Εύθραυστη δημοκρατία

Αυτό που, χθες, «ΤΑ ΝΕΑ» περιέγραφαν ως απότομη προσγείωση της ανάπτυξης για τη νέα χρονιά, με αφορμή τη δημοσίευση των προβλέψεων της ενδιάμεσης έκθεσης που υπογράφει ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας, περιέχει μεγάλη δόση αυτονόητου. Είναι εύλογο στη διεθνή συγκυρία ότι ο νέος χρόνος φέρνει ισχυρή αβεβαιότητα. Η αβεβαιότητα αυτή ενισχύεται λόγω των εκλογών και, ιδίως, λόγω της πιθανής πολιτικής αστάθειας που θα προκληθεί μετά την πρώτη εκλογική Κυριακή, λόγω της απλής αναλογικής. Η ενδιάμεση ακυβερνησία είναι προφανές ότι θα λειτουργήσει αποσταθεροποιητικά για την οικονομία.

Αν νοιάζονταν πραγματικά για την πορεία της χώρας, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας που ψήφισαν σύστημα απλής αναλογικής, θα είχαν σκεφτεί τις συνέπειες ενός τέτοιου συστήματος στη σταθερότητα και στην οικονομία της χώρας, δηλαδή στο επίπεδο της ζωής μας και στο αίσθημα ασφάλειας των πολιτών. Οσο αδαείς και αν ήταν, αυτό τουλάχιστον έπρεπε να το έχουν μάθει λόγω και της δικής τους εμπειρίας, το πρώτο εξάμηνο του 2015.

Επρεπε, δηλαδή, να έχουν μάθει ότι η πολιτική αστάθεια έχει οδυνηρές συνέπειες για τη χώρα, γι’ αυτό έπρεπε να κάνουν το παν ώστε να αποφευχθεί. Αυτοί, όμως, έπαιξαν ακόμα μια φορά με την πορεία της χώρας, υπονομεύοντας το μέλλον της. Και ψήφισαν την απλή αναλογική, ιερό φετίχ της Αριστεράς, για να παραμείνουν οι ίδιοι στο παιχνίδι της εξουσίας, αφού καταλάβαιναν ότι αδυνατούν να πολιτευτούν δημιουργικά, με θέσεις και προτάσεις. Οι θέσεις και οι προτάσεις θέλουν επιδεξιότητες και δουλειά. Και όσοι παίζουν πολιτική στον ΣΥΡΙΖΑ δεν ξέρουν τίποτα άλλο από το να διαφωνούν, να τσακώνονται και να κάνουν εκλογές.

Αν όμως ήδη η χώρα απειλείται με κλυδωνισμούς ενόψει της σοβαρής πιθανότητας να μην έχουμε κυβέρνηση την πρώτη Κυριακή, φανταστείτε τι μπορεί να συμβεί αν με δυσκολία υπάρξει κυβέρνηση και τη δεύτερη Κυριακή ή αν, ακόμα χειρότερα, υπάρξει μια κυβέρνηση ανάγκης από κόμματα ετερόκλητα, καθένα από τα οποία θα νιώθει ότι πρωτίστως πρέπει να λογοδοτήσει στο κομματικό του ακροατήριο και λιγότερο στις ανάγκες της χώρας. Και φανταστείτε τι μπορεί να συμβεί αν προκύψει μια κυβέρνηση του αυτοαποκαλούμενου «προοδευτικού μετώπου», που θα επιδιώξει να πάρει πίσω ορισμένες από τις σταθερές με τις οποίες πορεύεται η χώρα τα τελευταία τριάμισι χρόνια – φερειπείν, να επιδιώξει να ευνοήσει τους μπαταχτσήδες δανειολήπτες, υπονομεύοντας το τραπεζικό σύστημα (που σε ένα βαθμό παραμένει ευάλωτο, ιδίως στους πειραματισμούς του λαϊκισμού). Ας αφήσουμε απέξω τη σοβαρή παράμετρο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, πάνω από τις οποίες σοβεί πάντα μια κρίση με στόχο την αμφισβήτηση ελληνικής κυριαρχίας.

Φανταστείτε, λοιπόν, σε τι περιπέτεια θα μπούμε από μόνοι μας αν επιλέξουμε στις εκλογές, αντί της πολιτικής σταθερότητας, να πριμοδοτήσουμε όσους υποδαυλίζουν στρατηγικές αστάθειας και διάλυσης. Αν ψηφίσουμε όχι αναλογιζόμενοι τι κερδίσαμε την τελευταία τετραετία αλλά προτάσσοντας, ακόμα μια φορά, μια πεποιημένη οργή για ατζέντες αναπόδεικτες και για συμβολισμούς, που ουσιαστικά δεν έχουν σχέση με τις ζωές μας αλλά έχουν σχέση μόνο με τις πολιτικές επιδιώξεις όσων τις προωθούν.

Βρισκόμαστε σε μονόδρομο; Προφανώς. Αλλά γι’ αυτό φταίνε τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που ξοδεύουν το πολιτικό τους κεφάλαιο σε στρατηγήματα αποσταθεροποίησης, αντί να εργαστούν για ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα. Φταίνε, δηλαδή, τα κόμματα που επενδύουν πολιτικά σε μια εύθραυστη δημοκρατία.