Ο Πούτιν έχει ηττηθεί

Η αποκληθείσα «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», η ρωσική εισβολή δηλαδή της Ρωσίας στην Ουκρανία, πρωτοεκδηλώθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Αμέσως, η ελληνική κυβέρνηση την αποδοκίμασε και χωρίς δισταγμούς συντάχθηκε με τον δυτικό κόσμο. Είναι θέμα αρχής: η Ελλάδα δεν μπορούσε να δεχτεί μια πολιτική που αποσκοπεί στην αλλαγή συνόρων και μάλιστα σε ευρωπαϊκό έδαφος, δεν μπορούσε να συνηγορήσει στην αυθαιρεσία μιας αναθεωρητικής πολιτικής που στηριζόταν στην ωμή δύναμη. Με την Τουρκία και το αυταρχικό καθεστώς του Ερντογάν (που κατ’ αναλογίαν με τον Πούτιν ελέγχει τη δικαιοσύνη, τον στρατό και τον Τύπο, φαλκιδεύει τις ατομικές ελευθερίες και διώκει τους πολιτικούς αντιπάλους του) να έχει επίσης αναθεωρητικές βλέψεις, η θέση αυτή της Ελλάδας ήταν αυτονόητη. Η καθαρότητά της αμφισβητήθηκε αφενός για λόγους πολιτικού προσανατολισμού είτε στην Αριστερά είτε στην Ακροδεξιά (συμπεριλαμβανομένων όσων διαφωνούν σιωπηλά εντός της κυβερνώσας παράταξης) είτε από καθαρό οπορτουνισμό – χωρίς να αποκλείεται η πιθανότητα κάποιοι να κάνουν ό,τι κάνουν με το αζημίωτο.

Μια άλλη στάση που εκδηλώθηκε από την πρώτη ημέρα της ρωσικής εισβολής ήταν εκείνη των «στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων», πολλοί από τους οποίους βρέθηκαν με στασίδι στα τηλεοπτικά δίκτυα. Οι «εμπειρογνώμονες» αυτοί ανέλυαν υποτίθεται τα δεδομένα προβλέποντας ότι ο πόλεμος θα τελειώσει μέσα σε μερικές μέρες με την κατάληψη του Κιέβου. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι οκτώ μήνες μετά κάποιοι από εκείνους τους εμπειρογνώμονες συνεχίζουν να λένε τη γνώμη τους σε κάποια κανάλια!

Οι υποτίθεται λογικές προβλέψεις όλων αυτών των «ειδικών» αποδείχτηκαν, απλώς, ευσεβείς πόθοι. Ο στρατός της Ουκρανίας όχι μόνο αντιστέκεται με γενναιότητα αλλά και κατορθώνει να αντεπιτεθεί. Σύμφωνα με μια εκπρόσωπο του ουκρανικού στρατού, έως χθες η Ουκρανία είχε ανακαταλάβει 1.170 τετραγωνικά χιλιόμετρα εδαφών στην περιοχή της Χερσώνας από τα τέλη Αυγούστου, όταν ξεκίνησε η ουκρανική αντεπίθεση. Και συνεχίζει.

Η Ουκρανία, εκτός από τον πατριωτισμό στη διεκδίκηση της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσής της, που δίνει ηθικό έρεισμα στον στρατό της, είναι μια σύγχρονη δύναμη, που χρησιμοποιεί την τεχνολογία αλλά και τις σύγχρονες τεχνικές επικοινωνίας για να επηρεάσει την πορεία του πολέμου. Διεκδικούσε πάντα μεγάλα γεγονότα, πρωτίστως μιντιακά, προκειμένου να πλήξει όχι μόνο θέσεις του εχθρού αλλά και το όποιο κύρος του. Το κατάφερε την πρώτη περίοδο του πολέμου, τον Απρίλιο, όταν βυθίστηκε η ναυαρχίδα του στόλου, το καταδρομικό «Μόσκβα». Στις 17 Αυγούστου, η Ουκρανία απείλησε τη Ρωσία ότι θα γκρεμίσουν τη γέφυρα του Κερτς – που συμβολίζει την προσάρτηση στη Ρωσία της Κριμαίας και είναι μεγάλη η σημασία της στον ανεφοδιασμό των ρωσικών στρατευμάτων. Η προχθεσινή έκρηξη που προκάλεσε σοβαρά πλήγματα στη γέφυρα για τους Ρώσους μοιάζει με εκπληρούμενη προφητεία – και πρωτίστως πλήττει τον ίδιο τον Πούτιν και τη στρατηγική του.

Σε αυτά τα επεισόδια, ποια είναι η απάντηση του Πούτιν; Εγκλήματα πολέμου, με κορυφαία τη φρίκη της Μπούτσα, βομβαρδισμοί κατά αμάχων (όπως χθες στη Ζαπορίζια) και απειλές για χρήση πυρηνικών. Μαζί με τη μαζική απόδραση από τη χώρα εκατοντάδων χιλιάδων στρατευσίμων, που απέφυγαν την επιστράτευση, ο υποτιθέμενος περίπατος τείνει να μετατραπεί σε δυστοπία, που σε κάθε περίπτωση θα πλήξει τον ίδιο τον ρώσο πρόεδρο και τη χώρα του. Πράγματι, μεγάλη επιτυχία.

Ο ηγέτης του αναθεωρητισμού έχει ηττηθεί, και ηθικά και πολιτικά και πολεμικά. Και μαζί του, όσοι τον θαυμάζουν στην Ευρώπη – και στην Ελλάδα. Μένει να δούμε τις επιπτώσεις αυτής της ήττας.

Εισιτήριο για το μετρό

Πολύ ωραίο νέο ότι το μετρό πιάνει Πειραιά – σήμερα εγκαινιάζονται οι τρεις πολυαναμενόμενοι νέοι σταθμοί. Κι ότι, επιτέλους, το μετρό συνδέει το αεροδρόμιο αλλά και την πρωτεύουσα με το λιμάνι. Κι ότι πολλά αυτοκίνητα, που καθημερινά έμπαιναν στην κυκλοφορία θα αποσυρθούν. Πολύ ωραία και πολύ αισιόδοξα όλα αυτά για τους κατοίκους της Αθήνας και για τους επισκέπτες της.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα με τις συγκοινωνίες. Τεράστιο πρόβλημα. Και είναι το τσάμπα. Η μεταστοιχείωση μιας ολέθριας για τις δημόσιες συγκοινωνίες ριζοσπαστικότητας που εκφράστηκε την περίοδο των μνημονίων ως κίνημα «Δεν πληρώνω» (που χρησιμοποιήθηκε αν δεν καπελώθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ) σε κανονικότητα. Που σημαίνει ότι, αν τότε η αποφυγή πληρωμής κομίστρου ήταν ακτιβισμός, σήμερα είναι καθημερινή συμπεριφορά, που τη διευκολύνει η βαθμιαία απουσία ελέγχων. Η πρακτική αυτή ήταν διαδεδομένη στα αστικά λεωφορεία, τώρα έχει γενικευτεί και στο μετρό. Λέγαμε πάντα για λιγότερο κράτος, αλλά δεν εννοούσαμε την απουσία του. Το θέμα όμως είναι ότι αν δεν εισπράττεται το (ήδη χαμηλό) κόμιστρο, δεν ανανεώνεται ο στόλος, ρημάζουν οι σταθμοί, αραιώνουν τα δρομολόγια, μειώνεται η πρόνοια για την καθαριότητα και, γενικώς, απαξιώνεται η δημόσια συγκοινωνία – ενώ για να βελτιωθεί η καθημερινότητα πρέπει να συμβεί το αντίθετο. Τόσο απλά.