Σταματάμε να τρέχουμε έξω,διότι φοβόμαστε στο σκοτάδι

Η νορμάλ διαδρομή τρεξίματός μου με οδηγεί μέσα από στενούς δρόμους στην πόλη όπου ζω, στην οποία άλλοτε κατοικούσαν εργάτες σε εργοστάσια. Λίγο αργότερα τρέχω σε ελικοειδή μονοπάτια μέσα από αγροκτήματα και μικρές συστάδες πετρόκτιστων σπιτιών και φτάνω στους γκριζοπράσινους βαλτότοπους. Είναι μια ζόρικη διαδρομή, αλλά η θέα από την κορυφή του λόφου κόβει την ανάσα. Σε μια καθαρή μέρα, μπορείς να δεις δάση, χωράφια, έλη και λίμνες σχεδόν 50 χλμ. μακριά στο Γιόρκσαϊρ Ντέιλς. Κάνω την ίδια διαδρομή τρέχοντας σχεδόν κάθε μέρα, και κατά κάποιον τρόπο μού φαίνεται διαφορετική κάθε φορά. Δεν το βαριέμαι ποτέ.

Τρέχω γιατί απολαμβάνω τον καθαρό αέρα και το να βρίσκομαι έξω. Αυτή την εποχή του χρόνου αρχίζουν να είναι χαρακτηριστικά η υγρή μυρωδιά των φύλλων που πέφτουν, το ομιχλώδες δάσος και τα μανιτάρια. Τρελαίνομαι για την αίσθηση του να βρίσκομαι στους χερσότοπους, να ατενίζω τον ορίζοντα όσο πιο μακριά μπορώ, με τον άνεμο να χτυπάει τα μαλλιά μου. Μου αρέσει να επιστρέφω σπίτι με λασπωμένα πόδια και τσιμπήματα από τις τσουκνίδες και με το δέρμα μου να έχει κοκκινίσει από την ψύχρα και να μπαίνω κατευθείαν στο ζεστό ντους.

Οταν αλλάζει η ώρα

Δεν είμαι ελίτ δρομέας αποστάσεων, ούτε είμαι κάποια που πιέζει πολύ τον εαυτό της ή προσπαθεί να πετύχει κάποιο ατομικό ρεκόρ. Αλλά έχω μια δουλειά στην οποία κάνω πολλά πράγματα και συχνά απαιτεί να  περνάω όλη την ημέρα μιλώντας με ανθρώπους. Οπότε το να πάω για τρέξιμο είναι εκείνη η πολύτιμη ώρα που έχω χρόνο για να είμαι μόνη με τις σκέψεις μου. Αλλά αυτή η απλή χαρά σταματάει για λίγους μήνες  όταν αρχίζει να πέφτει νωρίς το σκοτάδι. Στα τέλη Οκτωβρίου, που αλλάζει και η ώρα, πολλές γυναίκες εδώ στη Βρετανία προσπαθούν να βρουν εναλλακτικές για τις δραστηριότητές τους μετά τη δουλειά, όπως είναι το τρέξιμο, το περπάτημα και το ποδήλατο, επειδή απλά δεν αισθάνονται αρκετά ασφαλείς για να τις κάνουν. Και για πολλές από εμάς αυτό μπορεί να είναι μια αρκετά μεγάλη αλλαγή στον τρόπο ζωής κάθε φορά που έρχονται οι χειμερινοί μήνες.

Η οργή των ανδρών

Την περασμένη εβδομάδα, ένα tweet που δημοσίευσα σχετικά με αυτό το πρόβλημα έλαβε τεράστια ανταπόκριση, με ξεκάθαρη απήχηση σε χιλιάδες γυναίκες και μη δυαδικά άτομα διαφορετικών ηλικιών και προσελκύοντας τη συμπάθεια πολλών ανδρών. Υπήρξαν όμως και κάποιες αντιδράσεις. Μιλώντας για αυτό προκάλεσα την οργή μιας μειοψηφίας ανδρών που με ενθάρρυναν να «αποκτήσω αρχίδια» και επισήμαναν ότι οι άνδρες διατρέχουν πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο να δεχθούν επίθεση σε άλλες καταστάσεις, συμπεριλαμβανομένου του να… πλακωθούν στο ξύλο σε κάποιο μπαρ.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: Δεν φοβόμαστε μήπως μας χτυπήσουν. Φοβόμαστε μήπως μας βιάσουν και μας σκοτώσουν. Τίποτα σχετικά με τους φόβους μας δεν είναι παράλογο. Οι γυναίκες που φοβούνται να μείνουν μόνες όταν πέφτει το σκοτάδι αισθάνονται έτσι εξαιτίας των ανδρών που επιτέθηκαν στη Ζάρα Αλίνα, τη Σάρα Εβεραρντ, τη Σαμπίνα Νέσα, τη Νικόλ Σμόλμαν, την Μπίμπαα Χένρι και τη Λίμπι Σκουάιρ – μερικές από τις γυναίκες στη Βρετανία που το τελευταίο διάστημα βιάστηκαν και δολοφονήθηκαν ενώ πήγαιναν σπίτι τους, ήταν καθ’ οδόν για να συναντήσουν μια φίλη τους ή είχαν απλώς βγει το βράδυ για να διασκεδάσουν.

Οικείες ιστορίες

Αυτές οι τραγικές ιστορίες γυναικών που μας φαίνονται τόσο οικείες – σε συνδυασμό με μια ολόκληρη ζωή στην οποία άνδρες μάς ακολουθούν, μας βάζουν χέρι, εμφανίζονται μπροστά μας αυνανιζόμενοι, μας σφυρίζουν, μας πειράζουν και μας παρενοχλούν σε δημόσιους χώρους – φυσικά σημαίνουν ότι τροποποιούμε τη συμπεριφορά μας. Παίρνουμε ταξί γυρίζοντας από μια έξοδο με ποτό, ακόμα κι αν το σπίτι μας είναι ένα εικοσάλεπτο με τα πόδια. Πηγαίνουμε μόνο από καλά φωτισμένους δρόμους κάνοντας ακόμα και μεγάλους κύκλους, για να αποφύγουμε να κόψουμε δρόμο από κάποιο σκοτεινό σημείο. Και σταματάμε να ασκούμαστε σε εξωτερικούς χώρους τον χειμώνα, κάτι που είναι τεράστια απογοήτευση, ειδικά αν στην περιοχή όπου ζούμε δεν υπάρχουν στάδια και «προστατευμένες» αθλητικές εγκαταστάσεις.

Ομολογώ ότι δεν είναι εύκολο να διορθωθεί αυτό το πρόβλημα, αν και σίγουρα υπάρχουν πράγματα που θα βοηθούσαν: Υψηλότερο ποσοστό καταδικών για βιασμό για αρχή. Επειτα, να λαμβάνονται περισσότερο στα σοβαρά «μικρά» εγκλήματα όπως το να σου επιδεικνύει κάποιος τα γεννητικά του όργανα ή το να σε παίρνει από πίσω τρομοκρατώντας σε. Αυτά μπορούν να αποτελέσουν πρόβα για τους άνδρες που στη συνέχεια θα διαπράττουν σοβαρές σεξουαλικές επιθέσεις. Πρέπει να υπάρξει επείγουσα λογοδοσία για κακή συμπεριφορά από τους ίδιους τους αστυνομικούς, έτσι ώστε οι γυναίκες να αποκτήσουμε εμπιστοσύνη ότι η ασφάλειά μας είναι πραγματική προτεραιότητα των Αρχών.

Οι καλοκαιρινές μέρες

Οι αγώνες του φθινοπώρου είναι πιο σημαντικοί από της άνοιξης για τις γυναίκες στη Βρετανία, διότι νιώθουν λιγότερη πίεση όταν δεν χρειάζεται να προπονηθούν σε συνθήκες όπου αισθάνονται ανασφαλείς και να αξιοποιήσουν στο έπακρο τις μεγάλες καλοκαιρινές μέρες για προπόνηση. Για να διατηρώ τη φόρμα μου τον χειμώνα προσωπικά τρέχω σε ηλεκτρικό διάδρομο, μέσα σε ένα ιδρωμένο γυμναστήριο, πράγμα που δεν με πολυενθουσιάζει. Λαχταρώ την ελευθερία που έχουν οι άνδρες, να φορέσουν έναν φακό κεφαλής και απλώς να συνεχίσουν χωρίς φόβο ότι θα στερηθούν την απόλαυση μιας δραστηριότητας που αγαπούν.

Η Ρόμπιν Βάιντερ είναι ανταποκρίτρια στη Βόρεια Αγγλία στον «Guardian»