Η ύστατη προσπάθεια

Τελευταία προσπάθεια της Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου, για ανάταση, ανάταξη της Δικαιοσύνης, μόνο ως ευχή μπορούμε να το εκλάβουμε. Οπως και ήταν. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έχουν γίνει ουκ ολίγες προσπάθειες προς την ίδια κατεύθυνση. Χωρίς αποτέλεσμα. ‘Η με το ίδιο αποτέλεσμα. Το τέλμα στο οποίο έχει οδηγηθεί. Επί χρόνια πολλά και συνεχίζεται. Οι παράγοντες της υπόσχονται ότι γίνεται προσπάθεια και μεταφέρουν την ευθύνη στους άλλους. Οι δικαστές στους δικηγόρους κι αντίστροφα. Οι δε δικαστικοί υπάλληλοι ότι δεν επαρκούν. Οτι χρειάζονται κι άλλοι. Πόσοι άραγε;

Αν κρίνουμε και συγκρίνουμε με το παρελθόν, εύκολα διαπιστώνουμε ότι οι δικαστές σε πολύ δύσκολες συνθήκες εξέδιδαν πολύ περισσότερες υποθέσεις σε πολύ πιο σύντομο διάστημα. Κι ακόμη παλαιότερα, όταν δεν υπήρχε το υπαλληλικό ωράριο, ακόμη πιο πολλές. Και δεν βαρυγκομούσαν. Παρότι ήταν βασανιστικό κι απάνθρωπο. Η Δικαιοσύνη τότε λειτουργούσε. Ηταν αποδοτική. Και γρήγορη. Θαυμάσιος συνδυασμός. Είναι όμως παρελθόν. Οριστικά κι αμετάκλητα. Γιατί αυτή η αλλαγή. Η μεταστροφή 180 μοιρών; Δεν έγινε ξαφνικά. Σταδιακά κι ανεπαίσθητα. Οπως συμβαίνει πάντα. Ηταν φυσικό επόμενο ότι θα συνέβαινε. Τα δικαιώματα αυξήθηκαν, οι υποχρεώσεις λιγοστεύουν. Οι κυβερνήσεις θέλησαν να γίνουν αρεστές κι όχι καλύτερες. Το θεριό θέριεψε κι έγινε όλο και πιο ανήσυχο. Δεν αρκούσαν τα προνόμια του Συντάγματος, ήθελαν περισσότερα. Οπως οι άλλοι έλληνες εργαζόμενοι. Δεν διέφεραν σε τίποτε. Διεκδικούσαν, απαιτούσαν. Ετσι χρεοκόπησε το κράτος και ηθικά. Χωρίς επιστροφή. Οι δικαστές έγιναν η πανίσχυρη πρώτη εξουσία. Κι όλοι όφειλαν να την προστατεύουν. Κι αυτό έκαναν. Ολοι καμωνόμαστε ότι όλα λειτουργούν άψογα και για όλα τα δεινά μας φταίνε κάποιοι άλλοι. Και τα φορτώνουμε στους επόμενους. Παρατρεχάμενοι πολλοί στο καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργείο κι επιτροπές για κάθε θέμα και διά πάσα νόσο. Μόνο που δεν έρχεται η ποθούμενη γιατρειά. Κάτι σαν την Κόκκινη Μηλιά.

Απιαστο όνειρο. Κι όλοι θεωρούν τους εαυτούς κάτι πολύ ανώτερο των υπολοίπων εργαζομένων και βέβαια δικηγόρων και δικαστικών υπαλλήλων. Εγιναν ανεξέλεγκτοι. Παντελώς. Κι όταν λείπει ο έλεγχος τότε δεν υπάρχει σωτηρία. Στην Ελλάδα ζούμε, με τις γνωστές στρεβλώσεις και απαιτήσεις παράλογες. Κράτος εν κράτει με την εγγύηση του κράτους. Κι ο καθείς στο έργο του που το καθιστά πάρεργο. Μένει το φιλότιμο. Κι αυτό λιγόστεψε πολύ. Κι όσοι το έχουν απειλούνται εμμέσως. Είναι το κακό παράδειγμα για τους υπόλοιπους. Τι παριστάνει αυτή τώρα. Οι διαβαθμίσεις όμως παραμένουν για να τονίζουν την υπεροχή τους. Οι του ΣτΕ θεωρούνται ανώτεροι. Επεται η πολιτική ποινική Δικαιοσύνη κι ακολουθούν οι διοικητικοί δικαστές. Οι ειρηνοδίκες πολύ πίσω. Δικηγόροι κ.λπ. δεν αξιολογούνται. Ούτε λόγος για τους πάσχοντες δικαστικούς υπαλλήλους. Πόσο μπορεί να διαρκέσει μια δίκη. Οσο θέλουν οι δικάζοντες. Δεν υπάρχουν όρια. Μπορεί να εξαντλήσουν τη θητεία τους, αφού πρώτα εξαντλήσουν τους άλλους παράγοντες της δίκης. Προνόμια, μόνο προνόμια κι ο κόσμος στην αναμονή για την εκδίκαση.

Αγωνία για την έκβαση της υπόθεσής τους. Ας περιμένει χρόνια, πιθανόν και πέντε χρόνια, όπως συμβαίνει στο ΣτΕ. Ακόμη και πρώην πρόεδροί του και τώρα διορισθέντες σε θέσεις Δημοσίου, τις είχαν καλά φυλαγμένες. Τις είχαν ξεχάσει. Παντελώς. Επιβραβεύθηκαν κι αυτοί όμως. Οπως κι άλλοι.

Σημασία έχει να εξυπηρετεί τις ανάγκες της κυβέρνησης. Της όποιας. Οταν χρειασθεί. Να είναι συνετός δηλαδή. Να μπορεί έτσι να προχωρήσει. Αυτά είναι γνωστά. Σε όλους. Που κάνουν τα στραβά μάτια. Ολοι ελπίζουν. Και οι θεσμοί φθίνουν. Συνεχώς. Γιατί απορούμε; Υποκρινόμαστε. Βολευόμαστε. Κι όλοι τα βλέπουν, τα σχολιάζουν και απαξιώνουν. Θύτες και θύματα. Είμαστε ευχαριστημένοι! Πάντα πρέπει στο τέλος ενός άρθρου να δίνουμε ελπίδα. Ελπίδα στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του.

Οχι, οι σπουδαίοι της Δικαιοσύνης έχουν εκλείψει για να δώσουν το παράδειγμα στους νεότερους και να διδάξουν ήθος και ταπεινότητα, ίδιο των δικαστών. Και ήταν πολλοί. Και υπάρχουν και τώρα αλλά χάνονται μέσα σε αυτό το χάος που μας περιβάλλει με μόνη κινητήρια δύναμη το κέρδος που όλα τα συντρίβει. Χωρίς μέτρο, με μόνη αξία το χρήμα. Κι αυτοί που αντιστέκονται, με ανθρώπινο προσωπείο, είναι αυτοί που βλέπουν μια πανανθρώπινη Δικαιοσύνη παντού γύρω μας. Σε κάθε κίνηση, σε κάθε πράξη. Κι αυτός είναι ο αληθινός κόσμος που θέλουμε να ονειρευόμαστε. Με θεσμούς, λαμπρυνόμενους, από αυτούς που τάχθηκαν να υπηρετούν. Κι αυτούς που θα τους μιμηθούν. Θα γίνουν άξιοι συνεχιστές του έργου τους. Να η ελπίδα!

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος του ΔΣΑ