Μήνυμα

Σαράντα εννέα χρόνια τώρα έχω κουραστεί από αερόβιες αναζητήσεις για «το μήνυμα του Πολυτεχνείου».

Αναρωτιέμαι μάλιστα τι ακριβώς ψάχνουμε. Το προφανές μήνυμα ήταν να πέσει η χούντα και μεταξύ μας δεν ξέρω καν αν υπάρχει κάτι άλλο.

Από εκεί και πέρα όμως κάθε χρόνο κάποιοι παίρνουν την κορνίζα και βάζουν μέσα τη φωτογραφία τους.

Εως ένα σημείο μοιάζει λογικό. Πάντα τα μεγάλα γεγονότα υπόκεινται σε συγκρουόμενες, μεταβαλλόμενες και αντιφατικές νοηματοδοτήσεις.

Δείτε τι έχει τραβήξει ο Μάης του ’68 στη Γαλλία. Τους ακούς να κουβεντιάζουν και δεν καταλαβαίνεις αν μιλούν για το ίδιο πράγμα.

Ακόμη κι έτσι όμως, ακόμη και με αναπόφευκτες ίσως υπερβολές, δεν είναι καθόλου ασήμαντο να τιμούμε μια εμβληματική φοιτητική κινητοποίηση εναντίον ενός αντιδημοκρατικού καθεστώτος.

Μπορεί να μην το ανέτρεψε – αφού η δικτατορία έπεσε σχεδόν εννέα μήνες αργότερα και μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Αλλά πέτυχε κάτι εξίσου σημαντικό: απέτρεψε τη νομιμοποίηση και την «κανονικοποίηση».

Εμπόδισε δηλαδή τη χούντα να διαμορφώσει τη διαιώνισή της μέσα από άλλες πολιτικές μορφές.

Κι έτσι άνοιξε τον δρόμο στην καλύτερη δημοκρατία που γνώρισε ποτέ η χώρα μας και την οποία ζούμε έως σήμερα. Αυτήν τιμούμε στην επέτειο του Πολυτεχνείου, έστω και παρέα με κάποιους που δεν της αξίζουν.

Διότι το μήνυμα τελικά είναι η δημοκρατία.

Υποψιάζομαι άλλωστε πως αν υπάρχει κάτι διαχρονικό και υπερβατικό στο Πολυτεχνείο δεν έχει να κάνει τόσο με σύνθετες πολιτικές ακροβασίες και αναχρονισμούς.

Ούτε με βαριεστημένες πορείες στην αμερικανική πρεσβεία.

Ούτε φυσικά με ανιστόρητα συνθήματα του τύπου «ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, Πολυτεχνείο» – τα οποία παρεμπιπτόντως επινοήθηκαν πολύ αργότερα από το Πολυτεχνείο για να κατασκευάσουν ανύπαρκτες αναφορές.

Αλλά είναι κάτι πιο απλό και γήινο.

Είναι η πεποίθηση πως δεν δεχόμαστε κάποιον να μας υπαγορεύει ποια κυβέρνηση να έχουμε ή να μην έχουμε.

Διότι οι κυβερνήσεις μας επιλέγονται στην Αθήνα. Οχι στην Αγκυρα ή τη Μόσχα κι ανεξάρτητα αν τις εγκρίνει η Αγκυρα ή η Μόσχα.

Επιλέγονται δημοκρατικά κι ανοιχτά από τον ελληνικό λαό.

Ούτε από «κουκουλοφόρους» μάρτυρες που στήνουν δίκες, ούτε από «κουκουλοφόρους» αβανταδόρους που τσαλαβουτούν στην εκτροπή, ούτε από «κουκουλοφόρους» τραμπούκους που καίνε την πόλη.

Και δεν δεχόμαστε κάποιον εξ Ανατολών να μας απειλεί μονότονα «θα έλθω ξαφνικά μια νύχτα».

Αφενός επειδή στο μυαλό μας η δημοκρατία είναι καθεστώς του ήλιου και της ημέρας, όχι της νύχτας.

Κι αφετέρου επειδή από πολύ πριν το Πολυτεχνείο σε αυτή τη χώρα δεν σηκώνουμε απειλές.