Χορεύοντας στη βροχή

Αυτός ο ήχος από το ξυπνητήρι νωρίς το πρωί τον χειμώνα είναι πολύ εκνευριστικός. Μου τρυπάει τα αφτιά και με καλεί να ανοίξω τα μάτια μου, να εγκαταλείψω τη ζεστασιά του κρεβατιού μου και λίγα λεπτά μετά να βγω έξω για προπόνηση. Και λέω τον χειμώνα, γιατί το καλοκαίρι, ακόμα και τις πιο ζεστές ημέρες, νωρίς το πρωί τρέχεις με δροσιά που τόσο πολύ έχεις ανάγκη.

Φέτος, ευτυχώς προς το παρόν, ο χειμώνας δεν μας έχει δείξει τα δόντια του, καθώς επικρατούν… ανθρώπινες θερμοκρασίες για τους φανατικούς καλοκαιράκηδες όπως εγώ. Η δυσκολία όμως να αφήσεις το στρώμα σου πρωί πρωί με την αυγούλα για να κάνεις προπόνηση είναι δεδομένη. Πολύ περισσότερο όταν ανοίγοντας το παράθυρο το τοπίο που αντικρίζεις είναι μουντό και βροχερό, όπως την περασμένη Τρίτη.

Ομολογώ ότι έκανα μεγάλη συζήτηση με τον εαυτό μου μέχρι να πάρω την τελική απόφαση. Ηδη ψιχάλιζε στις 07.30 και τα πυκνά μαύρα σύννεφα δεν άφηναν περιθώριο αμφισβήτησης. Αν έβγαινα για προπόνηση, θα έτρεχα υπό βροχή…

Θυμήθηκα ένα παραμύθι που διαβάζω στην κόρη μου με τίτλο «Ποιος έκλεψε τον ήλιο» και για μερικά δευτερόλεπτα μελαγχόλησα που έπρεπε τελικά να τρέξω στη βροχή.

Εκανα λάθος. Ηταν η πιο απολαυστική προπόνηση που έχω κάνει εδώ και πάρα πολύ καιρό. Και δεν έτρεξα απλώς με ψιλόβροχο αλλά με συνεχή, δυνατή, βροχόπτωση. Οταν μπήκα στο ΕΑΚ Αιγάλεω όπου συνηθίζω να προπονούμαι, δεν ήταν μέσα κανείς. Λίγο μετά εμφανίστηκε κάποιος, καλά ντυμένος, θεατής σε έναν από τους δύο πάγκους στη μία πλευρά του γηπέδου. Κάθισε 5 λεπτά, είδε εμένα τον τρελό να τρέχω βρεγμένος κυριολεκτικά σαν παπί και έφυγε.

Υστερα από τρέξιμο 50 λεπτών, γύρισα στο σπίτι μούσκεμα αλλά πανευτυχής. Ενώ έκανα το μπάνιο μου θυμήθηκα την πρώτη ξένη ταινία που είδα με τη γιαγιά μου τη Μαρκέλα όταν ήμουν παιδί. «Singing in the rain» του 1952 με τον Τζιν Κέλι και την Τζιν Χάγκεν. Την περασμένη Τρίτη χόρεψα κι εγώ στη βροχή!..