Στη συζήτηση του προϋπολογισμού

Η συζήτηση για τον προϋπολογισμό στη Βουλή είχε τη γνωστή δοσολογία. Τη θριαμβική παρουσία του έλληνα Πρωθυπουργού στο βήμα, την κουτσαβάκικη συνδικαλιστικού τύπου αντιπολίτευση του Αλέξη Τσίπρα και ορισμένες πινελιές που δείχνουν πού πάνε τα πράγματα, ενόψει της τελικής ευθείας της προεκλογικής περιόδου. Επισημαίνω τέσσερα θέματα:

Θέμα πρώτο: οι υποκλοπές. Η σχεδόν μονοπωλιακή γκρίνια από την αξιωματική αντιπολίτευση, που επέλεξε εξαρχής να πατρονάρει τον Νίκο Ανδρουλάκη και την κραταιά πεποίθησή του ότι η θυματοποίηση φέρνει ψήφους, όσο πάει και ξεφουσκώνει. Ξεφουσκώνει, άλλωστε, το colpo grosso των λιστών με παρακολουθούμενους, η επαλήθευση ή μη των οποίων όπως έχει δηλώσει ο δικηγόρος Γιάννης Μαντζουράνης (παλαιός συνεργάτης του Μένιου Κουτσόγιωργα, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και δικηγόρος όπως μαθαίνω και του Γιώργου Κύρτσου) δεν αποδεικνύεται από πειστήρια. Η εξέλιξη της υπόθεσης και η ευθεία επίθεση κατά του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ισίδωρου Ντογιάκου, απλώς αποδεικνύουν το περιεχόμενο της έννοιας «Δηκεοσίνη» που έχει λανσάρει ο ΣΥΡΙΖΑ. Το περιεχόμενό της το έχει αποθεώσει η αξιωματική αντιπολίτευση στην υπόθεση Νοβάρτις, ένας υπουργός της μάλιστα αυτές τις μέρες κάθεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Θέμα δεύτερο: το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Η αξιωματική αντιπολίτευση κάνει εργώδεις προσπάθειες να ξεχάσουμε όσα ζήσαμε το 2015 – αλλά και τα πριν και τα μετά. Ωσάν ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι ένα κόμμα που μπήκε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και ξεχάστηκαν όλες οι αμαρτίες του. Και κυρίως, ξεχάστηκαν τα κηρύγματα διχασμού και εχθροπάθειας – έστω και αν, ακόμα και σήμερα, είναι συστατικό στοιχείο της πολιτικής του. Πώς όμως είναι δυνατόν να ξεχαστεί ότι το κόμμα αυτό έπαιξε τη χώρα στα ζάρια; Πώς είναι δυνατόν να ξεχαστούν η εργαλειοποίηση της δημοκρατίας, οι ανίερες συμμαχίες του, οι προσπάθειες να ελέγξει τον Τύπο και τη Δικαιοσύνη; Πώς είναι δυνατόν να ξεχαστεί το δημοψήφισμα; Και πώς είναι δυνατόν να ξεχαστεί ο Καμμένος, ο φίλος και συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα, και οι «σκοπιανοφάγοι» συνεργάτες του, που απλώς μεταπήδησαν από το κόμμα της Δεξιάς στο οποίο συμμετείχαν στον αριστερό ΣΥΡΙΖΑ;

Θέμα τρίτο: το ΠΑΣΟΚ. Απ’ ό,τι κατάλαβα διαβάζοντας την ανακοίνωσή του, εξεπλάγη δυσάρεστα ο Νίκος Ανδρουλάκης στον οποίο ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε αποκαλώντας τον «σοσιαλ-Καμμένο», συμβολοποιώντας έτσι την εκπεφρασμένη πρόθεσή του να συμπράξει στην «προοδευτική», όπως την αποκαλεί, διακυβέρνηση. Οπου πέφτουν δέντρα, πέφτουν και πριονίδια. Αργά κατάλαβε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ότι ο Πρωθυπουργός απλώς απευθύνεται στα στελέχη, στα μέλη και στους ψηφοφόρους του κόμματός του, που έβαλαν το κεφάλι τους στο στόμα του λύκου και, κυρίως το διάστημα 2012 – 2014, σε συνεργασία με τη ΝΔ υπό τον Αντώνη Σαμαρά, εργάστηκαν για την επιτυχία του δεύτερου Μνημονίου. Δεν μπορείς να σβήσεις στελέχη όπως η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Γιώργος Φλωρίδης και βέβαια ο αντιπρόεδρος εκείνης της κυβέρνησης, Ευάγγελος Βενιζέλος. Κι ούτε είναι ορθή εκτίμηση να θεωρείς ότι στην πρόθεσή σου να συνεργαστείς «με τις προοδευτικές δυνάμεις» θα σε ακολουθήσουν όσοι ξέρουν καλά το ποιόν και τις πρακτικές τέτοιων δυνάμεων.

Θέμα τέταρτο: η πολιτική παροχών. Η κυβέρνηση έχει κάνει τα κουμάντα της και ήταν αναμενόμενο ότι ο Πρωθυπουργός θα εξάγγελλε φορολογικές ελαφρύνσεις, αυξήσεις μισθών και μέτρα εξουδετέρωσης του πληθωρισμού. Μέχρι να αποφασίσει ο ΣΥΡΙΖΑ αν είναι ψίχουλα ή πελατειακό κράτος, θα έχει έρθει η άνοιξη και θα έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Υπάρχει όμως ακόμα χρόνος για λασπομαχία, δεν του έχει μείνει και τίποτ’ άλλο.

Την ώρα της απονομής του Κυπέλλου, ο εμίρης του Κατάρ, Αλ Θανί, απέφυγε να χαιρετήσει διά χειραψίας την αμερικανίδα διαιτήτρια. Κατά τη γνώμη μου, η υποτίμηση της γυναίκας από το Ισλάμ ήταν ο χειρότερος συμβολισμός. Οι ιθύνοντες της FIFA έχουν τεράστια ευθύνη για τέτοια ελλείμματα. (Εξίσου τερατώδης ήταν η χειρονομία του τερματοφύλακα της Αργεντινής να συνδυάσει το βραβείο που του δόθηκε
με την τεστοστερόνη του. Ημαρτον, ρε φίλε.)

Η απέκρουση του ιθύνων νου

Ο  τελικός του Μουντιάλ ήταν συναρπαστικός. Αλλά εκτός από το ποδόσφαιρο και το προσκήνιο, υπάρχει πολύ και βρώμικο παρασκήνιο. Και δεν είναι φρόνιμο, ακόμα και για υποτίθεται απόμακρους από την πολιτική αθλητικούς σχολιαστές, να αγνοούν (ή να αποσιωπούν, από αδιαφορία ή από σκοπιμότητα) τις λεπτομέρειες του Qatargate, που μαθαίνουμε, και τις επιπτώσεις του.

Δεν είμαι όμως σίγουρος ότι μπορούμε να ζητάμε τόσο περίπλοκα πράγματα. Ας μείνουμε λοιπόν στη χαρίεσσα μπαλαδόρικη έκφραση ποδοσφαιριστή που είπε στην τηλεόραση ότι ο τερματοφύλακας κάνει απέκρουση. Οι παλαίμαχοι της ποδοσφαιρικής αργκό, που ξέρουν, με νουθετούν ότι την απόκρουση στην κοινή ποδοσφαιρική γλώσσα πρέπει υποχρεωτικά να τη λέμε απέκρουση, όπως άλλωστε το πέναλτι πρέπει να το λέμε μπενάλτι.

Δεν υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα και μη γελάτε. Στο κάτω-κάτω, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης θεωρεί ότι o ιθύνων είναι τύπος που δεν κλίνεται (αιτιατική κατά Τσίπρα: τον ιθύνων νου) και στην εκπαίδευση ένα από τα μεγάλα προοδευτικά αιτήματα είναι να μη γίνεται αξιολόγηση. Είναι δηλαδή προοδευτικό να μαθαίνουμε τον ιθύνων νου και την απέκρουση. Η άγνοια είναι δύναμη, πάει και τελείωσε – και δεν ζει ο Μποστ να φιλοτεχνήσει το πιστοποιητικό.