Εθνογένεση

Το ομόφωνο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου ότι το «Χολοντομόρ», ο λιμός της εποχής της «αποκουλακοποίησης» (1928-1935) στη Σοβιετική Ένωση συνιστά γενοκτονία που στρεφόταν κατά των Ουκρανών, επιβεβαίωσε πανηγυρικά ότι υπάρχει πλέον ένα ακόμη διακριτό έθνος στην Ευρώπη: οι Ουκρανοί. Πρόκειται για κατόρθωμα του Βλαδίμηρου Πούτιν: αν δεν υπάρξει πόλεμος «εθνικός»  εναντίον επίβουλης εχθρικής πολιτικής οντότητας εθνογενέσεις πολύ δύσκολα αναγνωρίζει η πολιτική ιστορία.

Το πολύ-πολύ να αναγνωρίσουν οι εθνολόγοι ότι υπάρχουν εθνότητες μέσα σε μεγάλα κράτη ή αυτοκρατορίες – ενίοτε το κάνουν και ευφυείς πολιτικοί: για να εδραιώσουν την εξουσία τους οι μπολσεβίκοι παραχώρησαν πολιτική εξουσία σε περιφερειακές πολιτικές ελίτ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και τις πήραν με τον μέρος τους όχι μόνο στον εμφύλιο πόλεμο που διεξαγόταν τότε αλλά και για να αντιμετωπίσουν τις ξένες επεμβάσεις. Όπως για παράδειγμα αυτή που έγινε με ελληνική στρατιωτική συμμετοχή στην τότε «Μεσημβρινή Ρωσία» και νυν Ουκρανία: κανείς δεν θεωρούσε ότι «Οι Ουκρανοί πολεμούν με τους Έλληνες». Ο Κόκκινος Στρατός πολεμούσε που ήταν διεθνικός, όπως ήταν και ο τσαρικός.

Έτσι δημιουργήθηκαν οι τρεις πρώτες «σοσιαλιστικές δημοκρατίες» (Ρωσία, Ουκρανία, Λευκορωσία), οι μπολσεβίκοι κέρδισαν τους Λευκούς, απώθησαν τους «ιμπεριαλιστές». Το ίδιο μοντέλο εφάρμοσε και ο Τίτο στη Γιουγκοσλαβία μετατρέποντάς την σε Ομοσπονδία  και αναγνωρίζοντας ως «Μακεδόνες» αυτούς που Αθήνα και Σόφια ισχυρίζονταν ότι ήσαν δικοί τους, ή Έλληνες ή Βούλγαροι, προσφέροντας δηλαδή στο πιάτο στην ευτυχή και ευγνωμονούσα πολιτική ελίτ των Σκοπίων κράτος και έθνος και αποδυναμώνοντας κάθε αλυτρωτισμό. Η σλαβομακεδονική εθνογένεση είναι -ευτυχώς- από τις ελάχιστες που έγιναν χωρίς πόλεμο, παρόλο που κάποιοι τον επιδίωξαν και στην Αθήνα και στο Βελιγράδι μετά το 1990.

Όπως συμβαίνει με όλα τα νέα έθνη-κράτη, το Κίεβο προσπαθεί να αποδείξει ότι το «ουκρανικό έθνος» διεξήγε ασίγαστη πάλη με τους Ρώσους δια μέσου των αιώνων, προκειμένου να αποκτήσει η Ουκρανία την ανεξαρτησία της από τη Ρωσία. Όπως ακριβώς η ελληνική ιστορία του 19^ου αιώνα προσπαθούσε να αποδείξει ότι δια μέσου των αιώνων το «ελληνικό έθνος» δεν έκανε άλλο παρά να αγωνίζεται να αποκτήσει κρατική υπόσταση. Όπως η Αθήνα κατασκεύασε «κρυφά σχολειά» και «χορούς του Ζαλόγγου», το Κίεβο ισχυρίζεται ότι η σταλινική -ταξική  και εγκληματική- «αποκουλακοποίηση» ήταν  σχεδιασμένη γενοκτονία των Ουκρανών.

Δημιουργώντας δια του πολέμου καινούργιο έθνος, ο Βλαδίμηρος Πούτιν δημιούργησε καινούργιο εχθρό της Ρωσίας, μεγάλο και ισχυρό σαν την Πολωνία. Η ελπίδα ότι Ρωσία-Ουκρανία θα μπορούσαν να συνυπάρξουν σε νέα ομοσπονδία -αντίστοιχη όχι με την ΕΣΣΔ  αλλά με την ΕΕ-  δολοφονήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου. Τι θα γίνει στο μέλλον είναι σκοτεινό και αόρατο.