Ο δεύτερος θάνατος του Αλκη

Η δολοφονία του Αλκη Καμπανού, πέρυσι, στη Θεσσαλονίκη, από οπαδούς αντίπαλης ομάδας, είχε προκαλέσει σοκ στους πάντες. Πολιτεία, κόμματα και πολίτες, σύσσωμοι, καταδίκαζαν, εύχονταν ποτέ πια, ζητούσαν παραδειγματική τιμωρία. Χθες, άρχισε η δίκη αυτών που, καθ’ ομολογία τους, βιαιοπράγησαν εναντίον του χρησιμοποιώντας όπλα (μαχαίρια, δρεπάνια). Και συνέβησαν δύο πράγματα:

n Η δίκη άρχισε χθες. Αλλά αμέσως μετά διακόπηκε. Τη διακοπή είχαν ζητήσει δικηγόροι κάποιων κατηγορούμενων, επειδή έχουν υποχρεώσεις σε άλλο δικαστήριο. Πρόκειται για πολυπρόσωπη δίκη, όμως, στην οποία ήταν βέβαιο ότι θα υπήρχαν πολλών ειδών προσκόμματα. Το ότι το δικαστήριο είναι ανίσχυρο απέναντι ακόμα και σε τεχνικά προβλήματα τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε μεγάλες καθυστερήσεις στην απόδοση δικαιοσύνης είναι γνωστό – και αυτό αποδεικνύεται ακόμα μια φορά. Δεν θέλω να υπαινιχθώ οτιδήποτε, προφανώς οι δικηγόροι που ζήτησαν την αναβολή έχουν τον λόγο τους. Ωστόσο, για κάποιες δίκες αυτή η δυνατότητα θα μπορούσε να μην υπάρχει, θα μπορούσε δηλαδή να έχει γίνει μια ουσιαστική νομοθετική ρύθμιση. Στην περίπτωση της δίκης στην οποία αναφερόμαστε, οι γονείς του νεκρού παιδιού προσθέτουν ταλαιπωρία στον πόνο τους για την απώλεια, και μαζί αβεβαιότητα και έλλειψη εμπιστοσύνης στο κράτος δικαίου. Αλλά και οι πολίτες, που έζησαν το σοκ της αναίτιας δολοφονίας του Αλκη Καμπανού, δικαιούνται να κάνουν δυσοίωνες σκέψεις για τη δικαιοσύνη που καθυστερεί. Το θέμα της έγκαιρης απονομής της δικαιοσύνης είναι μείζων μεταρρύθμιση. Την επισήμαιναν και τα μνημόνια, μετά τη χρεοκοπία. Αλλά ακόμα τη συζητάμε, χωρίς να έχουμε κάνει τίποτα.

n Την παραμονή της δίκης συγκεντρώθηκαν έξω από τις φυλακές Διαβατών περί τους 50 οργανωμένους οπαδούς του ΠΑΟΚ οι οποίοι εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους στους κατηγορούμενους. Πενήντα πολίτες συμπαραστέκονται σε καθ’ ομολογία τους εμπλακέντες σε φόνο! Τους ωθεί ο συμβολισμός μιας συλλογικότητας (της συγκεκριμένης ποδοσφαιρικής ομάδας) της οποίας είναι οπαδοί. Σαν να μη μεσολάβησε τίποτα, απλώς μερικοί τυφλοί και κουφοί απέναντι σε οτιδήποτε (νόμοι, αξίες, κανόνες), προσηλωμένοι στα σύμβολα της ομάδας, θεωρούν ότι αυτή τους η ιδιότητα είναι πάνω και πέρα απ’ όλα – ακόμα και από την υπέρτατη αξία της ανθρώπινης ζωής.

Οι οπαδοί αυτοί, που αδιαφορούν για την απώλεια μιας ζωής επειδή ο νεκρός δεν ήταν «δικός μας», έκαναν ό,τι και αυτοί στους οποίους σήμερα συμπαραστέκονται. Εχοντας διαβάσει τις καταθέσεις στον ανακριτή των νεαρών κατηγορούμενων, μου είχε κάνει εντύπωση πόσο εύκολη είναι η βία για αυτούς τους ανθρώπους. Δέρνουν και δέρνονται σαν να ανασαίνουν, σαν να τρώνε. Εχουν αντίπαλο, αλλά δεν έχουν προσωπικά μαζί του: τους χωρίζει μόνο ένα χρώμα. Μια ομάδα, μια αγέλη. Κι αν νικήσεις τον αντίπαλο, αυτός που είναι σε άλλη αγέλη, όλα καλά. Ο κατηγορούμενος ως φυσικός αυτουργός του φόνου είχε καταθέσει στον ανακριτή ότι, μετά το επεισόδιο, ήταν σαν να μη συμβαίνει τίποτα: οι δράστες μπήκαν στο αυτοκίνητο ευχαριστημένοι. Ενας απ’ αυτούς είπε: «τους πήραμε».

Πέρυσι, δημοσίευσα στα «ΝΕΑ» (10/2) τα λόγια ενός ραπ τραγουδιού, σουξέ στα χουλιγκανικά στέκια της Θεσσαλονίκης («Σκάμε για καταστροφή»). Ελεγα τότε ότι πολιτεία, σχολείο κι όλοι μας όσοι κατανοούμε θα έπρεπε σοβαρά να ασχοληθούμε με τους κλειστούς ορίζοντες μεγάλου μέρους των νέων – που άφραγκους και διαλυμένους τους παραλαμβάνουν οι κρεατομηχανές των συλλογικοτήτων και τους πετάνε ένα τοσοδά κοκαλάκι νόημα. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

Ινστιτούτο Φλωρεντίας

Απ’ ό,τι κατάλαβα, η υπεράσπιση του κατηγορούμενου Νίκου Παππά σχολιάζοντας το SMS που έδωσαν χθες στη δημοσιότητα οι δικηγόροι του συγκατηγορουμένου του πρώην υπουργού, του παρ’ ολίγον καναλάρχη στη ΣΥΡΙΖΑ TV, Χρήστου Καλογρίτσα, ισχυρίζονται ότι o A2, o οποίος θα κατείχε το 16% του σταθμού δεν θα μπορούσε να εκπροσωπηθεί στην εταιρεία, επειδή κατά τον νόμο Παππά οι μετοχές έπρεπε να είναι ονομαστικοποιημένες από το ποσοστό 1%. Τις λεπτομέρειες ας τις αναζητήσει το δικαστήριο.

Προσωπικώς, παρατηρώ ότι στη μετοχική σύνθεση εκείνης της εταιρείας, αν είχε γίνει, θα είχε γίνει ένα ωραίο παρεάκι. Ο «Ιβάν», ο εισηγητής της έννοιας του αυριανισμού, μακαρίτης πλέον Κουρής, και ο Αρτέμης Αρτεμίου, εκτός των άλλων ο άνθρωπος που με τον κατηγορούμενο σήμερα Νίκο Παππά είχε ταξιδέψει το 2013 στη Βενεζουέλα, στο καθεστώς του συντρόφου Μαδούρο, με τον οποίο υποτίθεται ότι η Ελλάδα θα έκανε μπίζνες: εμπορικές ανταλλαγές, οπωροκηπευτικά για πετρέλαια. Αξίζει να θυμηθούμε, εκτός των άλλων, ότι ο Αρτέμης Αρτεμίου, με έδρα τη θαλασσοφίλητη Κύπρο, εκπροσωπούνταν στη γαλάζια μας χώρα από τον Μανώλη Πετσίτη.

Εικάζω ότι η εξέλιξη της δίκης θα προσφέρει υλικό αντάξιο για διδακτορικό στο Ινστιτούτο της Φλωρεντίας.