Πολιτική ισχιαλγία

Εβγαλε με κατάνυξη τους μπορντό τόμους από τη βιβλιοθήκη. «Βλέπεις; Η συλλογή γραμματοσήμων μου». Στο πάνω ράφι παρατάσσονταν δεκάδες αυτοκινητάκια matchbox. «Εχω κι άλλα σε κούτες στο πατάρι». Καλός μαθητής στο σχολείο, πάντα ταξινομούσε. Το πατρικό του, η μεσοπολεμική διπλοκατοικία, είχε αρκετούς χώρους, του εξασφάλιζε ένα είδος παιδικού δωματίου – μουσείου. Μπορούσε να θυμάται. Κάπου θα είχε τα αναγνωστικά με τα έπη της Αλβανίας και τη γέννηση του Χριστού, τα τετράδια «αντιγραφής».

Οι πιο δυνατές έννοιες, όσο περνούν τα χρόνια, είναι ο συμμαθητής, ο παιδικός φίλος, ο συνομήλικος. Φουρνιές, με κοινή μνήμη που δένει. Συγχρόνως όμως αποσυνδέει με τους μεταγενέστερους. Νιώθεις ότι η επαναστατικότητα του ’90 ήταν κάπως μπαρόκ. Σε αντίθεση με την επιτομή του θάρρους που αποτέλεσε η προηγούμενη γενιά του ’70. Και σε σχέση με τη δική σου γενιά, θησαυροφύλακα και συνεπούς συνεχιστή. «Νόμος Πλαίσιο εναντίον νόμου 815».

Ολα αυτά μοιάζουν συμβάντα ενός πολιτικού αποκρυφισμού, κάτι σα κρυπτογραφημένα αρχαία κείμενα μιας ακεραιότητας που φεύγει λυσσασμένα. Ποιος νοιάζεται; Ποιον αφορούν; Ο γραμματοσυλλέκτης φίλος μου, στους τοίχους του, εκτός από αφίσες με τον Μπομπ Ντίλαν είχε και το κλασικό πόστερ της ομάδας του «Γουέμπλεϊ». Μεγάλωσα σε γειτονιά Παναθηναϊκών. Με οικογένεια, στην πλειοψηφία της, επίσης Παναθηναϊκούς. Ηταν αναπόφευκτο, στις συνθήκες ποδοσφαιρικής «σκλαβιάς»: έγινα Ολυμπιακός. Με τον Γιούτσο και όχι τον Δομάζο. Τον Ολυμπιακό τον συνέδεα με ένα είδος αντίστασης απέναντι στην παναθηναϊκή κυριαρχία της ζωής μου. Ηταν και το κόκκινο, το εθνικό χρώμα της αριστερής παράταξης. Οπως κοίταζα τώρα τον συνομήλικό μου, να γονατίζει στη βιβλιοθήκη προσπαθώντας με τις διάφορες ισχιαλγίες και μυϊκές ενέδρες να ξανατακτοποιήσει τους τόμους του πληκτικού φιλοτελισμού, σκεφτόμουν ότι η μόνη συλλογή που θα μπορούσα να έχω (εκτός από τις ζωγραφιές) θα ήταν τα ποδήλατα, τα μηχανάκια, οι μηχανές. Υπογείως έτσι, θα φωτίζονταν και οι χώροι όπου μεγαλώσαμε. Παιδί της Κυψέλης ο φιλοτελιστής, παιδί της υπαίθρου εγώ. Φιλοτελιστής εναντίον ποδηλάτη. Ενοικος εναντίον υπαιθριστή. Ομως και πάλι, τόποι και ποδοσφαιρικά φρονήματα δεν φαίνεται να μας χωρίζουν, ίσα ίσα, δένουν με την κοινή αγωνία. Η Φωκίωνος Νέγρη με τα 10 μποφόρ του σαμιακού βοριά διαμορφώνουν μια κοινή μνημονική «αυλή».

Η νοσταλγία ως στοιχείο πολιτικής ανάλυσης. Η μεγάλη στιγμή της επανόδου του Καραμανλή που σήμαινε τη στροφή στη δημοκρατική διαύγεια, τα σημαντικά χαρακτικά του Τάσσου από το 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ, οι πασόκοι με «ΤΑ ΝΕΑ» της εποχής υπό μάλης, που δημοσίευαν ολόκληρη την εισήγηση του Ανδρέα στην ΚΕ του κόμματος, οι προσεγμένες μαρξιστικές εκδόσεις του «Θεμελίου», όλα χρωματίζονται από μια νοσταλγία. Οι πολιτικές ερμηνείες, οι τοποθετήσεις, η μορφολογία των παρατάξεων ενέχουν ένα ποσοστό νοσταλγίας. Οι διαφημιστές που συμμετέχουν στο πολιτικό στάιλινγκ των κομμάτων φροντίζουν την προβολή της μνήμης. Κάθε γενιά πρέπει να αναγνωρίζει τα δικά της χαρακτηριστικά στον λόγο του κόμματος. Μόνο που για πρώτη φορά έχουμε γενιές μιας τραυματισμένης μνήμης. Που επιθυμούν την οργανωμένη αμνησία. Γενιές που μπορεί να αντέχουν τη μακρομνήμη των παιδικών χρόνων, αλλά που δεν ανέχονται τη συλλογική αποτυχία, δεν αντέχουν το «πώς την πατήσαμε έτσι». Γενιές που μεταπίπτουν από την πολιτική επιλογή στην πολιτική θρησκοληψία και συγχρόνως αδιαφορία. Γενιές ενός πολιτικού «πουθενά». Αυτό που βασανίζει δεν είναι ο διαμελισμός του χρόνου, αλλά αυτή η βίαιη απόσπαση από τις ιδεολογικές επιλογές. Μια «πολιτική ισχιαλγία» που σε εμποδίζει να χαρείς, να πράξεις, να πιστέψεις, να βγεις χωρίς τύψεις με τους φίλους.