Ποιος χρεώνεται την περίπτωση Πάτση;

Τις τελευταίες μέρες στα ΜΜΕ και στα social media γράφτηκαν πολλά για την περίπτωση του διαγραφέντος βουλευτή Ανδρέα Πάτση που προκάλεσε ποικίλους συνειρμούς για όσα πάνε στραβά στη χώρα μας. Το θέμα δεν είναι, άλλωστε, προσωπικό. Τους πολίτες τους απασχολεί βασικά αυτό που εκπροσωπεί.

Ας θυμίσουμε κατ’ αρχάς για τι συζητούμε. Ο βουλευτής είναι δικηγόρος με μακρά προϋπηρεσία. Η πρώτη επαφή με τη δημοσιότητα έγινε όταν εκπροσωπούσε παράγοντες του ποδοσφαίρου, όχι της Α’ Εθνικής, αλλά με δυνατό παλμαρέ ποινικών υποθέσεων (ουδείς ψόγος επ’ αυτού φυσικά). Μετά έγινε κι ο ίδιος πρόεδρος μιας επαρχιακής ομάδας με πλούσια ιστορία (και δεν εννοώ την ποδοσφαιρική). Παράλληλα είχε ξεκινήσει συνεργασία με μεγάλη τράπεζα η οποία του δάνεισε το ποσό με το οποίο αγόρασε κόκκινα δάνειά της στο 1/12 της αξίας για να κάνει τη δουλειά «εισπρακτικής». Κατόπιν, ως βουλευτής πια, ελέγχθηκε και παραπέμπεται για το πόθεν έσχες του, υπέγραψε συμβάσεις παροχής έργου στο Δημόσιο κι έκανε επίσημες συναντήσεις με τραπεζίτες και υπουργούς στο εξωτερικό που δεν έχουν, προσώρας, εξηγηθεί. Κατάφερε ωστόσο να αυξήσει σημαντικά την περιουσία του και να επιβεβαιώσει κάτι που ομολογούν όλοι οι ειλικρινείς παρατηρητές: Οτι οι κανόνες της φιλελεύθερης οικονομίας (ακόμη και αν διαφωνεί κανείς μαζί τους ιδεολογικά) ισχύουν μόνο σε αγορές, κράτη, κοινωνίες, όπου οι οικονομικοί φορείς συναγωνίζονται και ανταγωνίζονται επί ίσοις όροις. Οχι με συγγένειες, φιλίες, κομματική στράτευση και PR της κακιάς ώρας. Κι αν δεν το πιστεύετε δοκιμάστε να μιλήσετε με επιχειρηματίες της πραγματικής αγοράς για το πόσο εύκολη υπόθεση είναι (ή δεν είναι) ο δανεισμός και η συμμετοχή σε διαγωνισμούς του Δημοσίου.

Υπάρχει, δυστυχώς, μια παρανόηση. Νομίζουν μερικοί ότι το κόστος τέτοιων υποθέσεων το επωμίζεται το κόμμα που αφορά η καθεμία αποκλειστικά. Στην πραγματικότητα, όμως, έχουμε πια φτάσει σε εκείνο το στάδιο που για μια μεγάλη μερίδα πολιτών τέτοια φαινόμενα έχουν «κανονικοποιηθεί» ως περίπου αυτονόητα απόνερα του πολιτικού συστήματος. Και δεν χρειάζεται βαριά πολιτική ανάλυση για να κατανοήσει κανείς πόσο επικίνδυνο είναι αυτό. Η εντύπωση δε της παγιωμένης αναξιοκρατίας και εύνοιας στους «ημέτερους» είναι ακόμη πιο παγιωμένη στους νεότερους πολίτες, στις πιο αδικημένες γενιές της κρίσης. Αυτούς για τους οποίους το καλό σενάριο παραμένει το φευγιό στο εξωτερικό. Μην απορούμε γιατί.