Αίτηση διαζυγίου

Υστερα από πέντε χρόνια απροσχημάτιστης συγκάλυψης (κλειδώνοντας στο συρτάρι ένα βούλευμα-καταπέλτη για παραπομπή στο επισκοπικό δικαστήριο, μια δίκη που δεν έγινε ποτέ) και τρεις μήνες ιλαροτραγικών παλινωδιών (με αρχιεπισκοπικά τελεσίγραφα μεταμορφωμένα, από τη μια μέρα στην άλλη, σε γριφώδη ήξεις-αφήξεις), η Αρχιεπισκοπή αποφάσισε να πράξει το στοιχειώδες προκειμένου να διαφυλάξει ό,τι της έχει απομείνει από αυτοσεβασμό: να απομακρύνει τον φερόμενο ως αγύρτη ρασοφόρο από το εκκλησάκι των Αγίων Ισιδώρων στον Λυκαβηττό.

Βέβαια, σε αυτούς τους τρεις τελευταίους μήνες, ανέκυψαν τα μύρια όσα και παραγκώνισαν τη συγκάλυψη Λουπασάκη από τα πρωτοσέλιδα: ένα σκάνδαλο διακίνησης πορνογραφικού παιδεραστικού υλικού κι ενορχήστρωσης ενός δικτύου παιδοβιαστών με ιθύνοντα νου τον ευσεβή επίτροπο μιας ενορίας στον Κολωνό, επίμονο ρέκτη υποψηφίων θυμάτων από τα τοπικά κατηχητικά, καθώς κι ένα ακόμη πιο παταγώδες έγκλημα καθοσιώσεως, με πρωταγωνιστή έναν golden boy ιερέα που εικονίζεται σε κατά παραγγελίαν αγιογραφίες ως Νώε και ως Ιησούς – «εγώ ειμί η άμπελος η αληθινή» – ενόσω οδηγεί Πόρσε και αποταμιεύει εκατομμύρια σαν μαρουλόφυλλα.

Μολονότι οι τρεις περιπτώσεις είναι εμφανώς ανισοβαρείς, τόσο ως προς τη σημασία τους όσο και ως προς τις συνέπειές τους, η αντίδραση της Αρχιεπισκοπής ήταν πεισματικά η ίδια: διαδοχικές, άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο πετυχημένες απόπειρες συγκάλυψης και, όταν ο κόμπος έφθανε πια στο χτένι, όταν το πληρωτέο επικοινωνιακό κόστος ήταν δυσανάλογα μεγαλύτερο από το όποιο όφελος, στροφή 180 μοιρών, πλήρης διαχωρισμός της θέσης της και αποκήρυξη των φερόμενων ως θυτών. Οπως συμβούλευε ο Κώστας Χατζηχρήστος τον Θανάση Βέγγο στον αλησμόνητο «Ηλία του 16^ου» (1959) του Αλέκου Σακελλάριου: «Δεν με ξέρεις, δεν σε ξέρω, υποφέρεις κι υποφέρω».

Στη ρίζα αυτής της προβληματικής αμφιθυμίας της Αρχιεπισκοπής ως προς τη διαχείριση των ολοένα και πιο συχνών περιστατικών παραβατικότητας που εν δυνάμει σκανδαλίζουν, αν δεν απομακρύνουν κιόλας το χριστεπώνυμο πλήρωμα, βρίσκεται ο ασφυκτικός εναγκαλισμός Εκκλησίας και Πολιτείας.

Μονάχα τα ενσταντανέ εάν συγκεντρώσουμε όσων πολιτικών μας φωτογραφήθηκαν περιχαρείς δίπλα στον θαυματοποιό του Λυκαβηττού, τον επίτροπο του Κολωνού και τον επικεφαλής της «Κιβωτού», θα γεμίσουμε εύκολα ένα book, όμοιο με εκείνα που περιφέρουν τα μοντέλα στα διαφημιστικά γραφεία. Πίσω από τα αστραφτερά χαμόγελα δύσκολα κρύβεται μια ιδιότυπη σχέση ομηρίας της Πολιτείας από την Εκκλησία. Διαχρονικά η Εκκλησία τιθασεύει τους πολιτικούς, άλλοτε με το μαστίγιο και άλλοτε με το καρότο.

Ακόμη και ο έσχατος πολιτευτής στην υπέροχη πατρίδα μας γνωρίζει ότι αρκεί μια γύρα στις ενορίες της εκλογικής του περιφέρειας, όπου μπορεί κατόπιν προσκλήσεως από τον ιερέα και να απαγγείλει το Πάτερ Ημών πλάι στον δεξιό ή στον αριστερό ψάλτη (με την εκάστοτε επιλογή να δηλώνει ευσχήμως και την κομματική του τοποθέτηση) ή/και μια φαινομενικά θαρραλέα πλην ανέξοδη δήλωσή του ότι θα μεταλάβει εν μέσω πανδημίας για να του εξασφαλίσουν επαρκή εισροή ψήφων στην επόμενη κάλπη.

Από την άλλη μεριά, έχει πλήρη επίγνωση ότι αρκεί κι ένα ήπιο επικριτικό του σχόλιο για να χαρακτηριστεί «εχθρός της Εκκλησίας», «διώκτης της Ορθοδοξίας» και άλλα βαρύγδουπα  που θα τον καταδικάσουν να αγναντεύει ισοβίως το Κοινοβούλιο παρέα με τα περιστέρια στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη.

Εξυπακούεται ότι η ομηρία της Πολιτείας συμπεριλαμβάνει την ομηρία των εισαγγελικών αρχών, υποχρεώνοντάς τες σε μια ταπεινωτική εθελοτυφλία.

Δεν απαλλάσσουν όμως την Εκκλησία από το άγχος να διατηρήσει υψηλά το κύρος της συγκαλύπτοντας, όσο και όπως μπορεί, εκείνους που την εκθέτουν ανεπανόρθωτα. Ενα διαζύγιο Εκκλησίας και Πολιτείας μπορεί να αποβεί επωφελές για αμφότερες· είναι επιτακτική ανάγκη να κατατεθεί η σχετική αίτηση.