Ο αξεπέραστος Σπανούλης

Σκηνή από το (κοντινό) μέλλον: ένα 24ωρο από σήμερα. Κυριακή απόγευμα στο ΣΕΦ. Το τζάμπολ ανάμεσα στον Ολυμπιακό και το Περιστέρι ακριβώς στις 19:15. Αλλά ώρα νωρίτερα, αναμένεται να διαβεί τις πύλες του ΣΕΦ ο (πάλαι ποτέ) εμβληματικός αρχηγός του Ολυμπιακού. ‘Η μήπως ο Βασίλης Σπανούλης θα είναι για πάντα ο «Captain, my captain» των απανταχού φίλων των Ερυθρολεύκων;

Ο ηλικίας 40 ετών μπασκετάνθρωπος άφησε το Νο 7 και εδώ και κάποιους μήνες επιχειρεί τα πρώτα του βήματα στη θέση του προπονητή. Δύσκολο, αναμφίβολα, το εγχείρημα. Δεν θα ειπωθεί ότι το παλεύει – τελειομανής είναι ο Σπανούλης και το ανωτέρω θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ. Επιδιώκει να εμπνεύσει, να κινητοποιήσει ξανά μια γειτονιά, να δώσει ώθηση στο Περιστέρι που ανέκαθεν αγαπούσε ισότιμα  το ποδόσφαιρο με το μπάσκετ. Και ο Ολυμπιακός; Είναι απλά η… οικογένεια του νυν κόουτς. Το έχει πει κατ’ επανάληψη. Επρόκειτο για σχέση που άρχισε ως επαγγελματική, εξελίχθηκε σε έρωτα σχεδόν με την πρώτη ματιά, ακολούθως είχαμε την αγάπη και τελικά τη λατρεία. Οπως εκδηλώσεις άκρατου θαυμασμού και αφοσίωσης είχαμε από μεγάλη μερίδα των οπαδών του πρωταθλητή έξω από το σπίτι του Σπανούλη, ένα ύστατο «αντίο» στον αρχηγό που ένεκα του κορωνοϊού δεν μπορούσε να ειπωθεί όπως και όταν θα έπρεπε, δηλαδή στο ΣΕΦ.

Η «άλλη συνάντηση» του Ολυμπιακού με τον Βασίλη Σπανούλη είναι αύριο, συνεπώς. Και έχουμε να κάνουμε με το γεγονός του διημέρου. Για το πώς θα υποδεχθεί το κοινό τον V-Span ας μην έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία. Με ένα ζεστό και μακρόσυρτο χειροκρότημα. Αλλά για αμφότερα τα μέρη, αξίζει ένα γεμάτο γήπεδο. Οι εξέδρες ας είναι κατάμεστες. Τι κι αν δεν είναι το σούπερ εμπορικό παιχνίδι; Η αγάπη, οι αναμνήσεις μιας (μπασκετικής) ζωής, η σύνδεση με το χθες, το σήμερα και το αύριο, δεν μπαίνουν σε καλούπια ούτε με όρους αμιγώς αθλητικούς. Αυτό που ενώνει τον Ολυμπιακό με τον Σπανούλη είναι ένα δέσιμο άνευ όρων και ορίων. Η κατάκτηση τροπαίων και οι πανηγυρισμοί στην κορυφή της Ευρώπης. Τώρα στο Λιμάνι βιώνουν μια από τις πλέον μεστές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας τους και έχουν (και) εφέτος μεγάλες βλέψεις. Ο παίκτης επί μια δεκαετία ήταν ο σημαιοφόρος της όλης προσπάθειας και υπήρξε αυτός που έριξε τους σπόρους. Είναι βέβαιο πως αργά ή γρήγορα, οι δρόμοι θα συναντηθούν.

Εως τότε, ας απολαύσουμε το χειροκρότημα και την αυριανή βραδιά στο Νέο Φάληρο…