Δεν θα αλλάξει ο ακροδεξιός προσανατολισμός {LF}των Ρεπουμπλικανών

Το 2010, ο τότε συντηρητικός καναδοαμερικανός σχολιαστής Ντέιβιντ Φραμ φοβόταν πως το συντηρητικό κίνημα Τσάι Πάρτι θα ριζοσπαστικοποιούσε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και αυτό θα του έφερνε βραχυπρόθεσμα κέρδη αλλά μακροπρόθεσμες απώλειες. Δύο χρόνια αργότερα, μετά την ήττα στις γενικές εκλογές κάποιων αντισυμβατικών υποψηφίων του Τσάι Πάρτι που είχαν νικήσει στις προκριματικές εκλογές «κατ’ όνομα μόνο Ρεπουμπλικανούς» του κομματικού κατεστημένου, το ρεπουμπλικανικό κατεστημένο επέρριψε με επιτυχία την ευθύνη για τις εκλογικές ήττες του κόμματος στο κίνημα Τσάι Πάρτι και ανέκτησε τον έλεγχο, αν και, όπως αποδείχθηκε το 2015, μόνο για μερικά χρόνια.

Πρόσφατα, ορισμένοι σχολιαστές επιχειρηματολόγησαν πως ριζοσπαστικοποιημένα αουτσάιντερ απειλούν για μία ακόμα φορά την επιτυχία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στις ενδιάμεσες εκλογές για την ανανέωση του Κογκρέσου. Παρότι ενδέχεται αυτό να είναι αλήθεια, μην περιμένετε να αλλάξει σοβαρά την ακροδεξιά κατεύθυνση του κόμματος.

Η προσοχή των μίντια είναι πρωτίστως στραμμένη σε μία ομάδα ριζοσπαστικοποιημένων αουτσάιντερ που κέρδισαν αναπάντεχα, με τη στήριξη του Τραμπ, τις προκριματικές εκλογές αλλά δυσκολεύονται στις δημοσκοπήσεις για τις εκλογές στη Γερουσία. Οι πιο σημαντικοί είναι, στην Τζόρτζια, ο πρώην παίκτης του αμερικανικού ποδοσφαίρου Χέρσελ Γουόκερ, η προεκλογική εκστρατεία του οποίου συνίσταται στο να μεταμφιέζεται σε αστυνομικό και να αποφεύγει τα ντιμπέιτ με τους αντιπάλους του· ο κάτοικος του Νιου Τζέρσεϊ και κομπογιαννίτης τηλεοπτικός γιατρός Μεχμέτ Οζ, που διεκδικεί μια έδρα στη γειτονική πολιτεία της Πενσιλβάνια, και μοιάζει να μισείται τόσο πολύ από τους υπεύθυνους για τα σόσιαλ μίντια του ώστε ο αντίπαλός του, Τζον Φέτερμαν, χρειάζεται απλά να κοινοποιεί τα tweet του· και ο «επενδυτής κεφαλαίων επιχειρηματικών συμμετοχών» Τζ. Ντ. Βανς, στο Οχάιο, η εκστρατεία του οποίου είναι εξίσου διασκεδαστική με την ταινία που έχει βασιστεί στην αυτοβιογραφία του και με το ζόρι μένει στην επιφάνεια χάρη στη γενναιοδωρία του τραμπικού κατοίκου της Σίλικον Βάλεϊ, Πίτερ Τίελ.

Για να είμαστε δίκαιο, αυτοί οι τρεις είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Υπάρχουν αρκετοί εξτρεμιστές που διεκδικούν πόστα κυβερνήτη. Οσο για τους υποψήφιους βουλευτές, υποψηφιότητες έχει θέσει μία πλειάδα συνωμοσιολόγων. Για να είμαι όμως σαφής, δεν είναι καν βέβαιο ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους θα χάσουν πράγματι τις εκλογές. Πολλοί εμφανίζονται στις δημοσκοπήσεις κοντά ή και μπροστά από τους νορμάλ δημοκρατικούς αντιπάλους τους. Ακόμα όμως και αν χάσουν -εμποδίζοντας τον ρεπουμπλικανικό έλεγχο στη Γερουσία, και στοιχίζοντας μερικά πόστα κυβερνήτη στο κόμμα – δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι αυτό θα αλλάξει ουσιαστικά την κατεύθυνση του κόμματος.

Ο αρχιτέκτονας του αντιπραξικοπήματος κατά του Τσάι Πάρτι, ο Καρλ Ρόουβ, είναι σήμερα εκτός παιχνιδιού. Και οι βασικοί διεκδικητές, πραγματικοί ή κατά φαντασίαν, της ηγεσίας ενός «μετα-Τραμπ» Ρεπουμπλικανικού Κόμματος είναι σχεδόν εξίσου, ή και περισσότερο, τραμπικοί με τον πρώην πρόεδρο.

Στο ίδιο άρθρο όπου ο Φραμ εξέφραζε φόβο ότι η ριζοσπαστικοποίηση του Τσάι Πάρτι θα περιθωριοποιούσε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, πριν από μία δεκαετία και πλέον, επιχειρηματολογούσε επίσης ότι «ένα κόμμα πρέπει να υπερασπίζεται πρωτίστως τις αξίες των ψηφοφόρων που ήδη έχει». Δεν είδε αυτό που έχει πλέον καταστεί ολοφάνερο: ο Τραμπ και τα ριζοσπαστικοποιημένα αουτσάιντέρ του εκπροσωπούν πράγματι τις αξίες των ρεπουμπλικανών ψηφοφόρων. Στο τέλος, το Τσάι Πάρτι νίκησε.

Ο ολλανδός πολιτικός επιστήμονας Κας Μούντε είναι καθηγητής στη σχολή δημόσιων και διεθνών υποθέσεων του πανεπιστημίου της Τζόρτζια. Στα ελληνικά βιβλία του κυκλοφορούν από τος εκδ. Επίκεντρο με πιο πρόσφατο το «Η Ακροδεξιά σήμερα» (2020, μτφ Ελένη Κοτσυφού)