Η «ισχυρή Ελλάς» μετρά εκλογικά

Στο διεθνές πεδίο, η Ελλάδα κερδίζει συνεχώς πόντους: ενδιαφέροντος, αξιοπιστίας, σεβασμού. Κερδίζει όμως αυτό εκλογές; Κατά τη γνώμη μου, κερδίζει. Μη σπεύσει κάποιος να με «διορθώσει» με το προφανές «είναι η οικονομία, ανόητε». Οσο σωστό είναι αυτό, αφού η καθημερινότητα του πολίτη, ειδικά σε περίοδο πληθωρισμού, ορίζει σε κρίσιμο βαθμό τις εκλογικές επιλογές του, είμαστε όλοι πολίτες αυτής της χώρας και γι’ αυτό μας νοιάζει και μας καίει η πορεία της στον ανταγωνισμό των εθνών.

Σε όλα (υποθέτω) τα κράτη οι πολιτικές δυνάμεις, ανεξαρτήτως από τις τρέχουσες κομματικές «ταυτότητες», βρίσκουν τρόπους να συγκλίνουν. Ο βασικός κανόνας που ακολουθείται είναι ότι, ακόμη κι όταν διαφωνούν, όπως ενίοτε συμβαίνει με την αξιολόγηση του ιμπεριαλιστή Πούτιν, δεν τρέχουν σε διεθνή φόρα, διακρατικούς οργανισμούς, «αδελφά» κόμματα και διεθνείς ΜΚΟ για να καταγγείλουν τη χώρα τους.

Αν αυτός είναι ο κανόνας σε όλες τις άλλες χώρες, γιατί δεν συμβαίνει το ίδιο και στη δική μας; Δυσκολεύομαι να βρω επαρκώς αιτιολογημένη εξήγηση. Ούτε – όσοι το κάνουν – έδωσαν κάποια επαρκή δικαιολογία. Απλώς συνεχίζουν να κάνουν το ίδιο λάθος. Και μάλιστα με τέτοια επιμονή που καθιστά τη στάση τους αποκρουστική και τις «πρωτοβουλίες» τους μισερές. Ως προς αυτό, μπορώ με μεγάλη σιγουριά να διαβεβαιώσω ότι, εκτός από μια μικρή ομάδα πολιτών που θέτουν την «ιδεολογία» τους υπεράνω «βωμών και εστιών», όλοι οι άλλοι, οι πολλοί, θα διστάσουν πολύ πριν δώσουν την ψήφο τους σε σχηματισμούς που ξοδεύουν ενέργεια και πόρους για να σπιλώνουν τη θέση της Ελλάδας στον κόσμο.

Αρα, για να γυρίσω στο αρχικό ερώτημα, στις επικείμενες εκλογές η διεθνής θέση της χώρας θα βαρύνει στην κρίση των πολιτών και, σε κάθε περίπτωση, θα συνεκτιμηθεί. Μην ξεχνάμε ότι κανείς δεν θέλει να είναι η χώρα μας δακτυλοδεικτούμενη, υπό κηδεμονία, απομονωμένη ως παρίας, παραβάτης των διεθνών κανόνων δικαίου και γενικώς «trouble maker». Υπήρξαν εποχές που ακουγόταν «κάπως», δηλαδή κάπως «σωστό» σε κάποιους, να είμαστε αντι-ιμπεριαλιστές, πρακτικώς αντι-Αμερικανοί, να «αδελφοποιούνται» οι «αποπυρηνικοποιημένοι» δήμοι μας με δήμους μακρινούς που δεν γνωρίζαμε πούθε πέφτουν (και τι είναι όσοι τους διοικούσαν) και, από την άλλη, να μη βρίσκουμε τον δρόμο μέχρι τη Γραμματεία του ΟΗΕ για να καταθέσουμε τα σχέδια της ΑΟΖ μας!

Υπάρχουν πολλές Ελληνίδες και πολλοί Ελληνες που δεν κλαίνε τα δισ. που πάνε στην άμυνα, που συμφωνούν πως πρέπει να στηρίξουμε την Ουκρανία «όχι μόνον γιατί δεν αποδεχόμαστε τον βιασμό της εδαφικής ακεραιότητας αλλά και γιατί είναι ο καλύτερος τρόπος να υπερασπιστούμε το εθνικό συμφέρον», όπως είπε και η πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι. Υπάρχουν πολλοί, πλέον, που αντιλαμβάνονται ότι τα ισορροπημένα δημοσιονομικά δεν σε βάζουν σε τραγικούς μπελάδες και ότι όσες περισσότερες επενδύσεις κάνουν οι (μεγάλοι και μικροί) ξένοι τόσο καλύτερο για το μέλλον των παιδιών μας. Το καραμανλικό «έξω πάμε καλά» μετρά πάντοτε.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής