Προεκλογικά αισθήματα και ρεύματα

Ανεξάρτητα από την οριστική απόφαση για τη συγκεκριμένη ημερομηνία, οι εκλογές είναι ήδη εδώ. Διαπιστώθηκε και στα γιορτινά τραπέζια των ημερών, όπου αρκετές συζητήσεις αφιερώθηκαν σε πολιτικούς απολογισμούς και προσωπικές νύξεις για την πιθανή εκλογική συμπεριφορά των συμμετεχόντων. Το διάχυτο πολιτικό κλίμα δεν χρειάζεται ούτε δημοσκοπήσεις ούτε περισπούδαστες αναλύσεις για να γίνει αντιληπτό. Το κυρίαρχο αίσθημα του κόσμου, που το εισπράττει κάποιος αβίαστα, είναι αυτό της ανάγκης για πολιτική σταθερότητα και συνέχεια, ενώ δεν υπάρχει κανένα ρεύμα, ούτε καν ρυάκι, πολιτικής ανατροπής και «αλλαγής».

Είναι εύκολα αντιληπτή η αυξανόμενη αγωνία της αντιπολίτευσης να βάλει στο κάδρο της αμφισβήτησης τις δημοσκοπήσεις, που διαρκώς επιβεβαιώνουν αυτό που όλοι, λίγο-πολύ, αντιλαμβανόμαστε, ενώ ταυτόχρονα αντικυβερνητικοί αναλυτές κάθε είδους μάς απευθύνουν συστάσεις «να μη βιαζόμαστε» διότι το διάστημα μέχρι τις εκλογές είναι μεγάλο και με πολλά απρόοπτα. Ωστόσο, μιλώντας για το τώρα, αυτό είναι το πολιτικό κλίμα που αυθόρμητα και χωρίς διαμεσολάβηση έρχεται από την κοινωνία.

Ο κόσμος προβληματίζεται, φοβάται και δυσκολεύεται, αλλά τις προσδοκίες και την καλυτέρευση της ζωής του τις εναποθέτει κατά πλειοψηφία στη συνέχεια της σημερινής διακυβέρνησης. Ο μαξιμαλιστικός αντιπολιτευτικός λόγος, που προφητεύει καταρρεύσεις και ισχυρίζεται ότι αυτά είναι «τα τελευταία Μαύρα Χριστούγεννα», περισσότερο ηχεί ως μαύρο χιούμορ, που επιχειρεί, μάταια, να υποκαταστήσει τον ελλείποντα σοβαρό και ανταγωνιστικό πολιτικό αντίλογο.

Σε αυτό το ρεύμα για την κυβερνητική συνέχεια υπάρχουν, κατά τη γνώμη μου, ξεχωριστά στοιχεία. Το σημαντικότερο είναι ότι συνεχίζεται η συμπόρευση διευρυμένων δυνάμεων, απ’ όλο το φάσμα της παλιάς κομματικής γεωγραφίας, της Δεξιάς, του Κέντρου και της Αριστεράς. Εύκολα συναντά κανείς άτομα με διαφορετική ιδεολογική προέλευση από αυτήν της ΝΔ, που συντάσσονται στην επιλογή διακυβέρνησης Μητσοτάκη.

Αυτή η συμπόρευση και η σύγκλιση έχει στρατηγικό και όχι κομματικό χαρακτήρα. Στηρίζεται σε ένα εθνικό έργο που οικοδομεί την εθνική ασφάλεια, τον ψηφιακό κρατικό μετασχηματισμό, την οικονομική ανάταξη με κοινωνική ευαισθησία. Πρόκειται για ένα πολιτικό συμβόλαιο που εφαρμόστηκε, έστω με αδυναμίες, αλλά απέδωσε καρπούς. Και αυτό ενοποιεί πολιτικά ακροατήρια, τα οποία ξεπερνούν τους παλιούς κομματικούς διαχωρισμούς.

Ετσι, αυτό που δείχνει να καταφέρνει και να επανασυγκροτεί για δεύτερη φορά ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι μια, πέραν των κομματικών τειχών, πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία, η οποία στηρίζει έναν συνασπισμό διακυβέρνησης που υπηρετεί αυτό το εθνικό έργο.

Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά από το αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύμα, το οποίο αποτέλεσε τον μοχλό της κυβερνητικής πλειοψηφίας το 2019. Βεβαίως, η αντιπαλότητα με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ισχυρή. Αλλά υπάρχει, πλέον, ως καταλυτική σύγκριση μεταξύ προσώπων και καταστάσεων που δοκιμάστηκαν και η οποία αναδεικνύει την υπεροχή ιδεών και πεπραγμένων. Υπάρχει, ταυτόχρονα, ως σύγκριση ηγετικότητας, που αναδεικνύει τη διαφορά μεταξύ μιας ηγεσίας που διαθέτει γνώση, ενισχύει τη σταθερότητα και τη συνέπεια, απέναντι σε μια ηγεσία του ανούσιου, επιθετικού και ανακυκλούμενου παρωχημένου λόγου.

Η επιδίωξη δε της αυτοδύναμης μορφής διακυβέρνησης δεν αλλάζει καθόλου τον πολύπλευρο και στρατηγικό χαρακτήρα του περιεχομένου της, που αγκαλιάζει την πλειοψηφία των Ελλήνων. Το αντίθετο μάλιστα. Η κυβερνητική αυτοδυναμία είναι βασικός όρος για να εξασφαλιστεί η αναγκαία διαχειριστική επάρκεια και αποτελεσματικότητα, σε συνθήκες γεωπολιτικής αβεβαιότητας και υπαρκτών εθνικών απειλών.

Ο Γιώργος Φλωρίδης είναι πρώην υπουργός