Δώδεκα χρονών

Είναι αυτή η «πόρκα μιζέρια», ίσως η έλλειψη ακόμα και απολυτηρίου δημοτικού ή οι εξαρτήσεις που διαλύουν, που δεν σου επιτρέπουν να πας την κόρη σου σε εκπομπή ή στη Μύκονο. Έτσι, για να αξιοποιήσεις τα προσόντα της καταφεύγεις σε ό,τι σεβαστικότερο και σημαντικότερο γνωρίζεις: στο αφεντικό σου, που είναι και επίτροπος της εκκλησίας, ψάλτης, πολιτικός παράγοντας και η γυναίκα του έχει εξουσία στη γειτονιά.

Δεν θα παραδώσει το παιδί σου σε αλήτες αλλά σε καλούς οικογενειάρχες – ας πούμε σε  κάποιον που έχει και τρεις κόρες και θα της φερθεί καλά· δεν θα την βιάσει, ούτε θα την κακοποιήσει. Κουλούρια, καραμέλες και σοκολάτες δεν πρόσφεραν οι παιδόφιλοι των παλαιών ανεκδότων; Με γλιφιτζούρι στο στόμα δεν διαφημιζόταν η Λολίτα;

Τόσα παιδιά είχε να θρέψει η μητέρα – με τα κινητά, ρούχα και παπούτσια που πουλάει η θλιμμένη και κεραυνοβολημένη από το δράμα τηλεόραση· υπήρχε, φαίνεται και πρόβλημα με τις δόσεις των εξαρτήσεων. Ο Επστάιν, ο τεθλιμμένος πρίγκηπας Άντριου, η Μάξγουελ, έπεφταν μακριά, δύσκολο να λυθούν με ακριβοπληρωμένη πορνεία τα οικονομικά προβλήματα.

Το να έχεις «τίμιο σταυρό» και να κάνεις θαύματα είναι εκπόρνευση των αγίων, τιμίων, αχράντων του Θεού μυστηρίων; Όχι, διότι παίζεται το κύρος της εκκλησίας: ενισχύεται όταν γίνονται θαύματα (οπότε προσφεύγουν οι μητέρες στους επίτροπους), κατεδαφίζεται όταν οι θαυματοποιοί κληρικοί αποδεικνύονται απατεώνες, χάνεται το εκκλησίασμα.

Τέτοια διλήμματα αντιμετωπίζει παγκοσμίως η καθολική εκκλησία – θα έπρεπε να την είχαν διαλύσει οι πάπες με όσα παιδοβιαστικά γίνονται εκεί. Αλλά αν εξαιτίας ορισμένων εγκαθέτων του διαβόλου διαλύσουν τη μόνη σωτηρία της ανθρωπότητας, δεν θα διαπράξουν ακόμα μεγαλύτερο έγκλημα;

Λέγεται πως αν η δωδεκάχρονη διάβαζε το Κεφάλαιο αντί να βλέπει τηλεόραση, δεν θα είχαν γίνει βέβαια όλα αυτά: μεγαλώνοντας θα συμμετείχε σε επανάσταση που θα δημιουργούσε ευτυχισμένη χώρα, κυβερνώμενη σοφά επί μισό αιώνα από έντιμη οικογένεια· θα βασίλευε δικαιοσύνη και ελευθερία, δεν θα υπήρχε πορνεία, ακόμη και η λέξη θα ήταν άγνωστη.

Φταίνε εκείνες οι παλιές παινεμένες δωδεκάχρονες που δεν ξέπεφταν σε μπορντέλα των 50 ευρώ.: δημώδεις («Από ξένο τόπο κι απ’ αλαργηνό / Ήρθε ένα κορίτσι δώδεκα χρονώ  … άφησέ μου την ελιά σου που ‘χεις στο λαιμό / δε σου τη χαρίζω, δε σου την πουλώ» «κόρην αγαπώ ξανθή και μαυρομάτα .. δώδεκα χρονών και ο ήλιος δεν την είδε … μόνο η μάνα της»,  «… τι τον έχεις τον παππά και κάθεσαι κοντά του, μανουσάκια μανουσάκια…»,  και έντεχνες «… τα μάτια τα γλαρά, το λυγερό κορμάκι τ’ αγρίμι τ’ ελαφάκι / πού ‘τανε δώδεκα χρονών παρθένα Παναγιά μου…».