Post Covid υποχόνδριος

^«Καλά πού τον θυμήθηκες τον Covid;» αναρωτήθηκε η συνάδελφος από το διπλανό γραφείο. Ομως ο άνθρωπός μας δεν τον ξέχασε ποτέ. Βαθιά υποχόνδριος, αλλά αρκετά συγκαλυμμένα, στο μυαλό του έχει φτιάξει ολόκληρα κουτιά με δεδομένα για την πανδημία, η οποία ήταν μια κάποια λύση. Μπορούσες, δηλαδή, να αποφεύγεις τον συγχρωτισμό, τις χειραψίες και τα φιλιά χωρίς κανένας να υποψιάζεται ότι για σένα αυτή η κατάσταση δεν είναι απλώς βολική, αλλά εξαιρετική. Επλενες τα χέρια σου κάθε ώρα, δεν απορούσε κανείς. Εσκαγε το δέρμα από το αντισηπτικό, αλλά ήταν εντάξει, παράπλευρη συνέπεια. Φορούσες μάσκα ρε γαμώτο και δεν σου έδινε κανείς σημασία. Γιατί πίσω από αυτό το χάρτινο ράμφος ήταν το πρόσωπο ενός υπεύθυνου πολίτη. Και όλα αυτά πάνε, τελείωσαν, λες και το καλοκαίρι τα πετάξαμε στη θάλασσα. Δεν βλέπεις πλέον μάσκες στον δρόμο, ούτε τα κουτιά από τα self test στον κάδο της ανακύκλωσης. Δεν υπάρχουν πια κρίσιμες εβδομάδες και ο Χαρδαλιάς επισκέπτεται φυλάκια αντί για καταυλισμούς Ρομά. Και κάπου, από το βάθος, ακούγεται ο Τσιόδρας να λέει ότι αποτύχαμε. Στην επικοινωνία. Αν είναι δυνατόν να λέει τέτοια πράγματα ο άνθρωπος που με ένα λεκιασμένο φανελάκι Μινέρβα, κασκορσέ για να είμαστε ακριβείς, έστειλε εκατοντάδες χιλιάδες να εμβολιαστούν. Τις καθημερινές ήταν επιστήμονας και τις Κυριακές ψάλτης, ένας σαν και εμάς. Πού θα βρίσκαμε καλύτερο; Σαν να προσλαμβάνεις κάποιον που μιλάει άπταιστα δύο γλώσσες. Ηταν ωραία εκείνα τα δύο χρόνια. Καραντίνα και αντισηψία. Μετά μπήκε ο Μαγιορκίνης στο τζακούζι στην Οία και χάθηκαν τα πάντα. Οχι όμως για τον άνθρωπό μας που είπε στη συνάδελφο από το διπλανό γραφείο ότι θα λείψει για λίγη ώρα, θα πάει να κάνει την τέταρτη δόση. Με το μοντέρνο της Moderna. Καλύπτει, λέει, τις καινούργιες παραλλαγές. Τώρα αυτό που κάνεις δεν είναι ακριβώς εμβολιασμός, είναι διασύνδεση με τα κεντρικά της εταιρείας και κατεβάζεις το update. Του χρόνου, λένε, θα βγάλουν ακόμα καλύτερα εμβόλια, θα προσφέρουν κάλυψη-πακέτο για Covid και γρίπη. Και ποιος ξέρει, μπορεί να δίνουν και μία αρρώστια δώρο, ας πούμε κανένα κίτρινο πυρετό, τύφο, χολέρα, ευλογιά, οτιδήποτε έξτρα παίρνεις καλό είναι.

Φτάνοντας στον «Προμηθέα», στην Κηφισίας, ο άνθρωπός μας θυμήθηκε το πρώτο εμβόλιο που έκανε εκεί. Τότε, με τις μεγάλες ουρές, είχε αισθανθεί περίπου όπως ένα κοτόπουλο πάνω στον ιμάντα του πτηνοτροφείου ή σαν μία κονσέρβα που κυλάει για να βρει το καπάκι της. Ολα ήταν απρόσωπα, αυτοματοποιημένα, με τους πολίτες να γίνονται στρατιώτες, κινούμενοι με πειθαρχία και ένα μικρό, αδιόρατο, σίγουρα αδήλωτο, φόβο. Καθισμένοι εν σειρά στις καρέκλες, να περιμένουν το σήμερα του φαντάρου για να προχωρήσουν προς τα γκισέ. Τώρα το κέντρο ήταν άδειο, σαν στοιχειωμένο. Δύο βαριεστημένες κυρίες στην είσοδο να σκανάρουν τα QR codes και ούτε λεπτό αναμονής. Κατέβηκε από τις κυλιόμενες σκάλες και ακολούθησε το νεύμα ενός ασπροντυμένου χεριού. Συμπλήρωσε το χαρτί, αναρωτήθηκε στιγμιαία για το αν πρέπει να απαντήσει στην ερώτηση περί εγκυμοσύνης, πέρασε από τον γιατρό, δήλωσε ότι δεν είχε παρενέργειες από τις προηγούμενες δόσεις και πέρασε στα ενδότερα, στο καμαράκι με τον αριθμό 12. Εβγαλε το πουκάμισο, αποκαλύπτοντας ένα δασύτριχο στήθος κάτω από ένα κασκορσέ, μία αισθητική διασταύρωση Μητσοτάκη και Τσιόδρα. Και αισθάνθηκε τη λύτρωση του τσιμπήματος. Εκατσε στην καρέκλα για το απαραίτητο διάστημα δεκαπεντάλεπτης αναμονής που, στην περίπτωσή του, είναι πάντα εικοσάλεπτο, προκειμένου να είμαστε σίγουροι. Την περασμένη εβδομάδα είχαμε 55.000 κρούσματα και 107 νεκρούς. Ενδεχομένως να είναι πια από τους λίγους που ασχολούνται με αυτήν την πληροφορία. Οι αριθμοί είναι χωρίς σημασία. Εδώ έχουν ανοίξει 33.000 λάκκοι και δεν είπαμε όλοι μαζί να βάλουμε ένα σταυρό, να πούμε δυο λόγια, ως χώρα, στη μνήμη τους. Ο άνθρωπός μας τους θυμάται. Καμιά φορά τους βλέπει ως θυσία που έγινε για να μας θυμίσει πόσο αδύναμοι, πόσο εύθραυστοι είμαστε. Και όποτε του έρχονται στο μυαλό, πότε αισθάνεται τυχερός και πότε φοβισμένος. Ανέβηκε, με τις κυλιόμενες, στην έξοδο. Βγήκε στην Κηφισίας, τον χτύπησε ο ήλιος και ο αέρας. Αισθάνθηκε όμορφα για τη ζωή, αλλά αμέσως θυμήθηκε ότι κάθε λεπτό τον οδηγεί στο τέλος της.