Καλωσορίσατε στο 2015

Το τέλος της προηγούμενης εβδομάδας ζήσαμε ένα φορτισμένο τριήμερο, όπου όλη η αντιπολίτευση (ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα Βαρουφάκη, αλλά και με τις ιδιοτυπίες τους το ΚΚΕ και το κόμμα Βελόπουλου) υπερψήφισαν την πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης, με αφορμή τις υποκλοπές και, κατά βάσιν, τη συριζαϊκή ερμηνεία των επιπτώσεών τους. Από τη συζήτηση προέκυψε το θέμα της νομιμότητας των διαρροών ονομάτων φερόμενων ως παρακολουθούμενων από την ΕΥΠ. Από τον τρόπο της αντιπολίτευσης, όμως, από την προσπάθεια ενόψει εκλογών απόδοσης στο δημοσκοπικά πρώτο κόμμα συστατικών αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων, φτιάχνεται ένα προεκλογικό σκηνικό προβληματικό. Ενα σκηνικό στο οποίο δεν συζητιούνται ή συζητιούνται προσχηματικά ή υποτονικά άλλα πραγματικά προβλήματα πλην των υποκλοπών (αν δεχτούμε ότι οι υποκλοπές είναι το πραγματικό πρόβλημα όπως το παρουσιάζει η αντιπολίτευση).

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης (με εξαίρεση το ΚΚΕ, το στίγμα του οποίου είναι διακριτό) πηγαίνουν στις εκλογές με ένα θέμα δήθεν δημοκρατίας. Το σκηνικό το είχε προετοιμάσει ο Αλέξης Τσίπρας, όταν έφερε στη Βουλή εκλογικό σύστημα απλής αναλογικής. Από την πρώτη ημέρα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, στον ΣΥΡΙΖΑ υπονόμευαν κάθε μεταρρυθμιστικό μέτρο και έκαναν πρόβα όξυνσης. Για το μεταναστευτικό/προσφυγικό, για την αστυνομία, για τον Λιγνάδη, για τα υγειονομικά μέτρα κατά της πανδημίας, για τα εμβόλια, για τα πανεπιστήμια – και για πολλά ακόμα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεώρησε ότι έχει το πάνω χέρι, πίστεψε ότι η Ελλάδα θα πορευόταν ούτως ή άλλως στον δρόμο αυτού που αποκλήθηκε κανονικότητα και άφησε στην τύχη τους τις εκκρεμότητες που είχαν αφήσει οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δεν διερεύνησε καν κοινοβουλευτικά το πρώτο εξάμηνο του 2015. Μόνο την υβριδική εισβολή στον Εβρο το 2020 δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν και αναγκάστηκαν να παριστάνουν ότι κατανοούν την ανάγκη συνόρων.

Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα. Μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο χωρίς κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης να παρουσιάζει πειστικές προτάσεις για την επόμενη μέρα. Για την οικονομική κατάσταση της χώρας, για τη μεσαία τάξη, για την επιχειρηματικότητα, για την εκπαίδευση και την ανάγκη μεγαλύτερης διασύνδεσης του πανεπιστημίου με την παραγωγή, για την άμυνα και την εξωτερική πολιτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποφεύγει να είναι σαφής ακόμα και στο ζήτημα της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, της θέσης της χώρας σε αυτή τη σύγκρουση. Επιπλέον, χωρίς πειστικό πρόγραμμα για την οικονομία και χωρίς μνημόνιο, χωρίς δηλαδή μπαμπούλα επιτηρητή, το κόμμα που έφερε στη χώρα τα capital control θα εφαρμόσει αυτά που λέει: θα αρχίσει να μοιράζει επιδόματα και αυξήσεις, εγκαθιδρύοντας νέα αβεβαιότητα και ακυρώνοντας την όποια δυναμική έχει αυτή τη στιγμή η οικονομία.

Το αποτέλεσμα είναι να βρεθούμε σε μια μονοθεματική προεκλογική ατμόσφαιρα γεμάτη κατηγορίες και βρώμικα υπονοούμενα. Μια εκστρατεία λάσπης, δήθεν στο όνομα της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων. Ενα γιουρούσι για την εξουσία, άμεσο ή σε στάδια (αν ισχύσει το σχέδιο που περιγράφτηκε χθες στο «ΒΗΜΑ», για κυβέρνηση ειδικού σκοπού, «κάθαρσης» στο θέμα των υποκλοπών), από το οποίο θα απουσιάζει το ουσιώδες: τι χώρα θέλουμε, ποια θα είναι η παιδεία της, ποια η οικονομία της και πώς θα αντιμετωπίσουμε τις εξωτερικές απειλές. Μια πολιτική σύγκρουση στην οποία θα περισσεύουν οι κατηγορίες αλλά θα απουσιάζει η πολιτική – και κυρίως θα απουσιάζει η προοπτική του μέλλοντός μας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη βοήθεια και του αυτοχειριαζόμενου ΠΑΣΟΚ, πέτυχε τον σκοπό του, να πάμε στις κάλπες με τις συνθήκες του 2015. Ηθικολογώντας δήθεν για τη δημοκρατία. Και χωρίς πρόνοιες για τις ζωές μας.