«Κολοκύθα στα πάτερα»

Περίμεναν να τελειώσει αυτό το καινούργιο φρούτο, το και Halloween αποκαλούμενο, για να βγάλουνε τη κολοκύθα απ’ τη βιτρίνα και να στολίσουνε τον κουραμπιέ. Ετσι νομίζουν ότι ζούμε. Ετσι μας το σερβίρουνε. Αλλη σκασίλα δεν είχαμε με το που μπήκε ο Νοέμβρης να βγάλουμε τη μάσκα-νεκροκεφαλή για να φαρμακώσουμε το μελομακάρονο.

Εδώ καίγεται ο πόνος μας, αυτοί το μυαλό τους στο σωστό το μάρκετινγκ.

Εγώ αυτό το έθιμο με την πετσοκομμένη κολοκύθα στα μάτια, μύτη, στόμα κι από μέσα την κωλοφωτιά μόνο απ’ το σινεμά το ξέρω κι απέξω-απέξω ούτε τι σημαίνει, ούτε γιατί, ούτε τι γιορτάζουμε με τους σκελετούς που χορεύουνε και τους βροντούν τα κόκκαλα, ούτε τίποτα.

Τώρα πώς ήρθε και μας κατσικώθηκε στα κακά καθούμενα, άγνωστοι αι βουλαί των Νεοελλήνων. Οχι ότι μ’ ενοχλεί κιόλας, απλώς το βρίσκω κομμάτι ρεντίκολο. Σαν καρναβάλι ξεκούδουνο.

Ισως και σ’ άλλους καιρούς πιο ευάερους, ευήλιους και μεγαλοπιασμένους να είχε και την πλάκα του. Αλλά σήμερα;

Τώρα; Με τον χειμώνα που μας περιμένει, τον Σουλτάνο με το χέρι στη σκανδάλη και τον Ρώσο με το δάχτυλο στο κουμπί με τα πυρηνικά έτοιμο να κάνει όλο τον κόσμο μπίλιες, ε, δεν μου φαίνεται και πολύ νόστιμο να βλέπεις γύρω σου ντυμένους και βαμμένους σαν τον μαύρο χάροντα να χορεύουν τον χορό του θανάτου. Αγριεύεσαι ο έρημος.

Ευτυχώς τελείωσε το σούργελο για φέτος, για το επόμενο όμως θα ήθελα να προτείνω στους μύστες αυτούς της νέας λατρείας, ένα παλαιό ποίημα που έκανε θραύση στην εποχή του, μιλάμε για το τέλος του 1800, όχι αστεία. Το έγραψε ο Αχιλλεύς Παράσχος, ο οποίος μάλιστα παρόλο το ρομαντικό ύφος του έργου του ήταν και ακτιβιστής να το πω. Οργανωμένος στη «Χρυσή Νεολαία» έγραφε πύρινους λόγους εναντίον του Οθωνα, μέχρι και φυλακή τον κλείσανε κάποια στιγμή.

Εδώ όμως για την περίσταση την Χαλοουντινή σάς έχω το ποίημα ΕΡΩΣ που νομίζω ότι ταιριάζει γάντι στην περίσταση.

Εξηγεί πώς θέλει τη γυναίκα των ονείρων του. Ακούστε το.

“Δὲν θέλω κάλλος αὔθαδες παρθένου ἀλαζόνος,

……….

Τὴν θέλω ἀσθενῆ ἐγὼ τὴν φίλην µου, ταχεῖαν·

Ὠχρὰν τὴν θέλω καὶ λευκὴν ὡς νεκρικὴν σινδόνην·

Μὲ εἴκοσι φθινόπωρα, µὲ ἄνοιξιν κἀµµίαν,

Μ’ ὀλίγον σῶµα – ἄνεµον σχεδὸν – ὀλίγην κόνιν.

Τὴν θέλω ἐπιθάνατον µ’ ἀθανασίας µύρον,

Κόρην καὶ φάσµα, σάβανον ἀντὶ ἐσθῆτος σῦρον.

Τὴν δυστυχῆ! λιπόθυµον τὴν θέλω, πάντῃ µόνην·

Ἄνευ µητρὸς ἢ ἀδελφοῦ· αὐτὴ καὶ ὁ Θεός της.

Εἰς πεδιάδα, ἔρηµον τὴν θέλω ἀνεµώνην,

Κ’ ἐγὼ νὰ ᾖµαι µήτηρ της, ἐγὼ καὶ ἀδελφός της.

Ἀργὰ νὰ τὴν χειραγωγῶ τὴν κόρην εἰς πᾶν βῆµα,

Καὶ νὰ προσκρούσωµεν ὁµοῦ εἰς τὸ πλησίον µνῆµα.”

Δεν είναι όνειρο για ένα έκτακτο περιστατικό όπως είναι αυτή η γιορτή; Και μην το βλέπεται έτσι σκέτο. Ξεροσφύρι. Αυτό έτσι και του περάσεις μια μουσική από κάτω. Αλλο πράμα. Τέκνο ας πούμε να του αναδείξεις και τη διαχρονικότητα να το πάρει ο διάολος και να το σηκώσει. Για πιο νέους πάλι έχω και πρόταση σε ραπ, και σε τραπ εν ανάγκη να μπει και λίγο σεξ μέσα να το δυναμώσει, να του δώσει φόκο, να καούν τα τόπια.

Σας το συνιστώ τώρα για να έχετε όλο τον καιρό να το δουλέψετε για του χρόνου με το καλό.

Αν ζούμε.

Οσοι ζούμε.

Οπως θα ζούμε.