Το τρομακτικό κράτος

Η διαπίστωση ότι ο κόσμος παρακολουθεί σοκαρισμένος τις αποκαλύψεις για την Κιβωτό του Κόσμου είναι κοινή: δεν μιλάμε για μια τυχαία ΜΚΟ, μια από τις τόσες το έργο και την ιστορία των οποίων δεν γνωρίζουμε, αλλά για έναν αληθινό οργανισμό με δράση σημαντικότατη και υποστηρικτές σε όλη τη χώρα. Για να είμαι ειλικρινής εγώ είμαι σοκαρισμένος με την ευκολία με την οποία σε άλλη μια ιστορία «κυκλοφορούν» καταθέσεις, λεπτομέρειες δικογραφιών και προβλέψεις ότι ακολουθούν χειρότερα.

Οσα κυκλοφορούν είναι ήδη τραγικά. Θα είναι, όμως, ακόμα χειρότερο να αποδειχτεί πως έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία που παίρνει μεγάλες διαστάσεις, όχι γιατί όσα καταγγέλλονται είναι αλήθεια, αλλά γιατί ο μιντιακός θόρυβος τα γιγαντώνει. Πόσο μάλλον όταν στην προκειμένη περίπτωση ο θόρυβος αυτός μεγαλώνει από τοποθετήσεις και παρεμβάσεις κυβερνητικών λειτουργών, που φαίνεται να ρίχνουν λάδι στη φωτιά.

Από την ώρα που άρχισε να κυκλοφορεί το θέμα δεν έχω ακούσει κανένα στέλεχος της κυβέρνησης να ζητά σεβασμό στα προσωπικά δεδομένα των εμπλεκομένων ή έστω να θυμίζει το τεκμήριο της αθωότητας. Δυο υπουργεία, το υπουργείο Οικονομικών και το υπουργείο Εργασίας, με αποφάσεις τους μοιάζουν να υιοθετούν ήδη τις καταγγελίες. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Τάκης Θεοδωρικάκος, που για τις υποκλοπές π.χ. ζητάει από όσους έχουν στοιχεία να τα πάνε στη δικαιοσύνη ξεχνώντας (;) ότι υπάρχει υποχρέωση από την πλευρά των διωκτικών αρχών να ερευνήσουν καταγγελίες, μας καθησύχασε ότι στην περίπτωση της Κιβωτού του Κόσμου θα υπάρξουν τιμωρίες για τους εμπλεκόμενους όσο ψηλά κι αν βρίσκονται – αφήνοντας να εννοηθεί ότι ο ίδιος γνωρίζει πολλά. Το ίδιο και η υφυπουργός Δόμνα Μιχαηλίδου. Αφού πολύ σωστά επεσήμανε ότι «κάθε δομή είναι κακοποιητική για τα παιδιά» (διότι κανένα παιδί δεν πρέπει να μεγαλώσει σε δομές), στη συνέχεια προτίμησε να υπερασπιστεί το νομοσχέδιό της με το οποίο τον περασμένο Μάιο προσπάθησε να βάλει τάξη στον συγκεκριμένο χώρο, παρά να υποδείξει σύνεση και ψυχραιμία. Μπορεί να κάνω λάθος αλλά διακρίνω μια προσπάθεια κυβερνητικών παραγόντων να πάρουν αποστάσεις από τον Πάτερ Αντώνιο και το έργο του. Οπως είναι αντιληπτό, είναι μάλλον εύκολο ο συγκεκριμένος να γίνει ο επόμενος ένοχος στα τηλεδικαστήρια και φυσικά να καταλήξει στόχος των μονίμων αγανακτισμένων στα social media. Είναι πολύ ψηλά στην εκτίμηση του κόσμου κι άρα η πτώση του μπορεί να γίνει ένα καταπληκτικό θέαμα στην αρένα της δικτύωσης. Είναι ιερέας, πράγμα που σημαίνει πως έχει συνασπισμένους πολλούς δύσπιστους για τη φιλανθρωπική δράση της Eκκλησίας. Θα του είναι δύσκολο να κερδίσει την υποστήριξη του κόσμου και μόνο από το γεγονός ότι ήδη απολογείται. Ο απολογούμενος είναι ύποπτος. Ο ύποπτος ένοχος. Ετσι πάει χρόνια τώρα. Και η δικαιοσύνη; Η δικαιοσύνη θα βγάλει κάποτε μια απόφαση που το πλήθος θα υποδεχτεί με δυσπιστία – κυρίως γιατί για τη γέννηση αυτής της δυσπιστίας θα έχουν εργαστεί δημοσιογράφοι, δημόσιοι κατήγοροι και στην προκειμένη περίπτωση ακόμα και πολιτικοί. Κι όσο κι αν αυτό επαναλαμβάνεται, ομολογώ πως δεν παύει να με τρομάζει.

Τι θα γίνουν τα παιδιά της Κιβωτού έτσι και τη διαλύσουμε στο όνομα υποψιών; Δεν απασχολεί κανένα. Το πιθανότερο είναι κάποια στιγμή η δομή να γίνει κρατική. Θα έχουμε εγκαίνια από υπουργούς που θα εκπροσωπούν ένα παντοδύναμο κράτος που φροντίζει για το καλό μας – αυτό και μόνο: ένα κράτος, χωρίς Πάτερ Αντώνιο, αλλά με καλούς «πατερούληδες» που για το καλό μας μάς παρακολουθούν, μας προσέχουν, μας προστατεύουν από όσους μέχρι χθες βραβεύονταν. Αυτό το κράτος, που μπορεί όποτε θέλει να δολοφονεί και χαρακτήρες με διαρροές και δικογραφίες, είναι που με τρομάζει πιο πολύ από όλα…