Η χαμένη ευκαιρία

Αναφέρθηκα στις αρχές της εβδομάδας στις αποκαλύψεις του Γιώργου Παπανδρέου ότι προ 20ετίας, η Ελλάδα και η Τουρκία είχαν φτάσει πολύ κοντά στην επίλυση του Κυπριακού και στη διευθέτηση του ζητήματος της υφαλοκρηπίδας μεταξύ των δύο χωρών, αλλά η διαδικασία αυτή ανεστάλη, λόγω της ανάληψης της εξουσίας από την κυβέρνηση της ΝΔ υπό τον Κ. Καραμανλή το 2004. Και είχα τονίσει από την πλευρά μου, ότι αυτό ήταν μια από τις καταστροφικές συνέπειες της διακυβέρνησης της χώρας από τον Καραμανλή, υπενθυμίζοντας παράλληλα και τη χρεοκοπία την οποία χρεώνεται εξ ολοκλήρου. Μάλιστα είχα κάνει αναφορά και σε συγκεκριμένα περιστατικά.

Ο καθηγητής Π.Κ. Ιωακειμίδης, με επιστολή του, επιβεβαίωσε απολύτως όσα έγραφα. Και προχώρησε και σε μια νέα σχετική αποκάλυψη. Την παραθέτω, ως έχει:

«Σχετικά με το εξαιρετικό σας κείμενο θα ήθελα να επισημάνω το εξόχως ενδεικτικό περιστατικό, αν και νομίζω ότι μάλλον το γνωρίζετε. Οταν τον Μάρτιο 2004 στην τελετή παράδοσης – παραλαβής ο απερχόμενος πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης θέλησε να παραδώσει στον (νεοεκλεγέντα) εισερχόμενο πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή τον φάκελο με όλα τα στοιχεία για τις διερευνητικές συνομιλίες με την Τουρκία, ο Κώστας Καραμανλής αρνήθηκε να τον παραλάβει ενώ ο παριστάμενος Πέτρος Μολυβιάτης του είπε ότι “δεν μας χρειάζεται, ξέρουμε τι θα κάνουμε”. Και βεβαίως τώρα ξέρουμε τι έκαναν. Τα έκαναν θάλασσα».

Και θα συμπληρώσω από την πλευρά μου, με τα γνωστά αποτελέσματα: 20 χρόνια αδιέξοδη ένταση, ατέλειωτες κούρσες εξοπλισμών και εμείς και αυτοί, και πόλωση χωρίς τέλος…

Πολιτικό τσίρκο

Αυτά που συμβαίνουν στη Βρετανία, δεν είναι πλάκα. Μπορεί να μας θυμίζει (πολιτικό) τσίρκο, όλο αυτό, αλλά να ρίξουμε μια ματιά και στο δικό μας παρελθόν. Τι περάσαμε εκείνο το υπέροχο πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τότε που η χώρα είχε γίνει το (θεατρικό) νούμερο όλης της υφηλίου – και γέλαγαν και τα τσιμέντα κάθε φορά που το ντουέτο των μεγάλων επιτυχιών, τα δυο συνεταιράκια της συμφοράς στην εξουσία, κουνούσαν το δάχτυλο στην Ευρώπη, στις διεθνείς αγορές, στο ΔΝΤ. Και μετά το έριχναν στις πιρουέτες ή τις κωλοτούμπες προσφέροντας άφθονο γέλιο στη διεθνή κοινότητα.

Να τα θυμόμαστε αυτά, και να τα έχουμε κατά νου, όσο θα πλησιάζουμε προς τις δικές μας εκλογές. Πισωγυρίσματα δεν συγχωρούνται. Ούτε και τα αντέχει η χώρα. Να τα λέμε κι αυτά…

Χαμηλές προσδοκίες

Ευρωπαϊκό Φόρουμ «για την ειρήνη, την κοινωνική και κλιματική δικαιοσύνη» διοργανώνει από χθες το κόμμα της χαράς, με τη συμμετοχή – κατά δήλωσή τους – Αριστερών, Πράσινων και Προοδευτικών Δυνάμεων, από την Ευρώπη. Προς όλους αυτούς απευθύνθηκε χθες βράδυ ο «Λεγάμενος», αλλά απ’ ό,τι διαπίστωσα από τον κατάλογο που έδωσε στη δημοσιότητα η Κουμουνδούρου, φτωχό πολύ το «πελατολόγιο», παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες που καταβλήθηκαν να αποκτήσει χαρακτήρα σοβαρού πολιτικού γεγονότος ευρύτερων διαστάσεων. Και πλην εκείνου του γερμανού πρώην προέδρου της ευρωομάδας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών Ούντο Μπούλμαν (που λατρεύει τον δικό μας), οι υπόλοιποι είναι της κατηγορίας Super League 2 και πιο κάτω. Οπως δηλαδή τα είχα περιγράψει προ ημερών, και στην Κουμουνδούρου δεν άρεσε καθόλου αυτό, αλλά τι να κάνουμε.

Στην ανακοίνωση που εξέδωσαν βέβαια, γράφουν ότι το Φόρουμ διεξάγεται με «τη συμμετοχή αρχηγών κομμάτων και σημαντικών πολιτικών προσωπικοτήτων», αλλά νομίζω ότι η αναφορά είναι για τα μάτια του κόσμου. Και επεξηγώ ότι λογικά δεν αναμένεται να συγκλονιστεί η χώρα, επειδή μετέχουν ας πούμε η κυρία Μαίρη Λου ΜακΝτόναλντ, πρόεδρος του ιρλανδικού Sinn Féin, ακολουθούμενη από την κυρία Μαρτίνα Αντερσον, εκπρόσωπο του ιρλανδικού κόμματος στην Ευρώπη, η κυρία Αννα Πικ, εθνική γραμματέας υπεύθυνη για τον Ευρωπαϊκό Τομέα του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος ή οι κύριοι Χάιντς Μπιρμπάουμ, πρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς και Στέφανος Στεφάνου, γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ.

Χαμηλή συμμετοχή, χαμηλές προσδοκίες. Πάντως το συγκεκριμένο Φόρουμ, να τα λέμε κι αυτά, είναι το 6ο που οργανώνεται, αλλά μη με ρωτήσετε ποιες είναι οι αποφάσεις των υπόλοιπων πέντε, και γιατί φέτος ανέλαβε να το οργανώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί θα με πιάσετε αδιάβαστο και δεν θέλω.

Να ησυχάσει η ψυχή του Σήφη

Το πρώτο βήμα έγινε, άντε να γίνει και το επόμενο, και καθοριστικό. Η εισαγγελέας Χαλκίδας κυρία Βαρβάρα Γνεσούλη, διατύπωσε την πρότασή της για την παραπομπή σε δίκη, των δύο κατηγορουμένων για τη δολοφονία του Σήφη Βαλυράκη. Είναι μια νίκη για τον επίμονο αγώνα που κάνει εδώ και δυόμισι χρόνια η οικογένεια του δολοφονημένου αγωνιστή της Δημοκρατίας, να οδηγηθούν στον φυσικό δικαστή, εκείνοι που του αφαίρεσαν τη ζωή. Και είναι τώρα, αρμοδιότητα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών της Χαλκίδας να εκδώσει παραπεμπτικό βούλευμα για τους δύο κατηγορουμένους, ορίζοντας ταυτόχρονα και την ημερομηνία της δίκης τους.

Το μόνο που έχω να αναφέρω, είναι ότι η εισαγγελική πρόταση της κυρίας Γνεσούλη είναι η τέταρτη κατά σειρά κρίση αρμόδιου άμεσα για την υπόθεση εισαγγελικού λειτουργού που χαρακτηρίζει ως σοβαρές και επαρκείς τις ενδείξεις τέλεσης του αδικήματος από τους δράστες. Μόνη αντίθετη άποψη έχει εκφραστεί από τον ελεγχόμενο ήδη ποινικά και πειθαρχικά εισαγγελέα που αρχικά είχε θέσει στο αρχείο την υπόθεση.

Να γίνει η δίκη, να ησυχάσει και η ψυχή του Σήφη, που περιμένει δικαίωση…

Καλοτάξιδο «Το ρίφι»  

Ο αξεπέραστος Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο «πρόεδρος», που έχει γράψει ένα πλήθος τραγουδιών με τα οποία κάποια στιγμή η Ελλάδα τραγουδώντας τα αγάπησε, ερωτεύτηκε, πόνεσε, νοστάλγησε, είχε γράψει εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’70 και ένα τραγούδι με τίτλο «Τζαμάικα», που το είχε τραγουδήσει αοιδός ονόματι Γιάννης Καλατζής και τη μουσική είχε γράψει μια άλλη μεγάλη μορφή της μουσικής, ο Μάνος Λοΐζος. Θα δανειστώ δύο στίχους από το τραγούδι αυτό, και συγκεκριμένα τους ακόλουθους: «… κάθε πρωί σκαρώναμε μαζί με το Μηνά, τραγούδια μακρινά ως τη Τζαμάικα».

Ο Μηνάς του Λευτέρη ήταν ο Μηνάς Παπάζογλου, συνάδελφός του, και δικός μου, με τον οποίο εκείνος, ο «πρόεδρος» δηλαδή, «συγκατοικούσε» στο ίδιο γραφείο στα «ΝΕΑ».

Ο δικός μου Μηνάς, με τον οποίο «σκαρώναμε» βιβλία, μια γενιά αργότερα, εκεί στον δεύτερο όροφο της Χρήστου Λαδά, είναι ο Μηνάς Βιντιάδης. Αγαπημένος φίλος, συνάδελφος, πορευτήκαμε μαζί στη δημοσιογραφία και στη ζωή επί τέσσερις δεκαετίες, μέχρι που εκείνος αποφάσισε να ζήσει στην Κάσο, το «νησί του», μια κουκίδα σκληρής από την αρμύρα της θάλασσας και τους ανέμους, γης στην άκρη του Αιγαίου. Επιτυχημένος συγγραφέας, ραδιοφωνικός παραγωγός, άνθρωπος με βαθιά αίσθηση του πολιτισμού, ονειροπόλος, συναισθηματικός, δοτικός με τους φίλους, ο Μηνάς Βιντιάδης με τέσσερα μυθιστορήματα, ένα πλήθος θεατρικών έργων, και την επιμέλεια αρκετών σημαντικών εκδόσεων συλλεκτικού χαρακτήρα, κατέχει ήδη μια αξιοζήλευτη θέση στην ελληνική λογοτεχνία.

Τις προάλλες, μου έδωσε τη χαρά να υποδεχτώ το καινούργιο του «παιδί». Εχει τίτλο «Το ρίφι», είναι μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από τα Ελληνικά Γράμματα. Τι είναι «Το ρίφι»; Οπως σημειώνει ο ίδιος πρόκειται για «ένα μυθιστόρημα για την αθωότητα, την αγάπη, τον άνθρωπο, τη φύση, σε μια “άλλη Ελλάδα” των τελευταίων 250 χρόνων, μέσα από τους ανθρώπους ενός μικρού νησιού».

Θα είναι καλοτάξιδο, είμαι βέβαιος!