Διαλέξτε θέση

Είναι κατανοητή η θέση να θεωρείς ως εξαγορά των ψηφοφόρων το πρόσφατο μέτρο της κυβέρνησης, με το οποίο θα καλύπτεται το 10% των ανατιμήσεων στα τρόφιμα λόγω πληθωρισμού. Αν το δεις από την αυστηρά Καντιανή σκοπιά, είναι μια πράξη στην οποία οι άνθρωποι (οι ψηφοφόροι) και οι ανάγκες τους χρησιμοποιούνται ως μέσα (για την επανεκλογή της κυβέρνησης) και όχι ως σκοπός. Προσωπικά δεν συμφωνώ με τη συγκεκριμένη θεώρηση, για τον λόγο ότι εκτιμώ και πιστεύω ότι η κυβέρνηση επιδιώκει την επανεκλογή της προς όφελος του κοινού συμφέροντος. Ωστόσο, για τους σκληροπυρηνικούς Καντιανούς, αυτό δεν αλλάζει την ετυμηγορία ότι χρησιμοποιεί τους ανθρώπους ως μέσα.

Μπορείς επίσης να καταλογίσεις στην κυβέρνηση ότι, με το συγκεκριμένο μέτρο, εθίζει τον κόσμο στην επιδοματική πολιτική, η οποία κόστισε τόσο πολύ στη χώρα. Χτίζεται ξανά η νοοτροπία της εξάρτησης από το κράτος – πατερούλη. Μπορείς ακόμη να προσάψεις στην κυβέρνηση ότι αυτά που δίνει είναι ελάχιστα. Είναι τόσο λίγα, ώστε θα έπρεπε ενδεχομένως να μην τα δώσει καθόλου, διότι εκείνοι που θα τα λάβουν θίγονται! Τραβηγμένο από τα μαλλιά μεν, αλλά και αυτό δέχομαι να το ακούσω. Εκείνο που όμως με τίποτα δεν μπορείς να λες είναι και τα τρία μαζί – όπως είδα πολλούς να το κάνουν στη συζήτηση του προϋπολογισμού. Το ότι η κυβέρνηση δίνει μπορεί να είναι είτε καλό είτε κακό. Δεν μπορεί, δηλαδή, η παροχή να είναι ηθικά αποδεκτή όταν υπερβαίνει ένα συγκεκριμένο ύψος και ανήθικη όταν η τιμή της «εξαγοράς» δεν κρίνεται ικανοποιητική. Ας διαλέξουν! Εγώ το λέω για να βοηθήσω…

R.I.P.

Η Μαρία Σπυράκη έκανε μία προεκλογική εκδήλωση για τους πολιτικούς φίλους της σε αίθουσα ξενοδοχείου στη Θεσσαλονίκη, στην οποία όμως ουδείς πολιτευόμενος με τη ΝΔ παρέστη. Υποθέτω ότι η πρώην υποψήφια είχε προγραμματίσει από καιρό την εκδήλωση, ώστε να πραγματοποιηθεί μετά τη συνάντησή της με τον Πρωθυπουργό, κατά την οποία έλαβε το πολυπόθητο χρίσμα της υποψήφιας στην Α’ Θεσσαλονίκης. Ενδιαμέσως, βέβαια, έσκασε η έκπληξη ότι ελέγχεται για απάτη εις βάρος του προϋπολογισμού του Ευρωπαϊκής Ενωσης, που είχε ως συνέπεια τη διαγραφή της από το ψηφοδέλτιο της ΝΔ. Εκείνη όμως είχε ήδη κλείσει την αίθουσα του ξενοδοχείου, είχε στείλει τις προσκλήσεις, ήταν αργά να το ματαιώσει. Οπως όταν η νύφη δεν έρχεται σε έναν γάμο, αλλά το τραπέζι για το γλέντι είναι έτοιμο και περιμένει. Ντροπή δεν είναι να πάνε τα εδέσματα στον σκουπιδοτενεκέ; Κατά τρόπο ανάλογο, φαντάζομαι, το σκέφτηκε η κ. Σπυράκη.

Επιπλέον, ήταν ένας εύσχημος τρόπος για να αποχωρήσει από τη σκηνή με κάποια χάρη, που ίσως μετριάζει τις οικτρές εντυπώσεις από το ξαφνικό τέλος της. Το γεγονός και μόνο ότι δεν είχε ενημερώσει τον Πρωθυπουργό για το θεματάκι της στη συνάντησή τους είναι ένα άλλο είδος απάτης, διαφορετικής από εκείνη που αφορά τον προϋπολογισμό του ΕΚ. Αφορά την εμπιστοσύνη του Πρωθυπουργού ή οποιουδήποτε άλλου βρίσκεται σε θέση υψηλής ευθύνης όχι μόνο στο ήθος, αλλά και στην κρίση ενός συνεργάτη του. Είναι τόσο σημαντικότερη από την απάτη εις βάρος του προϋπολογισμού, ώστε να την επισκιάζει τελείως. Είτε ευθύνεται η κ. Σπυράκη για το οικονομικό ζήτημα είτε όχι παύει να έχει σημασία, εφόσον η ίδια δεν έχει τη στοιχειώδη κρίση να καταλάβει ότι οφείλει να έχει ενημερώσει. Ας αναπαυθούν εν ειρήνη οι πολιτικές φιλοδοξίες της…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ

Παρατηρώ ότι στις παράπλευρες απώλειες του Qatargate αρχίζει να εμφανίζεται και το όνομα του Δημητρίου Λουδοβίκου Αβραμοπούλου, επειδή ο πρώην επίτροπος συμμετείχε – τιμητικά – στην οργάνωση του Παντσέρι, με την απίθανη ονομασία «Πολεμήστε την Ατιμωρησία». Ο ίδιος υπήρξε σαφέστατος στις δηλώσεις του, οι οποίες δεν άφησαν ίχνος σκιάς. (Δεν με ξενίζει καθόλου, διότι θυμάμαι ότι η φράση «Φως, περισσότερο φως!» ήταν το σύνθημα του αλησμόνητου Κινήματος Ελευθέρων Πολιτών…) Η συμμετοχή του, είπε, σε θεματική επιτροπή της οργάνωσης ήταν εν γνώσει των ευρωπαϊκών Αρχών και με την άδειά τους. Το ίδιο ίσχυε και για τη μηνιαία αποζημίωση των 5.000 ευρώ (3.750 τελικό ποσό) που ελάμβανε. Ούτε διαχειριστικά ούτε εκτελεστικά καθήκοντα είχε ποτέ. Από τον περασμένο Φεβρουάριο όμως έχει παραιτηθεί, διότι η επιτροπή ατόνησε.

Τίποτε το μεμπτό δεν υπάρχει σε όλα αυτά, κατά την κρίση μου. Οπως το καταλαβαίνω εγώ, ο Δημήτριος Λουδοβίκος Αβραμόπουλος νοίκιασε, τρόπον τινά, το καλό όνομά του σε μια οργάνωση (Fight Impunity) η οποία το χρειαζόταν. Το ίδιο έκαναν και άλλοι του επιπέδου του, δεν ήταν ο μόνος. Και, ειλικρινά, δεν βλέπω πού είναι το άδικο να νοικιάζεις το όνομα σου, όταν το έχει φτιάξει εσύ ο ίδιος με τόσο κόπο και δουλειά…