«Παραιτήσεις»

Απόγευμα Πέμπτης και στην οθόνη πάλι το πλάνο έξω απ’ την πρωθυπουργική κατοικία στην Downing Street. Η νεόκοπη κάτοικος και μόλις ολίγων ημερών πρωθυπουργός κυρία Λιζ Τρας προβαίνει σε δηλώσεις. Οχι δεν αναφέρεται στα μελλοντικά της σχέδια, οικονομικά ή άλλα, απλώς δηλώνει ευθαρσώς την παραίτησή της. Μα ακόμα δεν ορκίστηκε, παραιτείται; Τζάμπα η μετακόμιση, αν έχει ολοκληρωθεί κι αυτή. Τα σερβίτσια ακόμα με τα αμπαλάζ και τα κατωσέντονα ούτε που τα ξεδίπλωσε. Είναι με τα καλά τους εκεί στην Αγγλετέρα; Είμαστε κι εμείς, αλλά είναι κι αυτοί… τι να σου πω. Πώς τα καταφέρανε έτσι;

Μετά από τον Τζόνσον, τον προηγούμενό τους, που έλεγες δεν υπάρχει χειρότερος απ’ αυτόν με τον αλλοπρόσαλλο λόγο, το ροδοκόκκινο μάγουλο και τα μαλλιά στα ανεμοδαρμένα ύψη, ήρθε αυτή η γελοιογραφία της Θάτσερ και όλοι έκπληκτοι αναφωνήσαμε. Ε ναι λοιπόν, εκτός απ’ το χειρότερο υπάρχει και το χείριστο. Αν και δεν ξέρουμε, νωρίς είναι ακόμα, κάτσε να δούμε τι θα κατεβάσει η γκλάβα τους.

Μια παραίτηση και μάλιστα απ’ την Πρωθυπουργία μιας χώρας σαν το Ηνωμένο Βασίλειο «είναι δεν λέγω λύπη», μόνο που ξέρω παραιτήσεις που ο πόνος είναι αβάσταχτος και παντοτινός. Ενα μαρτύριο δίχως τέλος, μια πληγή που δεν λέει να κλείσει. Η Μεγάλη παραίτηση. Η παραίτηση απ’ την ίδια τη Ζωή. Ερχομαι κάθε μέρα πρόσωπο με πρόσωπο μ αυτήν την κόλαση επί της γης.

Κάνουμε πρόβες στο Εθνικό, στο κτίριο Τσίλερ της Αγίου Κωνσταντίνου, και κάθε βράδυ βγαίνοντας στην Κουμουνδούρου μέσα στο σκοτάδι βλέπεις ν’ αργοσαλεύουν άνθρωποι ρακένδυτοι με το μάτι στο τίποτα, ο δρόμος γεμάτος αναποδογυρισμένους κάδους τα σκουπίδια σκόρπια μέχρι τη Μάρνη και να μην ξέρεις αν ψάχνουν τη δόση τους ή ένα σάπιο μισοφαγωμένο μήλο, άλλοι πεσμένοι στα πεζοδρόμια άλλοι γερμένοι στα σκαλάκια, μερικοί με τη σύριγγα να ψάχνει τη φλέβα στα πιο απόκρυφα, κάποιοι να ουρούν και να αφοδεύουν μπροστά σου.

Ο ζόφος κάνει τη νυχτερινή του βάρδια στα γύρω στενά κι όλοι εμείς, τουρίστες στο μαύρο της ζωής, κοιτάμε πίσω απ’ τα ασφαλισμένα τζάμια, ένας αναστεναγμός σαν από φόβο, οίκτο ή ανακούφιση γι’ αυτό που γλιτώσαμε, και προσπερνάμε. Αύριο πάλι, και πάλι, και πάλι. Δεν έχει τέλος αυτό το πάρτι της ντροπής και του ελέους. Κάποιες φορές τυχαίνει να περάσει περιπολικό, κάτι πάνε να σκορπίσουν μετά από λίγο, μαζεύονται ξανά, μια φορά δεν ξέρω ποιος το ενεπνεύστηκε ήρθε ένα, του δήμου μάλλον, με τη μάνικα κι έριχνε νερό να καθαρίσει δήθεν τη βρωμιά. Κανένας δεν κουνήθηκε. Αφηναν το νερό να τρέχει απάνω τους, ακίνητοι και νικημένοι.

Ξέρω πως δεν υπάρχει λύση. Ή τουλάχιστον δεν έχω εγώ να προτείνω. Αλλά είναι τόσο δύσκολο αντί να κυνηγούν τους χρήστες να συλλάβουν τους διακινητές; Τους βλέπουν, τους βλέπουμε όλοι, να έρχονται με τα ακριβά τους τ’ αυτοκίνητα, άλλοι με τα πόδια, πιο λεχρίτες αυτοί, να κάνουν τη δουλειά τους και μετά Λούης. Μ’ αυτούς τι γίνεται; Γιατί κανείς δεν ασχολείται; Το έλεγα σ’ ένα φίλο, μπα, μου λέει, οι πιο πολλοί είναι χρήστες που ντιλάρουν για τη δόση τους. Ναι αλλά κι αυτοί από κάποιον το προμηθεύονται. Ποιος είναι αυτός; Ποιοι είναι αυτοί; Θα το μάθουμε ποτέ; Ασε μου λένε μην το ψάχνεις, παραιτημένες ψυχές, μπερδεμένα πράγματα. Ναι παραιτημένοι. Κι όχι από καμιά πρωθυπουργία. Απ’ τη ζωή. Αυτή είναι παραίτηση. Οσο για τη Λιζ την Τρας. Σιγά μη βάλω πένθος. Ασε μας κουκλίτσα μου.