Δύσκολοι καιροί, αλλά υπάρχει ελπίδα

Υπάρχει φως στο χειμωνιάτικο σκοτάδι. Μπορεί να χρειάζεται προσπάθεια για να το δει κανείς, και όλοι ξέρουμε τους λόγους: οι λογαριασμοί της ενέργειας έχουν εκτοξευτεί, τα ενοίκια και οι πληρωμές για τα ενυπόθηκα δάνεια έχουν ανεβεί, οι πραγματικές απολαβές έχουν μειωθεί, η χρήση των τραπεζών τροφίμων έχει αυξηθεί, το βρετανικό ΕΣΥ λυγίζει κάτω από την πίεση, οι απεργίες στη Βρετανία παραλύουν κάποιες από τις βασικότερες υπηρεσίες μας, ένας κτηνώδης πόλεμος μαίνεται στην Ευρώπη, και μία κλιματική κρίση ήδη προκαλεί καταστροφές.

Και εντούτοις, παρότι το 2022 έφερε πολλά πράγματα που βαραίνουν την καρδιά, προσέφερε και κάποιες απρόσμενες τονώσεις στο ηθικό μας. Αυτοί οι 12 τελευταίοι μήνες έδειξαν ότι, σε πείσμα όλων, υπάρχουν λόγοι να ελπίζουμε.

Ας ξεκινήσουμε από την πατρίδα μου, και μία υπενθύμιση ότι τέτοιες ημέρες πέρυσι, η χώρα ήταν ακόμα φορτωμένη με τον Μπόρις Τζόνσον και ένα Συντηρητικό Κόμμα χωρίς προφανή πάτο στη συμπεριφορά που ήταν πρόθυμο να ανεχτεί. Ακόμα και μετά τις πρώτες αποκαλύψεις, και τα ψέματα, για τα κορωνοπάρτι στην Ντάουνινγκ Στριτ, φαινόταν πως ούτε η ντροπή ούτε οι συνάδελφοί του θα μετακινούσαν τον Τζόνσον.

Αλλά ο Μπόρις Τζόνσον δεν θα περάσει αυτή την Πρωτοχρονιά ούτε στην Ντάουνινγκ Στρητ ούτε στο Τσέκερς. Εκδιώχθηκε απαξιωμένος από την εξουσία, από το ίδιο του το κόμμα. Ναι, βγάζει λεφτά – ένα εκατομμύριο στερλίνες για τέσσερις ομιλίες – και γίνεται λόγος για ενδεχόμενη επάνοδό του, προς το παρόν όμως, δεν είναι εκεί όπου ήθελε. Φρόντισε για αυτό το πολιτικό μας σύστημα μας, όσο ξεχαρβαλωμένο και προβληματικό και αν είναι.

Στις ΗΠΑ, το καθήκον αυτό έπεσε στους ψηφοφόρους. Οι Ρεπουμπλικανοί στο Κογκρέσο ουδέποτε χρησιμοποίησαν τη δύναμή τους προκειμένου να απομακρύνουν τον Ντόναλντ Τραμπ, ακόμα και όταν αυτός υποκίνησε μία βίαιη στάση. Αγκάλιασαν την εκλογική του άρνηση και συμμετείχαν στην επίθεσή του στη δημοκρατία. Στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, ωστόσο, οι Αμερικανοί κλώτσησαν τόσο την παράδοση όσο και τις δημοσκοπήσεις απορρίπτοντας τον Τραμπ και τους ακολούθους του. Από το Νιου Χάμσαϊρ μέχρι την Αριζόνα, οι μίνι-Τραμπ ηττήθηκαν. Ο Τραμπ είναι πλέον αυτό που φοβάται περισσότερο: ένας επιβεβαιωμένος loser.

Οι εθνολαϊκιστές δεν υποχώρησαν παντού στον κόσμο: ο Μπενιαμίν Νετανιάχου επέστρεψε στην εξουσία στο Ισραήλ, επικεφαλής ενός συνασπισμού που περιλαμβάνει εκείνους που άλλοτε σνομπάρονταν ως μέρος της πιο ακραίας, ρατσιστικής Δεξιάς. Στη Βραζιλία, όμως, ο Ζαΐρ Μπολσονάρο μπήκε στη λέσχη των απορριφθέντων και στη Γαλλία η Μαρίν Λεπέν επαναβεβαίωσε την κάρτα μέλους της.

Στο μεταξύ, ο άνδρας που θαυμάζουν τόσο πολλοί από τους επίδοξους δυνάστες του κόσμου βγαίνει από το 2022 συρρικνωμένος. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν θεωρούσε ότι αρκούσε απλώς να δώσει την εντολή εισβολής στην Ουκρανία για να γίνει άρχοντας αυτής της γης και των ανθρώπων της, ένας νέος Μεγάλος Πέτρος. Αντ’ αυτού, ο μικρότερος, ανυποχώρητος γείτονας της Ρωσίας ανέτρεψε τα σχέδιά του και θύμισε στη Δύση κάποιες αλήθειες που είχε ενδεχομένως ξεχάσει: ότι παρόλες τις τεκμηριωμένες αποτυχίες και την υποκρισία του, το δυτικό είδος ελευθερίας και δημοκρατίας είναι προτιμότερο από την εναλλακτική επιλογή – την επιθετικότητα και την κτηνωδία ενός τυράννου.