Ασκήσεις εδάφους

Στο σουπερμάρκετ οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να διακρίνουν το σπιθαμιαίο καρτελάκι που σηματοδοτεί τη νίκη επί της ακρίβειας. Κι αν αυτό δεν αποτελεί ακριβώς νίκη, η ήττα μας πάντως από την πρεσβυωπία είναι οριστική, διαγενεακή και κατά κράτος. Από την ηλικία των τριάντα πέντε ξεκινάνε, σου λέει, οι αλλοιώσεις στον κρυσταλλοειδή φακό, στους ιμάντες και στα γύρω γύρω αμορτισέρ. Πώς και δεν το έλαβαν υπ’ όψιν τους αυτά τα σαΐνια οι διαφημιστές αλυσίδων ειδών διατροφής, που καλιγώνουν τον ψύλλο; Καλιγώνω σημαίνει σε παπουτσώνω με τη μία, πριν προλάβεις να πεις κιχ. Η κατάπληξη, αυτή είναι που σου παίρνει τη λαλιά.

Καταλαβαίνω το αίσθημα περιθωριοποίησης των ανθρώπων που χωρίς να διαθέτουν το μάτι αστρίτη του Αδωνη έψαχναν με τον μεγεθυντικό φακό για τα φθηνά μακαρόνια. Καμιά φορά όλα αυτά σε διαλύουν χειρότερα κι από την ίδια την ανέχεια. Δεν έχουμε φθάσει μέχρι εκεί, εάν όμως τα φέρει η ζωή έτσι ώστε να συνηθίσει η μέση μας να κάνει επίκυψη ως το κάτω κάτω ράφι, τότε όλα θα είναι εφικτά και σχεδόν φυσιολογικά. Ακόμα και αυτή η περίφημη αίσθηση του χρόνου.

Δεν ξέρω αν το καταλάβατε αλλά αυτή τη βδομάδα χάσαμε δύο ολόκληρα εικοσιτετράωρα χωρίς να το πάρουμε είδηση. Πέμπτη απομεσήμερο τώρα που σας γράφω και η μοναδική είδηση που είδα στα κανάλια είναι ο «σασμός» μεταξύ Μπιμπίλα και Μάγγα, μέσω διαφήμισης για την Black Friday, αχαχούχα.  Εν τω μεταξύ, κανένα ραδιόφωνο δεν φρόντισε να καλύψει τα κενά μας για την οπισθοχώρηση των στρατευμάτων του Πούτιν από τη Χερσώνα και τον Δνείπερο. Τις εφημερίδες άσ’ τες. Αυτές απουσιάζουν σώμα και πνεύμα. Το αυτό και για το τρίψιμο της μούρης του Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές, ένα θέμα που τόσο μας απασχολούσε δύο μέρες πριν ο συνδικαλιστικός μας φορέας μάς μπήξει στη φλέβα το αναισθητικό και χάσουμε τον κόσμο.

Απεργία από την Ιστορία είναι το αντίθετο της Δημοσιογραφίας. Ο εχθρός της, ο μεταφυσικός της φόβος που όμως γίνεται όλο και πιο χειροπιαστός. Πόσο καιρό να έκαναν οι Γάλλοι να πληροφορηθούν για το Βατερλό;