Η Μενδώνη και η «συλλογή Στερν»

Θέλω λίγο να ασχοληθώ με αυτή την υπόθεση της «συλλογής Στερν», για την οποία η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη κατηγορήθηκε (από τον μισογυνισμό του ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά…) έως και συνεργός ή συνεργάτις αρχαιοκαπήλων!..

Διάβασα την ιστορία σε ένα μεγάλο αφιέρωμα που έκαναν την Τρίτη οι «New York Times», από τις κορυφαίες εφημερίδες παγκοσμίως. Η εφημερίδα φιλοξενούσε και συνέντευξη του αμερικανού συλλέκτη Στερν, και αρκετές φωτογραφίες από τη συλλογή, η οποία αποτελείται εξ ολοκλήρου από κυκλαδικά ειδώλια – ξέρετε, τις μικρές μαρμάρινες φιγούρες, που χρονολογούνται σχεδόν 2.500-3.000 χρόνια προ Χριστού.

Τι προκύπτει από το δημοσίευμα των «ΝΥΤ» και από τις δηλώσεις του αμερικανού πολυεκατομμυριούχου συλλέκτη; Οτι η ελληνική πολιτεία δεν είχε ιδέα ότι κάποιος Αμερικανός, εδώ και 40 χρόνια, ίσως και περισσότερα, άρχισε να συγκεντρώνει κυκλαδικά ειδώλια, γιατί τον εξιτάρισε η σπουδαία τεχνική και η απλότητα της κατασκευής τους.

Πού τα βρήκε, δεν λέει, αλλά είναι προφανές ότι προέρχονται όλα από λαθρανασκαφές στις Κυκλάδες. Πόσο τα πλήρωσε ούτε αυτό το λέει, αλλά πάντως πρέπει να ξόδεψε πολλά χρήματα, εκατομμύρια, για να συγκεντρώσει 161 γλυπτά.

Τα είχε, αναφέρει, συγκεντρώσει σε ένα δωμάτιο της κατοικίας του στην πανάκριβη 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης, και κάποια στιγμή ήρθε σε επαφή με το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης (το οποίο σημειωτέον είναι γεμάτο ελληνικές αρχαιότητες…) και τους πρότεινε να τα παραχωρήσει προς έκθεση. Και κάπου εκεί, μπαίνει στο κάδρο και η Μενδώνη. Που τα διεκδίκησε με πείσμα και αποφασιστικότητα.

Και πέτυχε μια πραγματικά εξαιρετική συμφωνία με το Μουσείο, και με τον ιδιοκτήτη της συλλογής. Να εκτίθενται τα έργα στο Μουσείο, αλλά να αναγνωριστεί ότι ανήκουν στην Ελλάδα, και ένα μέρος από αυτά, να έρχονται εδώ να τα εκθέτει το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Πού είναι το κακό σε όλο αυτό; Μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, και η εμπάθεια, στα όρια του μίσους για τη Μενδώνη, γνωρίζει.

Θα μπορούσε να γίνει κάτι άλλο; Θα μπορούσε. Να κινηθεί ας πούμε νομικά η χώρα κατά του Στερν, στα αμερικανικά δικαστήρια. Τι θα κέρδιζε; Κατά βάση τίποτε. Θα έμπαινε σε έναν φαύλο, πολυδάπανο δικαστικό αγώνα μαζί του, με αμφίβολο αποτέλεσμα. Τι κατάφερε με τη συμφωνία; Να της αναγνωριστεί η κυριότητα και να της αποδοθούν τα γλυπτά έπειτα από 25-30 χρόνια. Αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ το θεωρεί προδοσία, και τη Μενδώνη συνεργό αρχαιοκαπήλων. Τι απομένει τώρα; Μα τι άλλο. Μια εξαγγελία του «Λεγάμενου» πως «τη δεύτερη φορά» που θα είναι «αλλιώς» κατά το δόγμα Πολάκη, μαύρο φίδι που τον έφαγε τον Στερν, το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, και βεβαίως τη… Μενδώνη (ξεχνιέται; Δεν ξεχνιέται…).

«Πατριωτικές» πωλήσεις

Και κάτι ακόμη, γιατί εδώ το ‘χω, από καιρό, με το που έσκασε αυτή η ιστορία: Για τους «πατριώτες» Κυκλαδίτες και μη, που ξέθαψαν στα χωράφια τους τα ειδώλια, και εν συνεχεία βρήκαν τις άκρες να τα πουλήσουν στους εμπόρους αρχαιοτήτων για να φτάσουν στα χέρια του Στερν, θα ανοίξει καμιά φορά συζήτηση δημοσίως; Θα διαταχθεί ας πούμε καμιά σοβαρή έρευνα; Από κάπου προήλθαν αυτά τα 161 μοναδικά κομμάτια. Δεν έφτασαν από τον ουρανό, στα χέρια του αμερικανού πολυεκατομμυριούχου. Κάποιος τα βρήκε, κάποιος τα έδωσε στον μεσάζοντα, κάποιος στον έμπορο, και κάποιος τα πρόσφερε στον τελικό αγοραστή. Διότι εγκληματεί ο ξένος που αγοράζει προϊόντα λαθρανασκαφών πράγματι, αλλά ο «πατριώτης» που τα πουλάει, ο Ελληνάρας που είναι έτοιμος να καταγγείλει εθνικές προδοσίες με αφορμή τα Ιμια ή τις Πρέσπες, τι ακριβώς κάνει;

Είμαι πολύ θυμωμένος με όλους αυτούς, που πραγματικά εγκληματούν κατά της χώρας. Δεν έχουν συνείδηση και δεν έχουν ενσυναίσθηση του τι κάνουν. Για όλους αυτούς λοιπόν, αφιερώνω ένα μικρό απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη. Τα λέει όλα, νομίζω:

«Είχα δυο αγάλματα (…) περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια – φαίνονταν οι φλέβες, τόση εντέλειαν είχαν. Οταν χάλασαν τον Πόρο, τα ‘χαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ’ Αργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων· χίλια τάλαρα γύρευαν… Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι’ αυτά πολεμήσαμε».

Κακόμοιρε Μακρυγιάννη, εσύ γι’ αυτά πολέμησες, οι απόγονοί σου μ’ αυτά κονομάνε…

Πολιτική κερδοσκοπία με τη φρίκη

Παρακολουθώ εδώ και ημέρες αυτή τη φρικτή ιστορία των Σεπολίων, με το τομάρι που βίαζε ένα κοριτσάκι 12 ετών, και το εξέδιδε σε αλλά παιδόφιλα κτήνη σαν κι αυτόν. Πέρα από τη φρίκη και τον αποτροπιασμό που εκ των πραγμάτων προκαλεί αυτή η ιστορία, είχαμε, δεν ξέρω αν το πληροφορηθήκατε, και μια παράπλευρη, πολιτική χροιά στο θέμα. Το τομάρι αυτό, που λογικά πρέπει να αφεθεί να σαπίσει στη φυλακή, ήταν νεοδημοκράτης, γνωστός στην περιοχή, και επιπλέον, είχε και την τάση να βγάζει φωτογραφίες με στελέχη της ΝουΔου. Αυτό το τελευταίο, είναι και εκείνο στο οποίο θέλω να αναφερθώ: διότι έσπευσε να το αξιοποιήσει, και να το κάνει σημαία ο ΣΥΡΙΖΑ!

Πανικός στα social media γιατί ο βιαστής και προαγωγός ήταν δεξιός, και συνακόλουθες γενικεύσεις ότι όλοι (οι δεξιοί) ίδιοι είναι, και να τα βλέπουν αυτοί που ψήφισαν Δεξιά στις εκλογές, κι άλλα πολλά και διάφορα.

Σημεία των καιρών θα πει κάποιος, και δεν θα διαφωνήσω μαζί του. Αλλά συγγνώμη, το να κάτσουμε τώρα να αξιολογήσουμε τον κάθε άρρωστο διεστραμμένο εγκληματία, με βάση το τι ψηφίζει, είναι ακόμη πιο άρρωστο. Και επικίνδυνο. Και ρατσιστικό. Και άθλιο, πολιτικά. Ο εγκληματίας, είναι εγκληματίας, χωρίς αστερίσκους, ταμπέλες και υποσημειώσεις.. Κι ο διεστραμμένος είναι ψυχικά άρρωστος, είτε είναι δεξιός είτε είναι αριστερός. Προς τι λοιπόν η επιχείρηση του ΣΥΡΙΖΑ, να κερδοσκοπήσει πολιτικά σε αυτή την άθλια ιστορία; Προφανώς για να πείσει, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα της ηθικής, της τάξης, των αξιών και των αρχών. Συγγνώμη, αλλά χρειάζονται πολύ περισσότερα για να πειστεί κάποιος να τους ψηφίσει…

(Ασε που στο σπίτι του κρεμασμένου, λογικά δεν μιλάνε για σχοινί…)

Management για κόμματα

Ο πρόεδρος Τασούλας, σε μια πρόσφατη συνάντηση που είχαμε στο γραφείο του στη Βουλή, είχε την ευγενή καλοσύνη να μου χαρίσει το βιβλίο μιας νεαράς πολιτικής επιστήμονος, της κυρίας Δέσποινας Κάντα, που φέρει τον τίτλο «Στρατηγικό management για πολιτικά κόμματα». Το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαζήση, είναι πραγματικά πρωτότυπο. Τουλάχιστον, εγώ δεν έχω δει κάτι παρόμοιο. Διότι επιχειρεί μία θεωρητική προσέγγιση του τρόπου με τον οποίο τα πολιτικά κόμματα θα μπορούσαν να επωφεληθούν από τη φιλοσοφία, τα πρότυπα διοίκησης και τα εργαλεία που αναπτύχθηκαν στις επιχειρήσεις-πρότυπα, όσον αφορά τον τρόπο λήψης αποφάσεων και τον σχεδιασμό των πολιτικών.

Κατά τη συγγραφέα αυτό που χρειάζονται τα κόμματα είναι ο επαναπροσδιορισμός των αξιών (μεγάλη συζήτηση είναι αυτή…), η καλύτερη οργάνωση, η υιοθέτηση νέων εκσυγχρονισμένων πρακτικών και η εξυγίανση παλαιωμένων μεθόδων που έχουν αποδειχθεί ανεπαρκείς στην κάλυψη των αναγκών της ελληνικής κοινωνίας. Βασικά, υποστηρίζει πως σε μία ουσιαστική αλλαγή στον τρόπο λήψης αποφάσεων μπορούν να υιοθετηθούν οι αρχές του στρατηγικού μάνατζμεντ. Και προτείνει ως μοντέλο για το πώς τα κόμματα θα εκσυγχρονιστούν και θα καταστούν και πάλι αποτελεσματικά, υγιείς επιχειρήσεις-πρότυπα οι οποίες προσαρμόστηκαν, μελέτησαν και υιοθέτησαν καλές πρακτικές ώστε να παραμείνουν βιώσιμες και επικερδείς την περίοδο της κρίσης.

Είναι μια πρόταση…