Μυαλό

Τελικά οι λόγοι που οδηγούν την αντιπολίτευση να τα κάνει θάλασσα στο Ουκρανικό και γενικότερα στη διεθνή πολιτική μοιάζουν απλοί.

Δεν χρειάζονται συνωμοσιολογικές αναζητήσεις, ούτε περίπλοκες ιδεολογικές κατασκευές.

Είναι θέμα μυαλού.

Ο ναύαρχος Αποστολάκης, υπουργός Αμυνας επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και σύμβουλος Τσίπρα, γράφει «ανησυχώ για την αποστολή οπλικών συστημάτων στην Ουκρανία».

Για ποιον λόγο ανησυχεί;

Επειδή «βαθαίνει την εμπλοκή μας στον πόλεμο» και «είναι απορίας άξιο για ποιον λόγο η κυβέρνηση διολισθαίνει διαρκώς σε έναν ρόλο τον οποίο η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να παίζει, αυτόν του προκεχωρημένου φυλακίου κατά της Ρωσίας» («ΤΑ ΝΕΑ», 3/12).

Προσπερνώ ότι ο ναύαρχος είναι μάλλον ο πρώτος ανώτατος αξιωματικός νατοϊκής χώρας που νοιάζεται τόσο για τη Ρωσία.

Αλλά να του λύσω την απορία.

Πρώτον, στέλνουμε όπλα στην Ουκρανία για να μην την κάνει ο Πούτιν οικόπεδο.

Δεύτερον, η εμπλοκή προκύπτει από τη συμμετοχή μας στον δυτικό κόσμο και την ανάγκη να ηττηθεί η ρωσική βαρβαρότητα.

Τρίτον, αν ο ναύαρχος είχε ανοίξει έναν χάρτη, θα έβλεπε ότι «προκεχωρημένο φυλάκιο» κατά της Ρωσίας δεν είναι η Ελλάδα.

Αλλά η Φινλανδία, η Λιθουανία, η Λετονία, η Πολωνία και πολλές άλλες χώρες υπό ρωσική απειλή. Χώρες σύμμαχοι της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και εταίροι της στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Η Ρωσία δεν είναι.

Για να είμαι ειλικρινής, όμως, δεν είναι μόνο κάποιοι δικοί μας που σκέφτονται έτσι.

Πάλι στα προχθεσινά «ΝΕΑ» διάβαζα συνέντευξη του Γιόακιμ Μπίτερλικ, πρώην διπλωματικού συμβούλου του Χέλμουτ Κολ (3/12).

Ο οποίος πρώτα ζητεί να παρέμβει η Γερμανία στην Ανατολική Μεσόγειο επειδή οι Τούρκοι «αισθάνονται θύματα κακής μεταχείρισης». Δάκρυσα.

Υστερα μιλάει για κάποια συμφωνία στη Μόσχα το 2019 που αν είχε εφαρμοστεί, θα είχε αποφευχθεί ο πόλεμος στην Ουκρανία.

Τι έλεγε η συμφωνία; Ουσιαστικά καθιστούσε την Ουκρανία κράτος υποτελές στη Ρωσία.

Αλλά, παραπονιέται ο σύμβουλος του Κολ, «κάποιες χώρες θέλουν να κάνουν ό,τι θέλουν».

Αδιανόητα πράγματα, δηλαδή, να νομίζουν ότι είναι ανεξάρτητες.

Δίδαγμα; Απλό. Στον πόλεμο πρέπει να ξέρεις ποιος είναι ο εχθρός και να τον πολεμήσεις.

Αν τον Δεκέμβριο του 1944 (του οποίου χθες ήταν η επέτειος) είχαμε τίποτα κωλοφεράντζες απέναντι στους κομμουνιστές, αν δεν υπήρχαν ο Τσόρτσιλ, ο Παπανδρέου και μετά ο Πλαστήρας, αν είχαμε ανήσυχους ναυάρχους κι όχι άγγλους στρατηγούς μαζί με τον (σωστό) Τσακαλώτο, η Αθήνα θα είχε σαλπάρει για Τίρανα.

Κι αν η Ουκρανία δεν πολεμούσε με τον ηρωισμό που όλοι της αναγνωρίζουν, ο Πούτιν θα έκοβε σήμερα βόλτες με την Μποφίλιου στο Λονδίνο.