Αυθόρμητη {LF}πολιτική κυριαρχία

Ειλικρινά, δεν μπορώ να φανταστώ ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης διέπραξε παρόμοιο ατόπημα, όπως μας έδειξε με τη γλυκανάλατη αλληλέγγυα επίσκεψή του στο διαμέρισμα πολιτικής οπαδού του. Ποιο ήταν το μήνυμα; Πως όσοι έχουν πολιτικές «πλάτες» μπορούν να μην επιστρέψουν ποτέ ό,τι με δανεικά κατανάλωσαν όταν οι υπόλοιποι, που είναι οι πάρα πολλοί περισσότεροι, φιλοτίμως τιμούν την υπογραφή τους. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο χαμογελαστός πρώην πρωθυπουργός σκηνοθετεί τον εαυτό του ως να μην κάθησε ποτέ υπευθύνως στην καρέκλα του Μαξίμου και δεν διστάζει να προσβάλει καταπρόσωπα τη μεγάλη πλειοψηφία των τιμίων ανθρώπων.

Με κάτι τέτοια όμως, μπορεί να παιανίζει η ντουντούκα του λαϊκισμού, υπενθυμίζεται όμως στο «Σοφό Κέντρο» ότι η κατάρα του 2015 μπορεί να βρικολακιάσει. Βεβαίως, αν ακολουθήσει κανείς αυτόν τον δρόμο κατανόησης των εξελίξεων εύκολα εξηγεί την αυθόρμητη πολιτική κυριαρχία Μητσοτάκη, με την έννοια του σπουδαίου μαρξιστή φιλοσόφου Αντόνιο Γκράμσι. Γι’ αυτό δεν θα βρείτε άλλη κυβέρνηση δυτικής δημοκρατίας που να έχει αντέξει – με την πολιτική την έννοια – για τόσο μακρύ διάστημα απέναντι σε απίθανες πολιτικές κακουχίες που έφερε η ροή απίθανα σκληρών γεγονότων.

Σε τελευταία ανάλυση, αυτό που ήδη αναγνωρίζουν οι πολίτες μπροστά στην εθνική κάλπη, είναι ότι η συμπολίτευση κυβερνά χωρίς τη στήριξη των ξένων (πιστωτών και άλλων, όπως συνέβαινε με το τρίτο μνημόνιο) αλλά με γνώμονα τις καθημερινές ανάγκες. Οτι δουλεύει σαν τον μέρμηγκα για να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο γίνονται τα πράγματα σ’ αυτή τη χώρα. Με άλλα λόγια, όταν η σημερινή πλειοψηφία θα φυσήξει τα τέσσερα κεράκια διακυβέρνησης, η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία (ανεξαρτήτως ψήφου) θα έχει διαπιστώσει πως είναι πάρα πολλά εκείνα που αλλάζουν προς το καλύτερο. Και δεν αναφέρομαι μόνον στη συνταρακτική επανάσταση του gov.gr. Εξομολογούμαι μάλιστα ότι στην αρχή πίστευα πως μόλις θα περνούσε ο εγκλεισμός της πανδημίας, το βαθύ κράτος των γραφειοκρατών θα έβρισκε τρόπους για να πάρει πίσω το «αίμα» του. Ούτε βεβαίως φανταζόμουν ότι θα περίσσευε η μικρότητα εκείνων που «αποκαλύπτουν» ότι ο Πιερρακάκης χρησιμοποίησε Predator για να σωθεί η οικογένειά του στο Μάτι ή ότι αμέριμνος εκθέτει τα προσωπικά μας δεδομένα στους hackers. Με τέτοια «πρακτόρικα» επιχειρήματα ντρέπεται κι η ντροπή, κυρίως όμως λερώνεται κάθε έννοια πολιτικής αντιπαράθεσης.

Η επικείμενη εκλογική μάχη, όποια επικοινωνιακή μορφή κι αν της προσδώσουν οι «ειδικοί» της κοινής γνώμης, θα έχει περιεχόμενο και ουσία. Εδώ και κάποιους μήνες, μέσα στη φωτιά της ενεργειακής και πληθωριστικής ευρω-παγκόσμιας κρίσης, η χώρα διακρίνεται επειδή βρίσκει λύσεις, ενόσω μάχεται από θέσεις και ιδέες προκεχωρημένης πρωτοπορίας. Αυτό, να είστε σίγουροι, θα προσμετρηθεί σε όσα σοβαρά θα πείσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης το εκλογικό σώμα, ότι μένουν να γίνουν. Επιμένω: στην κάλπη θα μετρήσει η ήρεμη επιμονή στη συνέχιση της προσπάθειας και όχι η εμμονή στις (αυτο)καταστροφικές ουτοπίες του 2015.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής