Κάτι γίνεται

Στις 16 Σεπτεμβρίου δολοφονήθηκε στο Ιράν (στην κυριολεξία, τη σκότωσαν στο ξύλο), ύστερα από τη σύλληψή της από την Αστυνομία Ηθών, η 22χρονη Μαχσά Αμινί. Δι’ ασήμαντον αφορμήν. Για μερικές τούφες από τα όμορφα μαλλάκια της που ξέφευγαν από το χιτζάμπ της. Κι ήταν αυτή η δολοφονία η σπίθα που άναψε τη φωτιά στους δρόμους της χώρας. Σαράντα τρία χρόνια μετά την επιβολή της ισλαμικής «επανάστασης», τα γενναία κορίτσια του Ιράν (και μαζί τους, τα γενναία αγόρια που τα υποστήριξαν) διεκδίκησαν το δικαίωμα να ανεμίζουν ελεύθερα τα μαλλιά τους. Το αυτονόητο, δηλαδή, για εμάς τις γυναίκες της Δύσης (που, ενίοτε, θεωρούμε τα χιτζάμπ, τα νικάμπ, τα τσαντόρ και τις μαντίλες έκφραση διαφορετικότητας). Διεκδίκησαν αυτό το «δι’ ασήμαντον αφορμήν» να γίνει κοινή αναφορά. Να μη σκοτώνουν τις γυναίκες για μια ατίθαση μπούκλα.

Και βγήκαν τα κορίτσια στους δρόμους. Μπροστά σε πάνοπλους αξιωματικούς πέταξαν τις μαντίλες τους, έκοψαν δημόσια τα μαλλιά τους (κάτι που απαγορεύεται στο Ισλάμ), ανέμισαν τα δικά τους λάβαρα ελευθερίας. Ακόμη και κορίτσια του Δημοτικού υποδέχθηκαν τους μουλάδες – επιθεωρητές των σχολείων τους με συνθήματα αποδοκιμασίας, κατέβασαν τις φωτογραφίες των αγιατολάχ από τους τοίχους των αιθουσών διδασκαλίας. Γυναίκες νέες που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μέσα στο καθεστώς της απόλυτης καταπίεσης αλλά και μεγαλύτερα «κορίτσια» που πρόλαβαν να ζήσουν την ελευθερία της «προεπαναστατικής» Περσίας.

Δυόμισι μήνες τώρα, οι γυναίκες του Ιράν φωνάζουν, διαμαρτύρονται και σκοτώνονται στους δρόμους. Εκατοντάδες οι νεκρές, η λογοκρισία δεν επιτρέπει να δίνονται στη δημοσιότητα αριθμοί, δεν επιτρέπει καν να καταγράφονται. Η αρχική κινητοποίηση της Δύσης άρχισε σιγά σιγά να εκτονώνεται. Οι γαλλίδες σταρ που έκοψαν, σε ένδειξη υποστήριξης, on camera τα μαλλιά τους αντιμετωπίστηκαν, εν μέρει, με χλεύη. «Σιγά, τι έκαναν; Ισα που έκοψαν την ψαλίδα τους», έλεγαν κάτι, υποτίθεται, νεοφεμινίστριες που δεν έκαναν ούτε καν αυτό. Η φωτογραφία της Μαχσά άρχισε να περνά όλο και πιο σπάνια από τις οθόνες μας.

Τα κορίτσια του Ιράν όμως δεν είχαν ανάγκη από το δικό μας ενδιαφέρον για να συνεχίσουν τον αγώνα τους. Μπορούσαν χωρίς εμάς. Κι έμειναν εκεί. Στους δρόμους. Δυόμισι μήνες τώρα. «Μπα, δεν θα αλλάξει τίποτα, μην ελπίζετε. Εχουν γίνει και στο παρελθόν τέτοιες διαμαρτυρίες, θα ξεθυμάνει κι αυτή», έλεγαν κάποιοι. Να όμως που δεν ξεθύμανε. Δυόμισι μήνες μετά και ύστερα από εκατόμβες νεκρών, τα γενναία κορίτσια του Ιράν κατάφεραν κάτι. Να καταργηθεί η Αστυνομία Ηθών. Τέθηκε, μάλιστα, σε συζήτηση και η κατάργηση του χιτζάμπ.

Κι εγώ σκέφτομαι τον Ζαν Πολ Σαρτρ που ήταν μέλος της επιτροπής στήριξης του αγιατολάχ Χομεϊνί. Κι όλους εκείνους τους «προοδευτικούς» διανοουμένους της Δύσης που στήριξαν αυτά τα καθεστώτα πιστεύοντας ότι ο κροκόδειλος που έφαγε τον εχθρό τους (δηλαδή τις κακές ΗΠΑ) μπορεί να γίνει φίλος τους. Τον πολιτικό εξωτισμό που έχει αναγάγει το Ισλάμ σε ένα είδος νέου προλεταριάτου. Και συνειδητοποιώ τη χαώδη αναφορά ανάμεσα στο να μάχεσαι γενικά και αόριστα «για έναν καλύτερο κόσμο» και στο να μάχεσαι, απέναντι σε πάνοπλους αστυνομικούς, για το αυτονόητο, για να μπορούν να ανεμίζουν ελεύθερα τα μαλλιά σου.

Η Μποφίλιου στο Λονδίνο

Και πήγε η Μποφίλιου στο Λονδίνο. Και φωτογραφίστηκε στους δρόμους και στις πλατείες του με κάτι παλτό με γούνινες τρέσες, σαν πανωφόρι βοεβόδα ένα πράγμα, και με τσάντα οίκου με φάτσα φόρα το λογότυπό του. Και άστραψαν και βρόντηξαν τα σόσιαλ μίντια από εχθρούς και φίλους με το πάρα πολύ φλέγον ερώτημα αν μπορεί μια δηλωμένη κομμουνίστρια – με το ΚΚΕ σε έναν ρόλο τύπου αρχάγγελου προστάτη της καριέρας της – να πηγαίνει στο Λονδίνο και να φοράει ακριβά ρούχα.

Μια χαρά μπορεί, θεωρώ ότι αυτά τα αφελή σχήματα έχουν ξεπεραστεί προ πολλού. Εγώ μια απορία έχω. Τέτοιος γκαϊλές να μοιραστεί με τους φίλους της ότι πήγε στο Λονδίνο; Να πάει στα Νησιά του Πάσχα, να το καταλάβω. Αλλά στο Λονδίνο; Αυτά έχουν ξεπεραστεί από την εποχή τού «Με Ginis Travel στο Λονδίνο, 4 μέρες, 3 διανυκτερεύσεις». Τόσο «κυρ Παντελής» η τραγουδίστρια που θέλει να βγει στο βουνό;