Σκάνδαλα

Υπάρχουν στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης που ομολογούν τον ανομολόγητο πόθο του κόμματός τους πίσω απ’ τους φιλιππικούς για τις κρίσιμες ώρες που περνάει το πολίτευμα. Ζητούν χωρίς περιστροφές την παραίτηση του πρωθυπουργού. Υπάρχουν κι άλλα, που προτιμούν τις διαρροές για την πρόταση μομφής την οποία σκέφτεται να καταθέσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά λένε ότι το πιο βαρύ κοινοβουλευτικό όπλο θα βγει όταν «θα μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη». Εντάξει, από τις αρχές Αυγούστου είναι κοινό μυστικό στην πολιτική αγορά πως το δεύτερο κόμμα έχει ταξινομήσει την υπόθεση των υποκλοπών σαν το γεγονός που θα σβήσει το «θεσμικό πλεονέκτημα» της συμπολίτευσης. Πλέον, βέβαια, οι αριστεροί δεν κρύβουν ότι ευελπιστούν οι παρακολουθήσεις να ρίξουν την κυβέρνηση και μετά να της στερήσουν και την πρωτιά στις εκλογές. Αν δει κανείς την επιθυμία τους από καθαρά κομματική σκοπιά, είναι δικαιολογημένη. Εφόσον, όμως, την εξετάσει με βάση την πρότερη μεταπολιτευτική εμπειρία; Χάνουν, για να διατυπώσουμε διαφορετικά το ερώτημα, τα κόμματα στην Ελλάδα εξαιτίας των σκανδάλων στα οποία εμπλέκονται; Μια γρήγορη αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν δίνει αρνητική απάντηση.

Ηττες

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βρέθηκε στα αντιπολιτευτικά έδρανα επειδή οι ψηφοφόροι ψήφισαν σκεπτόμενοι την πώληση βλημάτων στη Σαουδική Αραβία ή την υπόθεση Πετσίτη. Ούτε γιατί αναλογίζονταν την εξαγορά από τη ΔΕΗ μιας ζημιογόνου εταιρείας του βορειομακεδόνα αντιπροέδρου δύο μήνες πριν υπογραφούν οι Πρέσπες ή τα βοσκοτόπια προτού ρίξουν στην κάλπη το ψηφοδέλτιο. Από την άλλη, η νεοκαραμανλική ΝΔ – η οποία σήκωσε την παντιέρα του αγώνα κατά των νταβατζήδων – δεν τιμωρήθηκε στις εκλογές του 2009 για τη Siemens, το Βατοπέδι ή τα δομημένα ομόλογα. Η πρώτη φορά Αριστερά πλήρωσε την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης. Ο «καταλληλότερος» Καραμανλής ο νεότερος ηττήθηκε κυρίως λόγω «κακής διακυβέρνησης / λάθος πολιτικής» και «έλλειψης κυβερνητικού έργου / ανικανότητας διακυβέρνησης» σύμφωνα με τις αυθόρμητες αποκρίσεις σε δημοσκόπηση της Public Issue μετά τις ευρωεκλογές εκείνης της χρονιάς, οι οποίες προηγήθηκαν τεσσάρων μηνών των εθνικών – 49% εξήγησε έτσι τη νεοδημοκρατική ήττα και 32% την απέδωσε σε διαφθορά και σκάνδαλα. Τα τελευταία αδυνατίζουν τα προεκλογικά αφηγήματα. Ενδεχομένως αφήνουν και ανεξίτηλα στίγματα στην εικόνα που φιλοτεχνούν οι κομματικές έδρες. Τελικά, όμως, η διαχείριση της καθημερινότητας δίνει τη χαριστική βολή.