Απόλυτη εξουσία

Έγινε και αυτό: οι ίδιοι που κάποτε  ειρωνεύονταν με τρόπο άθλιο τους «Μενευρωπαίους», ανησυχούν σήμερα μήπως απομακρυνόμαστε από την Ευρώπη· θα ήταν σαν να έβγαινε ο Αντώνης Σαμαράς των «λαθρομεταναστών» να ασκήσει κριτική στην κυβέρνηση ότι επαναπροωθεί πρόσφυγες στην Τουρκία. Είναι βέβαιο, δυστυχώς, ότι δεν είναι καθόλου «ευρωπαϊκές» οι παρακολουθήσεις και ότι συμβαίνουν ενίοτε  βάρβαρες επαναπροωθήσεις αλλά αυτά οδηγούν σε θέατρο παραλόγου, όπου οι θεατές διατυπώνουν συνεχώς κατάπληκτοι την απορία τους: «κοίτα ποιος μιλάει!».

Η πολιτική δεν ήταν ποτέ το βασίλειο της «επικοινωνιακής ορθολογικότητας» ούτε πρόκειται στο ορατό μέλλον να γίνει αλλά στη χώρα μας βρισκόμαστε στην κατάσταση της πολιτικής επικοινωνιακής σχιζοφρένειας, της ψυχιατρικής διπολικότητας. Τείνει να γίνει μόνιμη πραγματικότητα του δικομματισμού, που τον αγαπούν όλα τα κόμματα, με την ελπίδα ότι θα είναι το ένα από τα δύο.

Ας πούμε, τι είναι οι ανεξάρτητες αρχές; Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τις κατέκρινε ως «αντιδημοκρατικές» το 2016 όταν έπρεπε να υπερκεράσει το αγκάθι του ΕΣΡ για να αποκτήσει ο κ. Παππάς μέσω του «Α2» τηλεοπτικό κανάλι· τις υπερασπιζόταν η ΝΔ. Σήμερα, η κυβέρνηση της ΝΔ προσπαθεί να ξεπεράσει το άγος των υποκλοπών καταγγέλλοντας ως επικίνδυνη και ιδιοτελή την Ανεξάρτητη Αρχή που έχει καταστατική υποχρέωση να μας προφυλάξει από τις υποκλοπές· την υπερασπίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το συμπέρασμα είναι ότι οι κυβερνήσεις τα βάζουν με τις ανεξάρτητες αρχές, άρα οι ανεξάρτητες αρχές είναι μάλλον καλό πράγμα: κάνουν πράξη  τα check and balances. Από την άλλη, παρατηρείται ότι η ηγεσία της δικαιοσύνης είναι -όπως ο Μποδοσάκης-πάντα με το γκουβέρνο, μάλλον κακό πράγμα.

Μήπως αυτό συνδέεται με το γεγονός ότι κάποιες από τις ανεξάρτητες αρχές τις ορίζει η βουλή (μέσω της διακομματικής διάσκεψης των προέδρων) ενώ την ηγεσία της δικαιοσύνης την ορίζει το υπουργικό συμβούλιο, δηλαδή ο πρωθυπουργός;

Μάλλον αυτό συμβαίνει: το πρωθυπουργικό πολιτικό μας σύστημα έχει πλήρως καταργήσει τη διάκριση των εξουσιών: εκτελεστική εξουσία, νομοθετική, δικαστική τις ελέγχει ένας άνθρωπος, ο πρωθυπουργός.

Υπάρχει περίπτωση κάποιος να το αλλάξει αυτό; Όχι, γιατί όλοι ελπίζουν να γίνουν ο ένας πόλος του δικομματισμού, πρωθυπουργοί, παντοκράτορες. Βλέπουμε όμως συνεχώς να επαληθεύεται -ανεξάρτητα από πρόσωπα και κόμματα- η αρχή, «η εξουσία διαφθείρει, η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα». Διαφθείρει μάλιστα τόσο πολύ -ακόμη και η μη κατοχή αλλά η προοπτική της- ώστε όλοι στην πραγματικότητα θέλουν δικομματισμό και απόλυτη εξουσία.

Δυστυχώς, μόνο μείζων κρίση του συστήματος υπάρχει περίπτωση να αποκαταστήσει δημοκρατικές ισορροπίες. Ας προετοιμαζόμαστε για να μην είναι καταστροφική αλλά να έχει θεραπευτικό της διπολικότητας τέλος.