η Τάνια είναι συντρόφισσα και μάλιστα σκληροπυρηνική – μπορεί περισσότερο και από την Μποφίλιου. Επίσης, παρότι η βραδιά ήταν αφιερωμένη στο έργο του Γιάννη Σπανού, στο τέλος – πού ξέρεις; – μπορεί να λέγαν και αντάρτικα. Δεν ξέρω πώς το σκέφθηκε, πάντως, ο brόεδρος πήγε στη συναυλία και η φωτογραφία υπάρχει για να το θυμίζει. Σε αυτό που υπονοεί η συγκεκριμένη φωτογραφία βρίσκεται νομίζω, η αιτία του εκνευρισμού και δεν μιλώ μόνο για τον συγκεκριμένο βουλευτή, αλλά για τον ΣΥΡΙΖΑ γενικώς. Διότι υπενθυμίζει και μάλιστα στη χειρότερη δυνατή συγκυρία αυτό που γνωρίσαμε στα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ: την απουσία ενδιαφέροντος (δεν θέλω να πω την αδιαφορία) για την άμυνα της χώρας.

Για ιστορικούς λόγους, στην κουλτούρα της Αριστεράς υπάρχει επιφυλακτικότητα, δυσπιστία, ακόμη και αντιπάθεια για το στρατιωτικό επάγγελμα. Αυτός είναι ένας κόσμος που δεν τον καταλαβαίνουν και για τον οποίο δεν έχουν ενδιαφέρον. Αυτή η στάση αποδίδεται με ακρίβεια από ένα περιστατικό, την πρώτη κιόλας ημέρα που ο brόεδρος ανέλαβε την πρωθυπουργία. Εβρεχε πολύ στη διάρκεια της τελετής και έκανε εντύπωση στον Αλέξη πώς στέκονταν οι ευέλπιδες του τιμητικού αγήματος σαν αγάλματα κάτω από τη βροχή. Γι’ αυτό και, καθώς έφευγαν από το Μαξίμου για καφέ στον «Μαγεμένο Αυλό», ο Αλέξης ακούστηκε να λέει στον Βαρουφάκη και το κατέγραψαν οι κάμερες: «Είδες τους στραταίους στη βροχή;». Αυτός ήταν ο πρωθυπουργός της χώρας και εκείνοι «οι στραταίοι».

Δεν υπολόγισαν λοιπόν πόσο ευρεία και βαθιά θα ήταν η συγκίνηση για τον θάνατο των δύο πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας. Δεν μπορούσαν να το νιώσουν, ώστε να προβλέψουν τι θα ακολουθήσει, και έτσι ο brόεδρος εκείνο το βράδυ πήγε στης συντρόφισσας Τάνιας. Αυτό που υποστηρίζω επιβεβαιώνεται και από την εκπροσώπησή τους στην κηδεία του υποσμηναγού Τουρούτσικα. Αρχικά είχε ανακοινωθεί ότι τον brόεδρο θα εκπροσωπούσε ο ναύαρχος Αποστολάκης και έπρεπε να φτάσουμε στο μεσημέρι της ημέρας που κηδευόταν το παιδί, για να καταλάβουν ότι έπρεπε να πάει αυτοπροσώπως ο Αλέξης, αφού άλλωστε είχε γίνει γνωστό ότι θα παρίσαντο ο Πρωθυπουργός και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Τους διέφυγε επίσης το βασικότερο: το πολιτικό αντίκρισμα της πάνδημης θλίψης για τους δύο ήρωες. Η θυσία τους εντείνει ακόμη περισσότερο (από όσο καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις) το ενδιαφέρον του κόσμου για την άμυνα της χώρας και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο. Πώς λοιπόν να μην έχουν νεύρα στον ΣΥΡΙΖΑ;