Να κρατήσουμε ανοιχτά τα καφενεία

Τα έχουν αποκαλέσει μικρά κοινοβούλια… Τα καφενεία, τα οποία στις πόλεις είναι δυσδιάκριτα. Στα χωριά όμως είναι αυτά που ενώνουν τους ανθρώπους. Οσο πιο μικρά τα χωριά τόσο πιο σημαντικός ο ρόλος του καφενείου. Είναι αυτά που κρατούν ζωντανές τις μικρές κοινωνίες. Φέρουν γύρω από τη σόμπα τον χειμώνα ή κάτω από τον πλάτανο το καλοκαίρι, τους μεγάλους και τους νεότερους. Θα συζητήσουν, θα διαφωνήσουν για τα πολιτικά και τα κόμματα, θα πούνε ιστορίες, θα καβγαδίσουν για τις ποδοσφαιρικές ομάδες και στο τέλος θα φύγουν όλοι αγαπημένοι. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου το κλείσιμο του καφενείου καταδίκασε στην ερημιά ένα ολόκληρο χωριό.

Τα απαγορευτικά μέτρα της πανδημίας εξάλλου που κράτησαν για πολλούς μήνες κλειστά ακόμη και τα μικρά καφενεία έκαναν τους ανθρώπους ακόμη πιο μόνους.

Μέρες χωρίς να ανταλλάξουν ούτε μια καλημέρα. Η πανδημία αλλά και τα πολυετή μέτρα από τα χρόνια των μνημονίων οδήγησαν πολλά καφενεία στο κλείσιμο.

Δύσκολα κάποιος, σε ένα χωριό με μετρημένους κατοίκους, μπορεί να επιβιώσει όταν τα καθημερινά του έσοδα είναι περιορισμένα και τα έξοδα αντίστοιχα με αυτά των επαγγελματιών στα αστικά κέντρα.

Φορολογικό και ασφαλιστικό στραγγάλισαν όσους για χρόνια κρατούσαν αυτά τα μικρά κοινοβούλια ανοιχτά. Ετσι, οι περισσότεροι αδυνατούν να ανταποκριθούν στις οικονομικές υποχρεώσεις τους και σταδιακά τα καφενεία βάζουν λουκέτα.

Χρόνο με τον χρόνο τα χωριά, ειδικά σε περιοχές ορεινές και δύσβατες, όπως είναι η Ηπειρος, ερημώνουν. Τα σχολεία κλείνουν, οι δομές υγείας βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά. Η επιστροφή των νέων μοιάζει αδύνατη. Σε μία ύπαιθρο που μαραζώνει και με την επισιτιστική κρίση να μας έχει χτυπήσει την πόρτα, είναι απαραίτητο να αναθεωρηθούν πολλά.

Πολλοί μιλούν για μια τελειωμένη υπόθεση, για ένα θάνατο μη αναστρέψιμο. Οι διάφορες υπηρεσίες, στο όνομα των προτεραιοτήτων, αποδέχθηκαν την εγκατάλειψη χωρίς να έχουν ερευνήσει τις αιτίες της και χωρίς να έχουν αναζητήσει εναλλακτικές προτάσεις. Και σίγουρα πολλά θα μπορούσαν να γίνουν τόσο για την προστασία του φυσικού και τεχνητού περιβάλλοντος όσο και για την οικονομική και ήπια τουριστική ανάπτυξη των ορεινών περιοχών. Η μετατόπιση ευθυνών από τον ένα αρμόδιο στον άλλο, συνηθισμένη πρακτική στον τόπο μας, δεν θα ωφελούσε πλέον κανέναν. Είναι ώρα όλοι να αναθεωρήσουμε. Και να ξεκινήσουμε από τα πιο απλά…

Ενα από αυτά, τα απλά, είναι η στήριξη των καφενείων. Η αλλαγή στο ασφαλιστικό καθεστώς δεν θα αποτελέσει σίγουρα απειλή για τον προϋπολογισμό της χώρας. Ομως θα είναι αρκετή για να κρατήσει ανοιχτά όσα λειτουργούν αλλά και να κάνει ελκυστικά εκείνα που έκλεισαν ή τα κοινοτικά καφενεία που σήμερα κανένας δεν τολμά να μισθώσει.

Ο Μωυσής Ελισάφ είναι δήμαρχος Ιωαννίνων