Πρόταση

Είναι μια πολιτική κλιμάκωση. Ενισχύει το θεσμικό προφίλ που τόσο έχει ανάγκη να προβάλλει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ακούγεται ευχάριστα στ΄αφτιά του στενού κομματικού πυρήνα – όσων, δηλαδή, απ’ τους αριστερούς ψηφοφόρους ντοπάρονται με το πολεμικό κλίμα. Δίνει στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ την ευκαιρία να φορέσουν για λίγο το αμπέχονο της επανάστασης απέναντι σε μια κυβέρνηση που αποκαλούν «καθεστώς». Συντηρεί στην επικαιρότητα το θέμα των υποκλοπών, πλήττοντας έτσι το πολυδιαφημισμένο θεσμικό πλεονέκτημα της ΝΔ – αν και στο τελευταίο κάνουν μεγαλύτερη ζημιά οι γαλάζιοι υπουργοί όταν φωνάζουν πως ο πρόεδρος μιας Ανεξάρτητης Αρχής πρέπει να πάει σπίτι του γιατί λειτούργησε ως αντίβαρο στην εκτελεστική εξουσία, ή επιχειρούν να δολοφονήσουν τον χαρακτήρα του, βγάζοντάς του συριζαϊκή κομματική ταυτότητα. Σε επίπεδο συμβολισμών, για να το πούμε με λιγότερα λόγια, η πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε χθες ο ΣΥΡΙΖΑ – ώστε να εξαντλήσει, κατά τα τσιπρικά λεγόμενα, κάθε δυνατότητα που η Δημοκρατία και το Σύνταγμα προσφέρουν – ενδέχεται να τον ωφελήσει. Μπορεί, όμως, να φέρει κάποια χειροπιαστά αποτελέσματα; Στην κάλπη, για παράδειγμα;

Συμπεριφορά
Η προδιαγεγραμμένη – ειδικά σε προεκλογικό χρόνο – έκβαση της συζήτησης στη Βουλή είναι η ον δε ρέκορντ συσπείρωση της συμπολίτευσης γύρω από την κυβέρνηση, παρότι αρκετοί βουλευτές της πλειοψηφίας γκρινιάζουν για κυβερνητικούς χειρισμούς πίσω από τις κάμερες. Οι νεοδημοκράτες λένε πως θα τους ευνοήσει εκλογικά. Επειδή τους παρέχει μια ευκαιρία να ξυπνήσουν τα αντι-ΣΥΡΙΖΑ αισθήματα – ή, όπως κομψά το έθεσε ο υπουργός Επικρατείας από τα κυβερνητικά έδρανα, να αντιπαρατεθούν σε επίπεδο δημοσίων πολιτικών, ενώ «είναι νωπές οι δύο διακυβερνήσεις». Οι αριστεροί, από την άλλη, κρίνουν ότι θα τονώσει τις δικές τους εκλογικές επιδόσεις, αφού θα τους καθιερώσει στο συλλογικό υποσυνείδητο σαν φορείς του συνθήματος «δικαιοσύνη παντού». Σύμφωνοι. Για μια μερίδα όσων θα καταναλώσουν τις κοινοβουλευτικές ειδήσεις του τριημέρου, θα μετρήσει η εικόνα της προεκλογικά ετοιμοπόλεμης ΝΔ. Για μια άλλη, το καδράρισμα του ΣΥΡΙΖΑ ως υπερασπιστή των θεσμών. Μόνο που οι κρίσιμες μάζες του εκλογικού σώματος τείνουν να ψηφίζουν λογαριάζοντας ποιος εξασφαλίζει τις οικονομικές τους προοπτικές. Οχι μια από τις πολλές προτάσεις δυσπιστίας που έχουν παρακολουθήσει. Τέτοιες διαδικασίες σπάνια επηρεάζουν τη συμπεριφορά τους πίσω απ’ τα παραβάν.