Βγάζει το άχτι του

Οι συγκεντρωμένοι γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα στην Καστοριά ήσαν μάλλον στελέχη και φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ από την περιοχή, που είχαν «κινητοποιηθεί» – να το πω στην αγωνιστική διάλεκτο – για να υποδεχθούν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ στην πόλη τους. Ομως, ο πρόεδρος απευθύνθηκε ευθέως στους απόντες, δηλαδή τους ψηφοφόρους της ΝΔ. Οι τελευταίοι, να διευκρινίσω, αριθμούν τις 15.452 και αντιπροσωπεύουν το 50,23% του εκλογικού σώματος στην περιοχή, βάσει των αποτελεσμάτων των εκλογών του 2019, στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε το 27,10% και 8.338 ψήφους.

Αυτά που τους είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ήσαν τα εξής: Οτι τους κυβερνά «μια οικογένεια για πάρτη της», που δεν έχει καμία σχέση με τις δικές τους αξίες ως παραδοσιακών συντηρητικών, επίσης ότι η κυβέρνηση ταυτίζεται «με την αδικία τη ρεμούλα και την κλεψιά». Ισως μάλιστα για να κάνει το μήνυμά του πιο ελκυστικό στο ακροατήριό του (τους ψηφοφόρους της ΝΔ, θυμίζω), το στόλισε και με ένα δείγμα της χάριτος που τον διακρίνει, συσχετίζοντας την υπόθεση Πάτση με την υπόθεση του δεκαεξάχρονου Ρομά από τη Θεσσαλονίκη, που πυροβολήθηκε στο κεφάλι απο αστυνομικούς στη διάρκεια καταδίωξης. Αν κλέβεις τα σπίτια του κόσμου, τους είπε, γίνεσαι βουλευτής της ΝΔ, αν κλέψεις ένα εικοσάρικο βενζίνη παίρνεις μια σφαίρα στο κεφάλι. Αστείο δεν το λες – δεν αστειεύεται ποτέ κανείς με ζητήματα ζωής ή θανάτου, εκτός αν αφορούν τον ίδιο προσωπικά, οπότε επιβάλλεται. Πάντως, ήταν μια επίδειξη πνεύματος.

Αυτά τους είπε και εγώ σας ζητώ τώρα να βάλετε τον εαυτό σας στη θέση του Αλέξη Τσίπρα και να αναρωτηθείτε αν θα διαλέγατε τον δικό του τρόπο για να κερδίσετε τους ψηφοφόρους του αντιπάλου. Προσωπικώς, μου φαίνεται πολύ ριζοσπαστικό (αν μου επιτρέπεται η φιλοφρόνηση σχετικά με τον τίτλο του κόμματος) και μάλλον αντιπαραγωγικό να προσπαθείς να προσεγγίσεις τους ψηφοφόρους του αντιπάλου βρίζοντάς τους – διότι αυτό κάνεις όταν βρίζεις τις επιλογές τους.

Το συμπέρασμα είναι ότι δεν υπάρχει ο παραμικρός λόγος ανησυχίας, εφόσον ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί με αυτά τα μέσα να επανέλθει στην εξουσία. Είναι, ασφαλώς, ενοχλητική η χυδαιότητα του τρόπου του, αλλά είναι άσκοπη και δείχνει ότι ο άνθρωπος δεν κάνει αντιπολίτευση· το άχτι του βγάζει. Μετά όμως, ας μην του φταίνε οι δημοσκοπήσεις…

ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ

Μια και ανέφερα τις δημοσκοπήσεις στο προηγούμενο σημείωμα, μια διευκρίνιση θα ήθελα να προσθέσω στη γενική συζήτηση περί δημοσκοπήσεων και της ακρίβειας, με την οποία φωτογραφίζουν τις τάσεις της κοινής γνώμης. Το μόνο κόμμα που μπορεί να υποστηρίζει (και να έχει 100% δίκιο) ότι οι δημοσκοπήσεις δεν καταγράφουν τις πραγματικές τάσεις της κοινής γνώμης είναι το ΚΚΕ. Διότι, σκεφθείτε, ποιος είναι η κοινή γνώμη; Ολοι εμείς, το σύνολο των πολιτών, ο λαός, είναι η απάντηση. Το ΚΚΕ, όμως, εκ της ιδεολογίας του, εκπροσωπεί κατ’ αποκλειστικότητα τον λαό και τα πραγματικά συμφέροντά του, αυτά που ο λαός δεν καταλαβαίνει. Επομένως, η μόνη δημοσκόπηση που θα απέδιδε επακριβώς τις τάσεις του λαού, κατά την έννοια που δίνει στον όρο το ΚΚΕ, θα ήταν εκείνη που θα περιοριζόταν στα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος!

ΧΟΝΤΡΑΔΕΣ

Κατ’ αρχάς, να ξέρουμε για τι ακριβώς θυμώνουμε. Ο Εντι Ράμα δεν είπε ότι η Ελλάδα εξαπάτησε για να μπει στην ΕΕ. Γράφεται και μεταδίδεται αυτό, είναι όμως ανακριβές. Η επίμαχη αναφορά του στην Ελλάδα, «που εξαπάτησε πολύ, πήρε χρήματα από την Ευρώπη πέρασε μια περίοδο χλιδής και μετά κατέληξε πολύ άσχημα», έγινε σε σχέση με την ανάγκη οικοδόμησης «θεσμών που λειτουργούν», όπως είπε.

Ανεξαρτήτως αυτού, και μόνο η λέξη «εξαπάτησε» είναι προσβλητικότατη και αποκαλύπτει την αγένεια του αλβανού πρωθυπουργού, όταν μάλιστα είναι ο οικοδεσπότης της Συνόδου Ευρώπης και Δυτικών Βαλκανίων. Δεν ξενίζει, ωστόσο, αυτή η συμπεριφορά, διότι ο Εντι Ράμα είναι η χοντράδα προσωποιημένη – προσέξτε μόνο τις γραβάτες που φοράει. Εχοντας μαθητεία στον εντυπωσιασμό της Σύχρονης Τέχνης, ο Ράμα όχι μόνο δεν φοβάται να σοκάρει, αλλά του αρέσει κιόλας και το επιδιώκει. Αν μάλιστα προσθέσετε και τις άλλες αδυναμίες του, εξαιτίας των οποίων συχνά χάνει τον έλεγχο και εκτίθεται λέγοντας ή κάνοντας βλακείες (και τα δύο του είναι εξίσου φυσικά), καταλήγουμε σε μια γραφική φιγούρα, για την ευρωπαϊκή πολιτική. Προφανώς τον ενοχλεί ο ρόλος της Ελλάδας στην υπόθεση των Δυτικών Βαλκανίων. Πολύ λυπάμαι. Για τα κόμπλεξ του, όμως, υπάρχει η ψυχανάλυση· με την πολιτική δεν τα λύνει…