Αδιέξοδο στην τελική στροφή

Θεωρητικώς, για την κυβέρνηση και την πολιτική σκηνή έχει μείνει ένα καθαρό εξάμηνο – πριν ξεκινήσει κι επισήμως η προεκλογική περίοδος. Εφόσον, βέβαια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφασίσει να ολοκληρωθεί ο συνταγματικός κύκλος. Υπό αυτή τη έννοια, όλα τα κομματικά επιτελεία προετοιμάζονται για την τελευταία στροφή. Αλλά με δεδομένα που παραμένουν ουσιαστικά αμετάβλητα επί μήνες. Το σκηνικό που διαμορφώθηκε μέσα στην πανδημία παραμένει ίδιο και απαράλλακτο, παρά τα γεγονότα – εντός κι εκτός συνόρων – που μεσολάβησαν. Το πρόβλημα είναι σαφές ότι το έχει η αντιπολίτευση. Με τον κορωνοϊό σε δεύτερο και τρίτο πλάνο, τον πόλεμο στην Ουκρανία να αποτελεί μια κατάσταση ρουτίνας και την ακρίβεια να εξελίσσεται σε κεντρικό ζήτημα, αλλά χωρίς δημοσκοπικό αποτύπωμα, στην Κουμουνδούρου δείχνουν να αδυνατούν να εξηγήσουν την ακινησία τους. Ακόμη χειρότερα, το σκηνικό είναι αμετάβλητο παρά τις υποκλοπές και την υπόθεση Πάτση που πληγώνουν μεν, αλλά δεν στρέφουν κανέναν στην αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ. Το μήνυμα είναι ότι η ευρύτερη κοινωνία ετοιμάζεται να φθάσει στην κάλπη, έχοντας ήδη διαμορφώσει το δικό της δίλημμα: Ποια επιλογή συνδέεται με το μικρότερο κακό…

Συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για δίλημμα που ξεπερνά τον αντιπολιτευτικό σχεδιασμό τους. Δεν υπάρχουν απέναντι το κυβερνητικό πλάνο, οι κυβερνητικές αρρυθμίες και τα κυβερνητικά λάθη που το μεγάλο ακροατήριο θα κληθεί να αποδοκιμάσει την Κυριακή των εκλογών, αλλά η δική τους εικόνα. Συνεπώς, η αντιπολιτευτική συνταγή είναι αδιάφορο εάν στηλιτεύει επαρκώς και αξιόπιστα τα κυβερνητικά πεπραγμένα ή εάν οι προτάσεις της Κουμουνδούρου είναι τεκμηριωμένες και δείχνουν αποτελεσματικές. Η πλειοψηφία δεν μπαίνει καν στη σύγκριση των θέσεων που διατυπώνει η Κουμουνδούρου με εκείνες που προωθεί η κυβέρνηση, απορρίπτει συλλήβδην τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ – που δεν τον αντιμετωπίζει ως εναλλακτική λύση. Μπορεί να είναι απότοκος και της διάβρωσης που προκάλεσε το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, την περίοδο που η αντιμνημονιακή εξαλλοσύνη του ΣΥΡΙΖΑ είχε πάψει πλέον να κόβει εισιτήρια. Ή μπορεί να συνδέεται και με το μίγμα αντιπολίτευσης που στην πραγματικότητα κινείται στη λογική του «όχι σε όλα» απέναντι στην κυβερνητική δράση. Το μεγάλο κοινό και ιδίως το κεντρώο κοινό που κρίνει την εκλογική ζυγαριά, αδυνατεί να παρακολουθήσει τις μεταμορφώσεις της αντιπολίτευσης, για παράδειγμα στα εθνικά. Εν ολίγοις, δεν μπορείς να επενδύεις σε έναν καταγγελτικό λόγο για τις αμυντικές συμφωνίες με Αμερικανούς και Γάλλους, όταν αυτές προωθούσες και διαφήμιζες στην κυβερνητική περίοδό σου. Το σόου Τσίπρα στον κήπο του Λευκού Οίκου με τον Τραμπ είναι προφανές ότι ακυρώνει κάθε αμφισβήτηση της τακτικής Μητσοτάκη στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, όπως και μια όψιμη αντιαμερικανική ρητορική. Σχεδόν όλοι οι δημοσκόποι και αναλυτές της Κουμουνδούρου έχουν καταλήξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κρίνεται από τον αντιπολιτευτικό λόγο του, αλλά από την κυβερνητική θητεία του που δημιούργησε αντισώματα στις κρίσιμες εκλογικές μάζες. Το μήνυμα, που προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει ο Αλέξης Τσίπρας και κυρίως να μετουσιώσει σε μια εκλογική συνταγή, δεν είναι εάν ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί καλύτερα από τη ΝΔ, αλλά γιατί δεν θα είναι το ίδιο κόμμα με ίδια αντανακλαστικά εάν ξαναβρεθεί στην εξουσία. Το ζητούμενο, ουσιαστικά, είναι ένας άλλος ΣΥΡΙΖΑ, που θα κινηθεί με άλλη λογική και αισθητική – ο συγκεκριμένος έχει απορριφθεί το 2019 και η υπόθεση έχει τελεσιδικήσει.

Για τις ισορροπίες στην Κουμουνδούρου ένα άλλο κόμμα δημιουργεί άλλου είδους ζητήματα – που δεν μπορούν να ανοίξουν στην προεκλογική αφετηρία. Ενδεχομένως η ευκαιρία για τέτοιους είδους ανατροπές χάθηκε στην πρώτη φάση της αντιπολίτευσης, καθώς κρίθηκε ότι ο χρόνος προσφέρεται για επιστροφές, ρίχνοντας από το δέντρο το κυβερνητικό «ώριμο φρούτο». Στη βάση αυτή, ο Τσίπρας έχει αποφασίσει να πάρει πάνω του όλη την καμπάνια, κρύβοντας το κόμμα μέχρι τις κάλπες. Μπορεί στο τέλος της μέρας η κίνηση να βελτιώσει τα ποσοστά, αλλά αναγκαστικά θα αναδείξει περισσότερο και το δίλημμα «ή εγώ ή αυτός» του Μητσοτάκη.