«Πρόγραμμα Περιστερίου»

«Πρόγραμμα Περιστερίου»

Την ξεκίνησε (από το Περιστέρι προχθές το βράδυ) την «αντεπίθεση» η Δημοκρατία (η κατά τον «Λεγάμενο», όχι την εφημερίδα), αλλά ο αρχηγός ευκαιρίας δοθείσης μοίρασε και μερικά «καλούδια» (υποσχέθηκε για την ακρίβεια), διότι χωρίς τα «καλούδια» τι να σου κάνει από μόνη της κι η αντεπίθεση. Χειμώνας είναι, βροχές και χιόνια επέρχονται, θα κολλήσει στις λάσπες το κάρο, και δεν είμαστε για τέτοια. Ασε που πλησιάζουν και εκλογές, και όσο να πεις, τη θέλεις την κινητήρια δύναμη για να προχωρήσεις. Και όπως διάβασα στην ομιλία του, είπε να βάλει βαθιά το χέρι στο πουγκί του κρατικού κορβανά. Να ξεκινήσει, με κάτι απλό βρε αδερφέ, του είδους: «αδεία Προέδρου Πρωτοδικών, πάρε, πάρε κόσμε, τρελάθηκε τ’ αφεντικό και δεν πουλάει πια, χαρίζει».

Πριν πάω στα πιο εξειδικευμένα, τα οποία δεν πρόλαβα να αναλύσω χθες λόγω εκτάκτου επίκαιρης ύλης (δημοσίευση της απόφασης καταδίκης του Πολάκη), μου γεννήθηκε μια μεγάλη απορία: πώς θα χρηματοδοτηθούν όλα αυτά που εξήγγειλε; Δεν ήταν εκείνος ο οποίος μέχρι τώρα έλεγε πως η ελληνική οικονομία έχει καταστραφεί, και ότι το έλλειμμα διογκώνεται, εξαιτίας των συνεχών παροχών Μητσοτάκη μέσω των διαφόρων pass; Πώς θα χρηματοδοτήσει όλο αυτό το έργο, το οποίο περιλαμβάνει προσλήψεις και παροχές;

Για το αν είναι κοστολογημένο, δεν το ρωτώ καθόλου. Είμαι βέβαιος πως όχι!

Πρώτη φορά είναι άλλωστε;

Το 2014, φλόμωσε τον κόσμο στο παραμύθι με το «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης», ξεγέλασε τους ανθρώπους που είχαν ζαλιστεί από τη σκληρή λιτότητα που είχαν επιβάλει οι δανειστές, για να τον ψηφίσουν, και μετά έλεγε πως δεν κατάλαβε…

«Χαστούκι» από τον «Economist»

Με επίκεντρο τις υποκλοπές, όροι όπως συνταγματική εκτροπή, καταπάτηση των θεσμών, έλλειμμα Δημοκρατίας βρέθηκαν στο peak της ομιλίας, αλλά πάνω που πιστέψαμε ότι η Ελλάδα μετετράπη σε «μπανανία» τύπου (αγαπημένης) Λατινικής Αμερικής, ήρθαν τα μαντάτα από το εξωτερικό, που το αδυνατίζουν κάπως το αφήγημα. Το μετατρέπουν τελείως skinny. Ταραντέλα το έκαναν κατά το κοινώς λεγόμενο.

Υπεύθυνος είναι ο παγκοσμίου κύρους «Economist» ο οποίος όλα αυτά που λέει ο αρχηγός δεν τα πολυπαίρνει στα σοβαρά. Αντιθέτως μην πω, πως δεν τα υπολογίζει κιόλας. Διότι άκουσον άκουσον τι κάνουν οι άφρονες: αναλύοντας διάφορους δείκτες, δημιουργεί μια λίστα σχετικά με τα επίπεδα Δημοκρατίας κάθε χώρας. Και αντί να πιστέψουν τον «Λεγάμενο» και να ρίξουν την Ελλάδα (και δι’ αυτής, την κυβέρνηση) στα τάρταρα, στο πυρ το εξώτερον που λέει ο λόγος, τι έκαναν; Την αναβάθμισαν! Κατά 9 ολόκληρες θέσεις σε σχέση με το 2021.

Σύμφωνα λοιπόν με το Economist Intelligence Unit, που «μετράει» την ποιότητα της Δημοκρατίας ανά τον κόσμο, η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στην 25η θέση του πίνακα «Δείκτης Δημοκρατίας» για το 2022. Κατέγραψε έτσι, μια από τις καλύτερες επιδόσεις στη σχετική κλίμακα που συντάσσει ο «Economist».

Το 2021 η Ελλάδα με 7,65 «βαθμούς» βρισκόταν στην 34η θέση, αλλά το έτος που διανύσαμε βελτιώθηκαν σημαντικοί δείκτες που προσμετρώνται, και με τη συνολική βαθμολογία να ανέρχεται στο 7,97 η χώρα μας κατατάχθηκε στην 25η θέση παγκοσμίως. Εχουμε δηλαδή μια καλή, πολύ καλή για την ακρίβεια, Δημοκρατία!

Το αρμόδιο τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ, παρακαλώ να ασχοληθεί επισταμένα με το θέμα, διότι ενδέχεται ο «Economist» να βρίσκεται στη «λίστα Πέτσα», με ψευδώνυμο!

Συνταξιούχοι με χρυσά κουτάλια

Επανέρχομαι όμως, όπως έχω υποσχεθεί, στα ειδικότερα των εξαγγελιών του «Λεγάμενου» στο Περιστέρι. Τι εξήγγειλε πλην των άλλων, ο δικός μας; Οτι θα αυξήσει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων κατά 10%, και επιπλέον θα επαναφέρει τη 13η σύνταξη (την οποία ως πρωθυπουργός δεν την έλεγε σύνταξη, γιατί δεν ήταν σύνταξη, αλλά επίδομα, στο μισό της σύνταξης) και θα δώσει μάλιστα και αναδρομικά. Πόσα δεν διευκρίνισε, αλλά δεν έχει την παραμικρή σημασία όλο αυτό – τα αναδρομικά ως όρος, είναι κάτι μαγικό. Μαγεύει τον συνταξιούχο, διότι έτσι όπως τα φέρνει δύσκολα βόλτα, τα βλέπει τα αναδρομικά ως μάννα εξ ουρανού. Σου λέει, όσα και να ‘ναι, κάποια τρύπα θα κλείσω. Εχω να περιμένω, αυτό έχει σημασία. Και πού ξέρεις, ακούγοντας ο άλλος, ο Κυριάκος εννοώ, τι μου έταξε ετούτος, μπορεί κι αυτός να μου υποσχεθεί τίποτε αναδρομικά, συν μια 13η σύνταξη, να έχω να πορεύομαι. Χρυσά κουτάλια θα χρειαστώ, ο συνταξιούχος!..

Και κάπως έτσι στήνεται ένα σκηνικό παροχολογίας, το οποίο δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Μόνο δίνει συνέχεια σε μια αέναη επιχείρηση εξαγοράς ψήφων που παίρνει τη μορφή αγοραίας προσπάθειας.

Εκεί όμως που οι μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές, στην οικονομία και την κοινωνία που έταζε παλιά η «Αριστερά» του «Λεγάμενου», ενταφιάστηκαν εντελώς (να ζήσουμε να τις θυμόμαστε, τις μακαρίτισσες), ήταν όταν δεσμεύτηκε – και από κάτω αλάλαζε ενθουσιώδες το πλήθος – ότι ο κατώτατος μισθός στον ιδιωτικό τομέα θα φτάσει στα 880 ευρώ!!!

Δεν περιμένω βέβαια ότι αυτοί που αλάλαζαν προχθές το βράδυ στο κλειστό του Περιστερίου θα θυμούνταν ότι ο ίδιος αυτός που ήταν στο βήμα, το 2015 ενόψει των εκλογών, είχε και πάλι δεσμευτεί ότι «με έναν νόμο και ένα άρθρο» θα επαναφέρει μισθούς και συντάξεις στα προ των Μνημονίων επίπεδα. Αλλά οι υπόλοιποι δεν μπορεί να ξέχασαν τόσο γρήγορα το άθλιο ψέμα, που αργότερα έγινε χειρότερο, διότι ισχυριζόταν ότι δεν γνώριζε την κατάσταση στην οικονομία όταν τα έλεγε αυτά. Τώρα που υποτίθεται ότι τη γνωρίζει, πώς θα δώσει, με μια οικονομία κατεστραμμένη, όπως ισχυρίζεται; Συμπέρασμα: πάλι ψέματα. Αδιόρθωτος…

Γιατί δεν παραιτούνται;

Η αντεπίθεση πάντως επιζητεί θυσίες, θέλει αγώνα, θέλει σχέδιο και θέλει και καίριες αποφάσεις. Σοβαρές. Αποφασιστικές. Με ένταση, όχι ψόφια πράγματα. Για παράδειγμα, βλέπω την απήχηση αυτής της αποχής από τις ψηφοφορίες της Βουλής, ώστε, όπως είπε ο αρχηγός, να μεταφερθεί στον λαό το δίλημμα «Δημοκρατία ή εκτροπή» ή όπως το έλεγε προχθές «Δημοκρατία ή Μητσοτάκης». Μηδενικό αντίκρισμα. Ο άλλος καταρτίζει νομοσχέδια (χθες το Υπουργικό Συμβούλιο ενέκρινε καμιά δεκαριά από αυτά), τα στέλνει στη Βουλή, οι υπόλοιποι συμμετέχουν στις διαδικασίες, και ψηφίζουν ή καταψηφίζουν, αλλά πάντως είναι εκεί. Ποιο το όφελος; Κανένα.

Θες κύριε, να τραντάξεις το σύστημα και να το κάνεις άνω κάτω; Να επιβάλεις εκλογές; Ωραία. Ανακοινώνεις ότι αποχωρούν οριστικά από τις εργασίες της Βουλής και οι 88 βουλευτές, και δεν επανέρχονται παρά μόνο μετά τις προσεχείς εκλογές. Θέλεις να το κάνεις και συμπούρμπουλο, επιπλέον; Πας ένα βήμα παραπέρα και καταθέτεις τις παραιτήσεις όλων (όλωωων, και τη δική σου) από το βουλευτικό αξίωμα. Η Βουλή ακρωτηριάζεται, ακολουθεί ένας – ο γνωστός – πόλεμος των συνταγματολόγων για το αν μπορεί η Βουλή των 212 να ψηφίζει νομοσχέδια, θα καταλήξουν ότι δεν μπορεί, και πάμε σε 40 ημέρες σε εκλογές. Αυτά είναι τα ωραία. Τα υπόλοιπα του τύπου δεν μετέχουμε στις ψηφοφορίες είναι της κατηγορίας «να ‘χαμε να λέγαμε, και να ‘χουμε να πούμε»…