Το συμφέρον του λαού {LF}και του τόπου

Η απόφαση της κυβερνήσεως να γίνει η κηδεία του βασιλιά Κωνσταντίνου Β’ σαν να μην υπήρξε βασιλιάς ποτέ προκαλεί το ίδιο θλιβερό μειδίαμα που φέρνουν στα χείλη μας οι φωτογραφίες από τον καιρό του Στάλιν, στις οποίες πρόσωπα που είχαν πέσει σε δυσμένεια και εξοντωθεί, ξαφνικά εξαφανίζονταν και από παλαιές φωτογραφίες. Αυτή η απόφαση αποτελεί μια άρνηση της πρόσφατης ιστορίας μας, μια από τις πολλές, δυστυχώς. Επιπλέον δημιουργεί σοβαρά εθιμοτυπικά προβλήματα. Τι θα γίνει με τους συγγενείς του νεκρού, που είναι βασιλείς και αρχηγοί κράτους, και θα έρθουν για να τον συνοδεύσουν στον τάφο του; Ποιος θα τους υποδεχθεί; Μια σκέτη υπουργός;

Θα ξεσηκώσει επίσης πολλές και έντονες επικρίσεις, από πολλές διαφορετικές πλευρές, επειδή είναι στενόκαρδη, επειδή φέρνει στον νου συγκρίσεις με άλλα πρόσωπα πολύ μικρότερης αξίας, σημασίας και πολιτικού μεγέθους, αλλά και επειδή ενοχλεί το παραδοσιακό μας αίσθημα δικαίωσης και σεβασμού προς τους νεκρούς. Ο φόβος δε πως μια τέτοια κηδεία θα ξεσηκώσει κύματα φιλοβασιλισμού είναι αφόρητη ανοησία.

Θα ήθελα πολύ να ήξερα τι έκαμε την κυβέρνηση να λάβει αυτή την απόφαση. Με ενδιαφέρει γιατί, στην κόψη του ξυραφιού όπου βρισκόμαστε, με την Τουρκία να τροχίζει τα μαχαίρια της και με τις εκλογές να πλησιάζουν, είναι ζωτικής σημασίας για μένα να ζυγιάσω όσο μπορώ καλύτερα την ευθυκρισία των κυβερνώντων. Βλέπω δύο πιθανούς λόγους: Ο ένας είναι ότι ο Μητσοτάκης μέτρησε τις ψήφους και κατέληξε πως θα χάσει λιγότερες κάνοντας αυτή την απρέπεια. Ο άλλος είναι πως οι αρμόδιοι υπουργοί δεν μπορούν να εγγυηθούν την ηρεμία και την ασφάλεια, για τον κόσμο που θα πάει – από σεβασμό ή από περιέργεια – να προσκυνήσει.

Εχουμε την αντιπολίτευση που έχουμε – με τις νεκρές μικρές Μαρίες, τις θάλασσες που δεν έχουν σύνορα, τη δηλωμένη της πρόθεση να «επαναδιαπραγματευθεί» την αγορά οπλικών συστημάτων, την απόλυτη αδιαφορία της για το τι συμφέρει στη χώρα, και κυρίως με τους μικρούς της στρατούς «διαδηλωτών». Πόσες χιλιάδες αστυνομικοί χρειάζεται να βγουν στους δρόμους για να εξασφαλιστεί η τάξη; Τι γίνεται εάν σπάσει κάπου ο αστυνομικός κλοιός και περικυκλωθεί το αμάξι ενός ξένου βασιλιά; Εάν ξυλοκοπηθούν άνθρωποι που πήγαν να προσκυνήσουν; Ή, πολύ, μα πολύ χειρότερο: Εάν στις συγκρούσεις τραυματιστεί κάποιος «νεαρός» διαδηλωτής; Τι θαυμάσια ευκαιρία για ξεφωνητά εναντίον της «χούντας του Μητσοτάκη». Και τι πανηγύρι για τα διεθνή ΜΜΕ: «Η Αθήνα πάλι στις φλόγες!». Και να δεις τότε χαμόγελα ο Ερντογάν!

Τείνω να πιστέψω πως κάτι τέτοια θα ζητήθηκαν μεταξύ των υπουργών, χωρίς φυσικά να είμαι βεβαία. Βεβαία όμως είμαι πως εκείνος που πρώτος θα προσφερόταν να θυσιαστούν τα δικαιώματά του εμπρός στο συμφέρον της χώρας θα ήταν ο ίδιος ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Β’. Το μήνυμά του μετά το Δημοψήφισμα του ’74 και η άψογη συμπεριφορά του έκτοτε φανερώνουν πόσο πιστός έμεινε στις συστάσεις του παππού του, Γεωργίου Α’: «Διά τούτο μη θυμώνεις ποτέ, και μη λησμονείς ότι συχνά είνε προτιμότερον να υποφέρει ο βασιλεύς ο ίδιος, έστω και ηθικώς, παρά να υποφέρη ο λαός και ο τόπος. Επίσης τα συμφέροντα του Λαού και του Τόπου να προηγούνται παντός άλλου συμφέροντος».

Η Αθηνά Κακούρη είναι συγγραφέας