Το «πατριωτόμετρο»

Υπάρχει ένα trend της κομματικής αντιπαράθεσης με το οποίο θα πίστευε κανείς ότι το πολιτικό μας προσωπικό θα το εγκατέλειπε, ειδικά μετά από όσα τράβηξε η χώρα μας τη μνημονιακή περίοδο. Πρόκειται για το επιχείρημα της έλλειψης πατριωτισμού, είτε εκφέρεται ως ευθεία κατηγορία είτε ως υπαινιγμός. Ας το πούμε μονολεκτικά «πατριωτόμετρο», έτσι, γιατί του αξίζει να του βρούμε επιτέλους μια δική του λέξη.

Τα χρόνια του μνημονίου φορέθηκε πολύ, με τους «προδότες» που ήταν «στα τέσσερα» ή την κοινοβουλευτική ατάκα μελλοντικού πρωθυπουργού για αυτούς που μας κυβερνούσαν ότι «μάλλον δεν είναι και τόσο Ελληνες» (για να υπενθυμίσω μόνο δυο τρανταχτά παραδείγματα). Μετά ξαναφορέθηκε πολύ την περίοδο της Συμφωνίας των Πρεσπών, με τις πολιτικές παρουσίες σε συλλαλητήρια που ακούγονταν τέρατα, με την ευρείας χρήσης συνωμοσιολογία ότι «αντάλλαξαν» (με ποιους;) τη Μακεδονία για να διατηρήσουν τις συντάξεις ενώ άλλοι μιλούσαν ευθέως για «ξεπούλημα της Μακεδονίας», «προδοσία» κ.λπ. Φοριέται, επίσης, τακτικά κάθε χρόνο στην επέτειο των Ιμίων (φέτος, ας πούμε, νεαρός βουλευτής τουίταρε για κάποιους που «ήταν ανεκτικοί σε μια μικρότερη πατρίδα»). Και, φυσικά, το «πατριωτόμετρο» επιστρατεύεται πάντοτε για να ελέγξει το φρόνημα όσων εκφράζουν αντιδημοφιλείς απόψεις για το προσφυγικό, πακέτο με την «καραμέλα» της υιοθέτησης της τουρκικής προπαγάνδας.

Το «πατριωτόμετρο» είναι τόσο παλιό που έχει ταυτιστεί με τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας μας, αυτές που, κατά καιρούς, πολλοί μας νουθετούν να ξεχάσουμε. Κι όμως, όταν θεωρούν πως τους συμφέρει, ανερυθρίαστα με το ένα χέρι ξύνουν τις πληγές της και με το άλλο γαργαλούν πονηρά τα ταπεινότερα υπολείμματά της στην κοινή συνείδηση, τα πιο σιχαμερά κι από παλιωμένη μούργα σε πάτο τενεκέ.

Ναι, είναι τόσο παλιά που το 1977 στη Βουλή, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε παρέμβει κατά τη διάρκεια συζήτησης για να πει: «Η χρησιμοποίηση της λέξης αυτής, “προδότης”, καταντά θλιβερή παράδοση στη χώρα μας. Παράδοση της οποίας υπήρξαν θύματα όλοι οι πολιτικοί άνδρες του παρελθόντος. Είναι καιρός όμως να γίνουμε προσεκτικότεροι και στις πράξεις και στις εκφράσεις μας, διότι αυτό αποβαίνει εις βάρος της ιστορίας και, πολλάκις, της τιμής του έθνους». Περίεργο που αυτή η φράση του δεν έμεινε να αναφέρεται ως μια από τις σημαντικές του. Κρίμα.