Ο κόσμος της Εύας

Είχε ξαναδεί τέτοιες τσάντες στο σπίτι και μπορούσε να φανταστεί τι περιείχαν. (Πώς να μη σκοντάψει πάνω τους στα 53 τετραγωνικά του διαμερίσματος;) Ο Φραντσέσκο ήταν γενικώς ένα πολύ καλό παιδί, με ιδιαίτερα έντονη την αίσθηση της ηθικής υποχρέωσης και ιδίως προς τον μέντορα του, τον Παντσέρι. Ετσι βρέθηκε να κρατάει στο σπίτι τους τις τσάντες του μέντορά του. Η ίδια δεν είχε σκεφτεί ποτέ την προέλευση των χρημάτων. Ισως να του τα έδιναν κυβερνήσεις για να κάνει ανθρωπιστικές διασώσεις. (Σ.σ.: το τελευταίο δεν έχω ιδέα τι σημαίνει, έτσι το λέει η ίδια, αν πιστέψουμε τα δημοσιεύματα του ευρωπαϊκού Τύπου). Του είχε πει πολλές φορές να σταματήσει, γιατί την έβαζε σε κίνδυνο σχετικά με τα καθήκοντά της.

Οταν έπιασαν τον Φραντσέσκο και το έμαθε, τότε άρχισε να ψάχνει τα πράγματά του, ώστε να καταλάβει για τι μπορεί να τον είχαν συλλάβει. Βρήκε την περίφημη τσάντα, είδε τι περιείχε και φαίνεται ότι τότε κατάλαβε τα πάντα. Γι’ αυτό ζήτησε από τον πατέρα της να πάρει την τσάντα και να την επιστρέψει στον κ. Παντσέρι. Υπήρχε και μία ακόμη τσάντα με χρήματα στο διαμέρισμα. Κάπου 50 με 60 χιλιάδες του Φραντσέσκο – δεν ήξερε ακριβώς πόσα ή από πού, γιατί δεν ήθελε να χώνει τη μύτη της στις δουλειές του. (Λογικό, αν σκεφτείς πόσο δύσκολη είναι η συγκατοίκηση στα 53 τ.μ. και τι θυσίες συνεπάγεται…) Αυτά όμως ήταν το οφειλόμενο μερίδιό του στην πρόσφατη αγορά ακινήτου, που είχε γίνει με δάνειο στο όνομά της. Γνωρίζοντας ήδη πόσο αυξημένη έχει την αίσθηση της ηθικής υποχρέωσης ο Φραντσέσκο, καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό ήταν για εκείνον να συμβάλει κατά το μερίδιό του. Εννοείται ότι έχει κλονιστεί η πίστη της στους ανθρώπους και φοβάται ότι δεν θα μπορέσει να εμπιστευθεί κανέναν μετά από αυτό που της συνέβη.

Το πραγματικά λυπηρό, στον παστέλ κόσμο που φιλοτεχνεί η κατάθεση της Εύας Καϊλή, είναι να τη βλέπεις να χρησιμοποιεί ως ύστατο καταφύγιο την εικόνα της χαζής ξανθιάς, που γύρω της περνούσαν βαλίτσες με χρήματα, χωρίς η ίδια να καταλαβαίνει τίποτε. Μέσα στα 53 τ.μ., σημειωτέον. Είναι η χειρότερη ειρωνεία εις βάρος όλης της πορείας της στη ζωή, αν το σκεφτείτε. Διότι οπωσδήποτε θα συγκρούστηκε πολλές φορές με το βλακώδες, σεξιστικό στερεότυπο της χαζής (και ωραίας, εξυπακούεται) ξανθιάς. «Καλτσοδέτα» δεν την είχε αποκαλέσει ένας γραφικός πασόκος μέσα στη Βουλή; Συνεπώς, πώς γίνεται να ξεφύγεις από την ειρωνεία να βλέπεις το στερεότυπο της χαζής ξανθιάς να προβάλλει μέσα από την κατάθεση της Εύας Καϊλή; Τίποτε άλλο δεν συλλαμβάνει καλύτερα την πλήρη ανατροπή που υφίσταται αυτή την ώρα η ζωή της και τη διάλυση της προσωπικότητάς της.

Το χρήσιμο συμπέρασμα είναι κοινότοπο – αλλά δεν πειράζει, γιατί όλα τα χρήσιμα πράγματα είναι κοινότοπα. Το σεξιστικό στερεότυπο της χαζής ξανθιάς είναι άτοπο. Δεν είναι όλες οι ξανθιές χαζές. Αν μάλιστα υπολογίσουμε ότι οι ξανθιές είναι λιγότερες από τις μελαχρινές, τότε οι χαζές μελαχρινές είναι οπωσδήποτε περισσότερες σε απόλυτο αριθμό. Παρά ταύτα, μέσα στην απέραντη ποικιλία της ζωής, υπάρχουν και χαζές ξανθιές και μερικές φορές τις συναντάμε…

Ο ΠΑΛΙΟΣ ΣΟΥ ΕΑΥΤΟΣ
Ερευνα της κοινής γνώμης στην Αλβανία, που έγινε μάλλον με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη εκεί του Πρωθυπουργού της χώρας μας, έδειξε ότι, για το 66% των φίλων Αλβανών, εμείς οι Ελληνες είμαστε ο λαός που κάνει τις περισσότερες διακρίσεις εις βάρος τους. Δεν αμφιβάλλω καθόλου για την ακρίβεια της διαπίστωσης, έστω και αν οι Αλβανοί είναι οι καλύτερα εντεταγμένοι μετανάστες στην ελληνική κοινωνία – το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

Ο βαθύτερος λόγος, για τον οποίο οι γείτονες αισθάνονται ότι οι Ελληνες προστατεύουν την ανωτερότητά τους (αυτός δεν είναι ο σκοπός των διακρίσεων;) από τον συγκερασμό με τους Αλβανούς, νομίζω ότι προκύπτει από την ίδια έρευνα: Η πλειονότητα των ερωτηθέντων (45,4%) θεωρούν ότι οι Ελληνες είναι ο λαός με τον οποίον μοιάζουν περισσότερο! Βλέπετε τίποτε το αφύσικο σε αυτό; Ο κανόνας λέει ότι οι «πτωχοί συγγενείς» είναι πάντα η πηγή της αμηχανίας. Φανταστείτε, ποιος άνθρωπος στα 50 του, στην ακμή της επαγγελματικής πορείας και της καταξίωσής του, θα άντεχε να αντιμετωπίσει τον εαυτό του των 18 χρόνων; Μας ενοχλεί να θυμόμαστε από πού ξεφύγαμε. Μας ενοχλεί να βλέπουμε τους γείτονες που τόσο μας μοιάζουν και, γι’ αυτό ακριβώς, μας θυμίζουν τους εαυτούς μας φτωχότερους και λιγότερο εξευρωπαϊσμένους.