Last Christmas

Last Night, παραγωγής 1998. Μία εντελώς «καμένη» καναδέζικη ταινία που πραγματεύεται το τέλος του κόσμου, το οποίο θα φτάσει σε γνωστή μέρα και ώρα. Η αφήγηση ακολουθεί ιστορίες ανθρώπων το τελευταίο βράδυ της ζωής τους. Κάποιος, ας πούμε, προσπαθεί να κάνει σεξ με όσες γυναίκες είχε ως απωθημένο – πιο πολύ με την καθηγήτρια από το σχολείο. Ενας συνεπής δημόσιος υπάλληλος εργάζεται ως την τελευταία στιγμή. Μία γυναίκα αναζητεί συντροφιά για να αυτοκτονήσουν παρέα. Και σε ένα σπίτι κάνουν Χριστούγεννα μέσα στο κατακαλόκαιρο. Στόλισαν, έστρωσαν το τραπέζι με τη γαλοπούλα, άναψαν το τζάκι και έβαλαν στο βίντεο χριστουγεννιάτικη ταινία. Δύο ηλικιωμένες κυρίες, καθισμένες στον καναπέ του χριστουγεννιάτικου σαλονιού, συμφώνησαν ότι το πένθος πρέπει πάντα να είναι μεγαλύτερο για τους ηλικιωμένους. «Οι νέοι δεν έχουν ζήσει, δεν ξέρουν πόσο όμορφη είναι η ζωή. Ο γέρος την εκτιμάει καλύτερα γιατί ξέρει πόσο πολύτιμο είναι αυτό που θα χάσει». Κάθε Χριστούγεννα ο άνθρωπός μας θυμάται αυτή τη σκηνή. Και τώρα, τσεκάροντας τη λίστα με τα ψώνια για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, σκέφτεται ότι θα ήταν καλύτερα να το έκαναν όπως στην ταινία. Να έχεις Χριστούγεννα μια φορά τον χρόνο, αλλά σε στιγμή που θα επιλέξεις εσύ. Τα πάντα σήμερα γίνονται custom και tailor made, όπως λέει ο λαός. Γιατί όχι και τα Χριστούγεννα; Δεν είναι μόνο το μαζικό της υπόθεσης που τον ενοχλεί. Είναι και αυτή η καταθλιπτική απορία που πλανιέται, σαν καπνός από τσιγάρο, πάνω από το εορταστικό τραπέζι. Θα είναι άραγε όλοι στη θέση τους και την επόμενη χρονιά; Και αν αυτά τα Χριστούγεννα είναι τα τελευταία για κάποιον ή και για τον ίδιο τον άνθρωπό μας; Και αν έχεις βαριά άρρωστο στο σπίτι, τα Χριστούγεννα είναι μια καταραμένη μέρα. Οι ευχές πονάνε σαν λόγια βαριά, τα ποτήρια έχουν δηλητήριο και ο λαιμός κομπιάζει χωρίς να έχει μπουκιά μέσα του. Και πάντα απορούσε για ποιο λόγο στολίζονται εορταστικά οι νοσοκομειακές πτέρυγες των ανιάτων και των βαρέων πασχόντων. Θα έπρεπε να απαγορευτεί κάτι τέτοιο. Είναι τόσο ειρωνικό που ξεπερνάει και τα όρια της προσβολής.

Τα χριστουγεννιάτικα τραπέζια είναι ανθρώπινα εν αντιθέσει με τα πασχαλινά που τα λες και ζωώδη. Είναι η ατμόσφαιρα που συγκρατεί τις ενορμήσεις, κάτι που δεν συμβαίνει πάντα το Πάσχα. Και στις δύο περιπτώσεις, όλες οι συμπεριφορές είναι προβλέψιμες, το ξέρει ο άνθρωπός μας. Ο ξάδερφος, που το Πάσχα είναι ένα βήμα πριν ανεβάσει τη φουσκωμένη του κοιλιά πάνω στο δέντρο, παριστάνοντας τον μεθυσμένο γορίλα, τα Χριστούγεννα παραμένει σχετικά νηφάλιος. Θα είναι η ατμόσφαιρα που λειτουργεί κατευναστικά. Στα πασχαλινά τραπέζια οι συνδαιτυμόνες φωνασκούν. Στα χριστουγεννιάτικα συζητούν. Κάτι είναι και αυτό. Ο άνθρωπός μας γνωρίζει εκ των προτέρων την ατζέντα, πέρα από τα οικογενειακά. Θα βάλουν στη μία άκρη του τραπεζιού τον Μέσι και στην άλλη την Καϊλή. Θα πουν για τα επιδόματα του Μητσοτάκη και την εκνευριστική ανεπάρκεια του Τσίπρα. Για τη γρίπη και τις ιώσεις που γίνεται ο κακός χαμός. Και, αλήθεια, πόσες φορές πέρασε Covid ο καθένας τους; Για το αυτοάνοσο που έβγαλε η θεία και αν συνδέεται με τα εμβόλια. Τον λογαριασμό του ρεύματος που ήρθε αρνητικός, αλλά ποιος ξέρει τι θα συμβεί μετά τις εκλογές. Και, αλήθεια, πότε θα έχουμε εκλογές; Ενα από τα μεγάλα προβλήματα των Χριστουγέννων είναι ότι πλέον έρχονται πολύ πιο γρήγορα σε σχέση με το παρελθόν, σκέφτηκε ο άνθρωπός μας. Κάποτε τα Χριστούγεννα αργούσαν, αισθανόσουν τον χρόνο να κυλάει πιο αργά. Τώρα μόλις μαζέψεις το δέντρο έρχεται η ώρα να το ξαναβγάλεις. Συμβαίνουν τόσα πράγματα, τόσες viral καταστάσεις, που σου κλέβουν τον χρόνο, δεν σου επιτρέπουν να καταλάβεις για πότε πέρασε. Και κάποιες στιγμές τα χάνεις. Κάνεις Χριστούγεννα με ανοιξιάτικο καιρό και στην κρεμάστρα ξεχασμένη μια βερμούδα από το καλοκαίρι. Γιατί να τη μαζέψεις όταν σε λίγο καιρό θα τη ξαναβάλεις; Ο άνθρωπός μας αποφάσισε να σερβίρει καλό, ακριβό κόκκινο κρασί. Για να σηκώσει το ποτήρι και να ευχηθεί, όπως είχε κάνει κάποτε ο Σαββόπουλος. «Χρόνια πολλά και ευτυχισμένος ο καινούργιος πόνος».