Ο Γιακλωτσίξ στη χώρα των Βρετανών

Τι παραπάνω από μας ξέρανε ο Γκοσινύ και ο Ουντερζό όταν από το 1966 κιόλας έστελναν κατεπειγόντως τον «Αστερίξ στη χώρα των Βρετανών» για να τη σώσουν; Τη χρονιά εκείνη, αν δεν κάνω λάθος, η Βρετανία είχε προσφάτως χάσει την επικυριαρχία της στα νησιά Μπαρμπέιντος, είχε ωστόσο προσαρτήσει την Κάρναμπυ στρητ και την King’s Road. Είναι πολύ πιο δύσκολο να ανακτήσεις φίλιον έδαφος παρά εχθρικό – και ποιος δεν το ξέρει αυτό; Το Swinging London τότε ξεφούρνιζε αδιάκοπα ποπ ορόσημα διαλαλώντας ένα καθεστώς αιώνιας νεότητας και ορμονικού σφρίγους. Η Μαίρη Κουάντ κόνταινε τις φούστες, οι Μπητλς μάκραιναν τη φράντζα, ο Μικ Τζάγγερ πρόβαρε ένα νευρικό και μυοσκελετικό σύστημα που όμοιό του δεν είχε δει ποτέ η ανθρωπότητα – κι ούτε πρόκειται – ενώ ο νυν βασιλιάς Κάρολος ο Τρίτος, με την εφηβική ακμή στο μελαγχολικό του πρόσωπο, έκανε επίσημο ταξίδι στην Παπούα της Νέας Γουινέας, προς σωφρονισμόν του, υποθέτω. Χίλιες φορές καλύτερα να την αράξω εδώ, στην ψυχεδέλεια της Κάρναμπυ στρητ, και να ξαναδώ στο repeat τη Λιζ Τρας από τον άμβωνα του Γουεστμίνστερ να διαβάζει ψαλμούς στην εξόδιο της Ελισάβετ. Πραγματικά θαύμασα την απαγγελία της και σιγούρεψα μέσα μου την ιδέα ότι το θέατρο και το μαύρο χιούμορ είναι γονιδιακή υπόθεση για τον Εγγλέζο – τον όποιο Εγγλέζο – τελεία, παράγραφος.

Ο Αστερίξ όμως είναι παιδί του κοντινένταλ ιδεώδους και δεν θα άφηνε τα πράγματα να φτάσουν εδώ που έφτασαν. «Τα γέλια από το Κρεμλίνο ακούγονται μέχρι τη Μάγχη», μου έγραψε ένας φίλος μου τη στιγμή που έσκασε η είδηση της παραίτησης και άνοιξε η πλατφόρμα για τις αιτήσεις διαδοχής. Το συμμερίζομαι και το αναπαράγω γιατί ποιος άλλος εξόν από τον κοντοκορδωτό Ρώσο ωφελείται τελικά από το Brexit; Κανείς θα έλεγα, αλλά δεν το λέω γιατί υπάρχουν και κάτι άλλοι δικοί μας οι οποίοι προσδοκούν επιστροφή σε μια «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» αχαχούχα. Εδώ τον λένε Τσίπρα, στα γαλλικά του Γκοσινύ λέγεται  «Γιακλωτσίξ», και είναι ένα στρίγκλικο παιδάκι που συνοδεύει με το στανιό το εκστρατευτικό σώμα βοηθείας του Αστερίξ στη Βρετανία, προς σωφρονισμό του βεβαίως βεβαίως. Οι Γιακλωτσίξ του κόσμου ετούτου είναι όμως πολλοί και το όνομα αυτό τείνει να ξεπεράσει σε συχνότητα ακόμη και το Mr Brown των αγγλικών δι’ αρχαρίους. Πρώτος και καλύτερος ο Κάμερον και ακολουθεί όλη η σειρά των Τόρυς – πού είσαι, Μάγκυ, να τους περιβρογχίσεις με τις πέρλες σου. Είναι ακόμη ακόμη και οι Εργατικοί που κοτζάμ κόμμα τούς παρέδωσε αυτό το γατόνι ο Μπλερ κι εκείνοι το κατάντησαν προβιομηχανική σέχτα. Οπότε, καλά ξεμπερδέματα στην αποστολή σου, Αστερίξ, αλλά μην το παίρνεις και πολύ προσωπικά. Τα ζόρια είναι για άλλους. Διότι, ως γνωστόν, είναι πολύ πιο δύσκολο να ανακτήσεις φίλιον έδαφος, παρά κ.λπ. κ.λπ..