Εκατό ημέρες {LF}για δεύτερες σκέψεις

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στο διάστημα που απομένει μέχρι τις εκλογές τα κομματικά επιτελεία θα επιχειρήσουν να προβάλλουν στον δημόσιο διάλογο πρώτον τα θέματα που πιστεύουν ότι απασχολούν περισσότερο τα ακροατήρια στα οποία απευθύνονται και, δεύτερον, τα θέματα που θεωρούν ότι τους δίνουν συγκριτικά πλεονεκτήματα έναντι του πολιτικού ανταγωνισμού.

Πλην, όμως, δύο είναι οι κυριότεροι άγνωστοι στην εκλογική εξίσωση που ενδέχεται να ανατρέψουν τους σχεδιασμούς τους.

Ο πρώτος άγνωστος αφορά στα θέματα που ενδεχομένως έρθουν στην επιφάνεια της επικαιρότητας στο μεσοδιάστημα, διαμορφώνοντας μια συγκυρία που ίσως μεταβάλλει, αν όχι δραματικά σίγουρα πάντως αισθητά, την ατζέντα των εκλογών αλλάζοντας και το διακύβευμά τους.

Ο δεύτερος άγνωστος αφορά στις επιλογές που θα αποφασίσουν να κάνουν προ της κάλπης οι στρατηγικά σκεπτόμενοι ψηφοφόροι γέρνοντας την πλάστιγγα υπέρ ή κατά των πολιτικών συνεργασιών, υπέρ ή κατά των μονοκομματικών κυβερνήσεων.

Ο χρόνος των εκατό τουλάχιστον ημερών που, αν πιστέψουμε τον Πρωθυπουργό, θα μεσολαβήσει σίγουρα μέχρι την πρώτη εκλογική αναμέτρηση με την απλή αναλογική, είναι πολύ μεγάλος για να μπορεί να προεξοφληθεί ποιοι θα βγουν κερδισμένοι από την ωρίμανση των δεύτερων σκέψεων που εν τω μεταξύ θα κάνει το εκλογικό σώμα. Και θα τις κάνει τόσο λαμβάνοντας υπόψη τις όποιες εξελίξεις προκύψουν όσο και τις εντυπώσεις που θα δημιουργήσει η όποια διαχείρισή τους από τους πρωταγωνιστές του κομματικού ανταγωνισμού.

Διότι δεν είναι μόνο οι εξελίξεις στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών σχέσεων που μπορεί να ανατρέψουν τα σημερινά δεδομένα αλλάζοντας καταρχήν και κατά τεκμήριο υπέρ του κυβερνώντος κόμματος τους υφιστάμενους δημοσκοπικούς συσχετισμούς.

Είναι και οι εξελίξεις στο μέτωπο της καθημερινότητας που μπορεί να λειτουργήσουν προς την αντίθετη κατεύθυνση θέτοντας εν αμφιβόλω τη διατηρησιμότητα του σημερινού δημοσκοπικού προβαδίσματος της ΝΔ.

Να θυμίσω ότι χάνοντας τη μάχη της καθημερινότητας και κυρίως τη μάχη για την προστασία της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών, ο κυρίαρχος πολιτικά Εμανουέλ Μακρόν έχασε την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία λίγο μετά τις τελευταίες προεδρικές εκλογές στη Γαλλία. Να θυμίσω ακόμα ότι υποσχόμενη να αλλάξει αυτήν την καθημερινότητα η Μελόνι έγινε πρωθυπουργός στη γειτονική Ιταλία.

Μπορεί ο έλληνας Πρωθυπουργός να έχει μέχρι σήμερα κεφαλαιοποιήσει τις επιτυχίες του στη διαχείριση των μεγάλων κρίσεων που σημάδεψαν τη θητεία του, αλλά οι επιδόσεις της κυβέρνησής του στη διαχείριση της καθημερινότητας δεν συγκαταλέγονται μεταξύ αυτών που θα έκαναν τα μεσοστρώματα και τους νεότερους ψηφοφόρους να πιστέψουν οπωσδήποτε ότι χωρίς μια αυτοδύναμη κυβέρνηση Μητσοτάκη το μέλλον τους θα γίνει περισσότερο επισφαλές και δυσοίωνο.

Πολύ δε λιγότερο αν στους μήνες που ακολουθούν το ΠΑΣΟΚ καταφέρει να βρει τον τρόπο να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των κεντρώων ψηφοφόρων εκφράζοντας ουσιαστικότερα, θεσμικότερα και συνεκτικότερα την ανάγκη να αποτραπεί η μεγέθυνση του επικίνδυνου κενού που θα δημιουργήσει στο πολιτικό σύστημα η επερχόμενη πόλωση.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι επικοινωνιολόγος, πολιτικός αναλυτής