Η χρυσή τομή στην προστασία

Η πανδημία, ο πόλεμος στην Ουκρανία, με την εκτίναξη του κόστους ζωής, και η επέκταση των ηλεκτρονικών συναλλαγών σε όλους τους τομείς έχουν οδηγήσει τις κυβερνήσεις ανά τον κόσμο στη λήψη μέτρων στήριξης και προστασίας καταναλωτών, νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

Ωστόσο, θα πρέπει να βρεθεί η χρυσή τομή μεταξύ της προστασίας και του «υπερπροστατευτικού» κράτους, όπου κάθε μονάδα -ιδιώτης ή επιχείρηση- να γίνεται τελικά ανεύθυνη των πράξεων και των επιλογών του.

Ενα πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η δημόσια διαβούλευση, η οποία έληξε μόλις χθες, για τον περιορισμό της ευθύνης των καταναλωτών στις περιπτώσεις απάτης σε συναλλαγές με κάρτες και με πληρωμές μέσω του online banking.

Από τη μία πλευρά υπάρχει η ανησυχία να μη μείνει απροστάτευτος ο καταναλωτής από περιπτώσεις απάτης. Από την άλλη προκύπτει και η ανησυχία ότι η πλήρης προστασία θα οδηγήσει σε ανεύθυνους καταναλωτές που δεν θα προσέχουν επαρκώς, για παράδειγμα την κάρτα τους ή τους κωδικούς πρόσβασης στο ebanking.

Εδώ η χρυσή τομή βρίσκεται εκεί όπου τέμνεται η ευθύνη του καταναλωτή με εκείνη των τραπεζών. Ο καταναλωτής πρέπει να προστατεύει τους κωδικούς του και τα προσωπικά δεδομένα. Θα πρέπει να ενημερώνεται και να ενημερώνει άμεσα την τράπεζά του όταν προκύπτει κάτι ύποπτο. Ταυτόχρονα, η τράπεζα οφείλει να αναπτύσσει συστήματα εντοπισμού ύποπτων συναλλαγών, να ελέγχει, αλλά και να διαθέτει ένα σύστημα ασφαλές και ανοικτό να εξυπηρετήσει τον πελάτη 24 ώρες του 24ωρο.

Συνεπώς, η χρυσή τομή βρίσκεται εκεί όπου δημιουργείται ένα πλαίσιο προστασίας και ευθυνών, όπου κάθε πλευρά γνωρίζει τις ευθύνες και τα δικαιώματά της και μπορεί να βρει το δίκιο της.