Για πάντα

Βλέποντας κανείς τις εικόνες από το λαϊκό προσκύνημα στη σορό του Πελέ, αλλά και τα εκατομμύρια μηνύματα ανά τον κόσμο, συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο το ασύλληπτο μέγεθος αυτού του βραζιλιάνου γίγαντα.

Η FIFA θέλει να δει – εάν αυτό είναι εφικτό – σε κάθε χώρα του κόσμου ένα γήπεδο να μετονομαστεί σε «Πελέ» στη μνήμη αυτού του καλλιτέχνη των γηπέδων, του γητευτή της μπάλας που μας χάρισε μοναδικές στιγμές στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου και όχι μόνο.

Η μαγεία του Πελέ ήταν ότι  αυτά που έκανε στο γήπεδο, τα περισσότερα τα «γεννούσε» εκείνη τη στιγμή το μυαλό του καθώς οι παραστάσεις που είχε ο ίδιος ήταν ελάχιστες και λόγω της έλλειψης τότε των τηλεοπτικών δεκτών, των κομπιούτερ κ.λπ.

Οταν για παράδειγμα σε ηλικία 17 ετών στο Μουντιάλ της Σουηδίας το 1958 στον κρίσιμο προημιτελικό με την Ουαλία υποδέχτηκε την μπάλα και άφησε «άγαλμα» τον προσωπικό του αντίπαλο για να σκοράρει το γκολ της νίκης πρόκρισης ήταν μια έμπνευση της στιγμής. Οπως και το – ακόμα πιο εντυπωσιακό – γκολ με τους Σουηδούς στον τελικό όπου πέρασε την μπάλα πάνω από τον αντίπαλο αμυντικό και σούταρε στην κίνηση πετυχαίνοντας ένα υπέροχο γκολ.

Η διάσημη προσποίηση στον – εκ των κορυφαίων στον κόσμο – ουρουγουανό τερματοφύλακα Λαντισλάο Μαζούρκεβιτς δεν έγινε σε κάποιο φιλικό, αλλά σε ημιτελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1970 στο Μεξικό και στο στάδιο Χαλίσκο της Γκουαδαλαχάρα.

Μαγικές κινήσεις που δεν περίμενε ο αντίπαλος αλλά ακόμα και οι συμπαίκτες του, πολύ απλά διότι ο μέγας Πελέ τις εφεύρισκε εκείνη τη στιγμή, τις δημιουργούσε μέσα στο μυαλό του και τις εφάρμοζε με καλλιτεχνική διάθεση στο χορτάρι. Ο άνθρωπος που τελειοποίησε το ανάποδο ψαλίδι, την ντρίπλα χωρίς χώρο, τις προσποιήσεις με και χωρίς την μπάλα.

Ενας βιρτουόζος του ποδοσφαίρου, που δεν θα πεθάνει ποτέ. Μπορεί το σώμα του να κηδεύεται, όμως στο μυαλό όλων μας θα ζει παντοτινά για όλα αυτά τα μαγικά πράγματα που μας πρόσφερε απλόχερα.