Αποκτήνωση

Σε κατάσταση αποκτήνωσης φαίνεται να έχει μπει πια η ελληνική κοινωνία, αν κρίνει κανείς από την έκταση και τη μορφή της καθημερινής εγκληματικότητας που πραγματικά δεν έχει προηγούμενο: μέχρι να συνειδητοποιήσεις τι έγινε τη μία μέρα, έχουν συμβεί τρισχειρότερα την άλλη. Οι επιθέσεις των συμμοριών ανηλίκων έχουν ξεπεράσει κάθε όριο σε όλη τη χώρα. Αυτό που είχε ξεκινήσει πριν από κάποιο διάστημα μέσα στα σχολεία και δυστυχώς δεν μαζεύτηκε όταν και όπως έπρεπε, έχει πια ξεχυθεί στους δρόμους και απειλεί τους πάντες και τα πάντα. Είναι το χειρότερο; Οχι. Είναι όμως, χωρίς αμφιβολία, για προφανείς λόγους, το πιο αποκαρδιωτικό.

Σήμερα πλέον συμβαίνουν καθημερινά μακράν πιο βάρβαρα πράγματα στους ελληνικούς δρόμους: συνεχή ξεκαθαρίσματα μαφιόζικων λογαριασμών, συνεχή μαχαιρώματα θανάτου από τύπους που φαίνεται ότι απλώς «τσαντίστηκαν» πάνω σ’ έναν καβγά, βιασμοί πρωί, μεσημέρι, βράδυ, καταγγελλόμενα κυκλώματα εγκληματιών, εκβιαστών, απαγωγέων και υποψήφιων δολοφόνων που πρωταγωνιστές τους φέρονται νεαροί γόνοι «καλών» οικογενειών υπεράνω πάσης υποψίας, δολοφόνοι που ρίχνουν ανθρώπους νεκρούς (κυριολεκτικά) με μια γροθιά και μετά λένε «α, ούτε κατάλαβα ότι τον πείραξα», συμμορίες που συστηματικά ληστεύουν γέροντες υποδυόμενοι τα… συνεργεία, παιδοκτόνοι, πατροκτόνοι, συνεχή κρούσματα θανάσιμης φρικαλέας βίας κατά ζώων, αλλά και «μάγκες» οδηγοί που δέρνουν παιδιά επειδή τους λένε να σταματάνε στις διαβάσεις… Ολα αυτά συμβαίνουν καθημερινά σε ολόκληρη τη χώρα. Και, φυσικά, στην κορωνίδα του εγκλήματος εκείνα όπως εις βάρος της δωδεκάχρονης κοπέλας από τον Κολωνό, όπου μία σειρά από κτήνη την πουλούσαν για τη σεξουαλική εκτόνωση άλλων διεστραμμένων κτηνών. Και αντιλήψεις ιδεολογικά τόσο εθελότυφλες, που ενίοτε αναλύουν το φαινόμενο… επιστημονικά ως δήθεν «ακραία εκδήλωση της πατριαρχίας»: αυτό, πριν μαθευτεί ότι και η μάνα του δύσμοιρου κοριτσιού μετείχε στο απεχθές έγκλημα.

Πιθανότατα, κάποιοι που θα διαβάσουν αυτό το κείμενο θα πουν «α, αυτό το ξέχασες»: σίγουρα. Είναι πια τόσο πολλά και τόσο αηδιαστικά, που η σκέψη τα απωθεί ακόμα και ως παραδείγματα. Σε ποιο να πρωτοαναφερθεί κανείς; Και, τελικά, γιατί; Τι νόημα έχει; Δεν είναι σαφές σε όλους ότι ζούμε σε μια νέα πραγματικότητα πλήρους και πρωτοφανούς αποκτήνωσης; Η αξία της ανθρώπινης ζωής έχει εκμηδενιστεί στους δρόμους, αλλά σε πολλές περιπτώσεις, στην ενδοοικογενειακή βία, ειδικά με τις γυναικοκτονίες που συγκλόνισαν την Ελλάδα, και στα σπίτια. Οσο για την αξιοπρέπεια της ζωής, τι είναι αυτό; Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο; Και, την ίδια ώρα, έχεις φαινόμενα όπως αυτή η αθλιότητα της Ομόνοιας, στην οποία οι ρόλοι αντιστρέφονται. Και εκείνοι από τους οποίους περιμένει η κοινωνία να είναι οι προστάτες της έναντι του εγκλήματος περνάνε απέναντι και καταχρώμενοι την εξουσία τους γίνονται χειρότεροι απ’ τους χειρότερους.

Αυτή η εξαθλίωση δεν ήρθε μόνη της. Ούτε από τη μία στιγμή στην άλλη. Χρειάζεται χρόνος και μεγάλη χαλάρωση του συνεκτικού ιστού μέχρι το σημείο να γίνουν όλα αυτά καθεστώς στην καθημερινότητα μιας κοινωνίας. Γιατί, ό,τι κι αν πει κάποιος, όχι, δεν ήταν πάντοτε έτσι. Ούτε κατά διάνοια. Το έγκλημα ήταν έγκλημα. Και περιθώριο. Σήμερα, λαμβάνει χαρακτηριστικά κανόνα.

Τις πταίει; Μεγάλη συζήτηση, έτσι κι αλλιώς με λίαν αμφίβολη αποτελεσματικότητα, ειδικά εδώ που φτάσαμε. Δεν είναι πια εκεί το θέμα, αν και δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει τον «προοδευτικό χαμό» που είχε γίνει στην Ελλάδα πριν από χρόνια, όταν ήρθαν οι πρώτες κάμερες στους δρόμους. Κόλαση! Θα έπεφτε η δημοκρατία. Θα καταπιέζονταν τα δικαιώματα. Μπούρδες της πεντάρας δηλαδή. Που φυσικά ουδέποτε επαληθεύτηκαν στην πράξη. Ομως, χωρίς τις κάμερες, θα ήταν αδύνατο να λυθούν εγκλήματα σήμερα. Και τώρα κάτι πρέπει ριζικό να γίνει. Και γρήγορα. Φτάνουν τέτοιοι ψευδοπροοδευτισμοί. Απαιτούνται λύσεις. Ουσίας. Οχι αύριο. Χθες.