Γκρίνια

Η κότα έκανε το αβγό; ‘Η το αβγό την κότα; Το ερώτημα βασανίζει τους «σοβαρούς» τις τελευταίες μέρες που έρχεται στο προσκήνιο η οικονομία, ενόψει και της συζήτησης στη Βουλή του νέου προϋπολογισμού. Η ανάπτυξη λένε δεν οφείλεται στις επενδύσεις, στην αύξηση των εξαγωγών, αλλά στον πληθωρισμό… Μόνο σε αυτόν. Αυτός μειώνει το χρέος (το κάνει πράγματι αυξάνοντας το ονομαστικό ΑΕΠ), αυξάνει τα κέρδη των επιχειρήσεων, φέρνει… ευμάρεια γενικώς. Οι «λάτρεις» του πληθωρισμού, δεν μπορούν να πιστέψουν την… τύχη Μητσοτάκη που του έτυχε τόσο μεγάλος πληθωρισμός.

Το αφήγημα είναι απλό και σε ό,τι αφορά τη δημιουργία του πληθωρισμού: Οι επιδοτήσεις ενίσχυσαν λένε τη ζήτηση αυξάνοντας τον πληθωρισμό και έφεραν ανάπτυξη. Πουθενά στη συλλογιστική ο πόλεμος Πούτιν. Πουθενά τα προβλήματα στην εφοδιαστική αλυσίδα, την ελλιπή προσφορά προϊόντων που προκάλεσε η πανδημία και βέβαια το φιλοεπενδυτικό περιβάλλον που δημιούργησε σε αυτές τις συνθήκες ένα αναπτυξιακό ανάχωμα η κυβέρνηση. Αρα αποφαίνονται «άνθρακας» ο θησαυρός Μητσοτάκη. Αν η αλήθεια τους διαψεύδει δεν έχει και πολύ σημασία. Το ότι το 2021 έκλεισε με ανάπτυξη 8,4% (όταν ο πληθωρισμός ήταν αρνητικός), το αφήνουμε ομόφωνα στο πλάι. Αποτελεί αντίδραση στη μεγάλη ύφεση της πανδημικής ζημιάς του 2020.

Το 2022 όμως θα κλείσει με τουλάχιστον 6% (με πληθωρισμό 10%) ανάπτυξη. Βάσει του συλλογισμού, θα έπρεπε να έχουμε έκρηξη ανάπτυξης στην Ευρώπη, δεδομένου του πληθωρισμού ρεκόρ που καταγράφουν όλες οι χώρες. Αλλα δεν συμβαίνει. Μόνο κανά δυο χώρες τρέχουν τόσο πολύ και μαζί τους και η Ελλάδα. Οι υπόλοιπες, ακριβώς το αντίθετο. Εξαιτίας του πληθωρισμού βυθίζονται στη στασιμότητα και την ύφεση.

Το επόμενο τροπάρι που ετοιμάζονται να πιάσουν, είναι ότι τώρα που θα αρχίσει να πέφτει ο πληθωρισμός με την είσοδο της Ευρώπης σε ύφεση, η Ελλάδα θα εγκλωβιστεί σε ανάπτυξη 1-1,5%. Απλά να θυμίσουμε ότι η ελληνική οικονομία από το 2010 και μετά και με εξαίρεση τις δύο χρονιές μεγάλης ανάπτυξης Μητσοτάκη 2021 και 2022, οι προηγούμενες καλές επιδόσεις ήταν μια εξ ημισείας με τον ΣΥΡΙΖΑ το 2019 (+1,9%), το 2018 1,7%, το 2017 1,1% και με εξαίρεση το +0,5% του 2014, κάθε χρονιά ύφεση. Ολες μαζί οι χρονιές με ανάπτυξη, δεν φτάνουν το αποτέλεσμα του 2022.

Επίσης μπορεί ο προϋπολογισμός να προβλέπει ανάπτυξη μόλις 1% για το 2023, αλλά και αυτός του 2022 προέβλεπε μόλις πριν από έξι μήνες ότι δεν θα ξεπεράσει το 3,5% και τελικά κινείται σε διπλάσια επίπεδα.

Υπεραπόδοση καταγράφεται όμως και σε δημοσιονομικό επίπεδο και δεν οφείλεται στη ληστρική κατά τον ΣΥΡΙΖΑ φορολογική πολιτική της κυβέρνησης. Οι φορολογικοί συντελεστές έχουν μειωθεί, αλλά τα έσοδα όταν αυξάνουν τα κέρδη των εταιρειών, όταν ο εργαζόμενος βρίσκει δουλειά και βέβαια όταν αυξάνουν οι τιμές, αυξάνουν και αυτά με τη σειρά τους. Θα μπορούσαν να έχουν αυξηθεί οι φορολογικοί συντελεστές και τα έσοδα να μειώνονται. Η ποιοτική διαφορά είναι η προσήλωση στην ανάπτυξη.

Με αυτά τα δεδομένα, ο φετινός στόχος του πρωτογενούς ελλείμματος 1,7% δείχνει ότι πιάνεται με ευκολία. Το τελευταίο δίμηνο η κυβέρνηση επιλέγει να κρατήσει δυνάμεις περιορίζοντας τις νέες παροχές. Αν επιλέξει να κρατήσει κλειστό το ταμείο, είναι πιο πιθανό το πρωτογενές έλλειμμα να κινηθεί προς το μηδέν, δίνοντας μια ισχυρή ώθηση στην επίτευξη του στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα 0,7% το 2023. Το εντυπωσιακό είναι ότι η κυβέρνηση τα πετυχαίνει όλα αυτά υιοθετώντας όλη την ατζέντα της «γκρίνιας» από τα επιδόματα τα Χριστούγεννα και τις αυξήσεις των συντάξεων, μέχρι κατάργηση της ρήτρας αναπροσαρμογής…